Από μηχανής…;

Του Γιάννη Πανούση*

Προς τιμήν του θανάτου

αναλώνουμε τη ζωή μας

Χριστ. Βέικου, Καθ’ οδόν…

Δημοσιονομική πειθαρχία και Ελλάδα στη σύνοδο κορυφής.

Ελλάδα, ευρω-κρίση και δημοσιονομική πειθαρχία θα απασχολήσουν μία ακόμη σύνοδο κορυφής τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες.

Για μία ακόμη φορά οι εκτιμήσεις λένε ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί περισσότερα χρήματα για να αντιμετωπίσει την κρίση. Πολλοί ζητούν από τη Γερμανία να διαθέσει επιπλέον κεφάλαια, αλλά το Βερολίνο αρνείται. Η συνταγή για τις χώρες του Νότου περιορίζεται σε περικοπές, εξοικονόμηση χρημάτων και δημοσιονομική πειθαρχία. Αλλά αυτή η πολιτική οδηγεί σε πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις και αυξανόμενη ανεργία. Χρειάζεται ένα αντίβαρο στην πολιτική των περικοπών και σε αυτήν την κατεύθυνση θέλουν να κινηθούν οι ηγέτες της Ευρωζώνης, υποστηρίζει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε.

Να ξανασκεφτούμε την αξία της ανάπτυξης.

του Κένεθ Ρόγκοφ*

Η σύγχρονη μακροοικονομία συχνά μοιάζει να θεωρεί την ταχεία και σταθερή ανάπτυξη ως το Α και Ω της πολιτικής. Αυτό το μήνυμα αντηχεί στις πολιτικές αντιπαραθέσεις, στις αίθουσες συνεδρίασης των διοικητικών συμβουλίων των κεντρικών τραπεζών και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Αλλά πόσο νόημα έχει να θεωρούμε την ανάπτυξη ως το κύριο και αμετακίνητο κοινωνικό στόχο, όπως φαίνεται να το θεωρούν τα οικονομικά εγχειρίδια;

Οι λύκοι δεν είναι κατάλληλοι για να φυλούν τα πρόβατα...

Καλά ξυπνητούρια σε όσους πίστευαν ότι ο τραπεζιτάρχης ανάλαβε πραξικοπηματικά την πρωθυπουργία προκειμένου να διαπραγματευτεί με την τρόικα καλύτερα τα συμφέροντα του ελληνικού λαού από ό,τι ο ρεζίλης των Παπανδρέου! Αν μη τί άλλο ζουν ανάμεσά μας αφελείς, οι οποίοι θεωρούσαν πως το σύστημα ήθελε το καλό μας γι' αυτό κι επέλεξε να το υπερασπιστεί ένας άνθρωπός του αντί να γίνει δημοψήφισμα ή να προκηρυχθούν εκλογές...

Μιας ιστορικής σημασίας στροφή.

Γράφει η Ελένη Καρασαββίδου

Όπως η ζωή, η οικονομία, και οι κοινωνικές δυναμικές τους έχουν δείξει επανειλημμένα, απόλυτα συνεκτικές ομάδες ή έννοιες δεν υπάρχουν.

Όποιος ή όποια δεν μπορεί να το εντοπίσει αυτό προφανώς δεν κάνει κοινωνικοοικονομική ανάλυση για το «καλό του κόσμου», αλλά «ιδεολογία» για το καλό του εαυτού του και της παράταξής του, ή έστω των «βεβαιοτήτων του». Υπήρχαν λοιπόν (τις τελευταίες ιδίως δεκαετίες) συγκροτημένες ιδεολογικές εκφάνσεις που κατήγγειλαν ως υπαίτιες τις «ουτοπίες» για την γέννηση των ολοκληρωτισμών.