Η ΣΤΕΊΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΕΊΡΙ ΣΤΟ WORDPRESS.COM

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

2010 - ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Το βίντεο είναι του torfil

Δείτε το μέχρι τέλους.
Τόσες αλήθειες  μέσα σε λίγα λεπτά!!!!

Για Ιnternet Explorer το βίντεο ΕΔΩ

Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

Ποια πατρίδα σε διώχνει και ποια σε χρειάζεται, ποια σε νοιάζεται ποια γη


Κύκλος βασανιστικών ερωτημάτων διαγράφεται γύρω από τη δολοφονική έκρηξη βόμβας στα Πατήσια, που σκότωσε το 15χρονο αγόρι από το Αφγανιστάν και παρ' ολίγον να ξεκληρίσει όλη την οικογένειά του.
Μητέρα και αδελφή ζουν επειδή ο μικρός πρόσφυγας απορρόφησε σχεδόν ολόκληρη την εξοντωτική μανία του ωστικού κύματος, σκυμμένος και επεξεργαζόμενος την παράξενη κατασκευή στον σάκο.
 

Για Ιnternet Explorer το βίντεο ΕΔΩ 

Απόψεις και Ενστάσεις






Κύριε Διευθυντά


Τι γίνεται με τους «άεργους» οργανισμούς του δημοσίου
«Διερωτώμαι τις τελευταίες εβδομάδες γιατί η κυβέρνηση (πρωθυπουργός, υπουργός Οικονομικών, αντιπρόεδρος κλπ.) δεν έχουν κάνει ποτέ ούτε μία δημόσια αναφορά στους «άεργους» οργανισμούς του δημοσίου δηλ. στους οργανισμούς που είναι αποκλειστικά και μόνο ΄βιτρίνες΄ ή αλλιώς ΄φαντάσματα΄ και που χρησιμεύουν απλά για να δίνονται αργομισθίες σε κάποιες εκατοντάδες μέλη ΔΣ και σε κάποιες δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλους.

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Κρίση... και Κροίσοι

Δείτε το βίντεο του doctormarkon
Προσπάθησα να κάνω ένα παζλ από εικόνες και ήχους για να δείξω πως έχει η κατάσταση.
Μας δουλεύουν!!!!!!!!
Κυρίως όταν λένε ότι εμείς φταίμε για όλα.
Εβαλα τα πλάνα στη σωστή του θέση και ελπίζω το αποτέλεσμα να είναι ικανοποιητικό.
Αλήθεια είναι ένας αγώνας ενάντια στη "λήθη" και κάποια πράγματα δεν πρέπει να ξεχνιούνται.
Το παρελθόν, όταν μπαίνει δίπλα στο παρόν κάνει εκρηκτικούς συνδυασμούς......




Διαβάστε και  ΕΔΩ

Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

Πρόγραμμα και πρόσκληση Ν.Α. Βοιωτίας

Φωτογραφικό υλικό από τον εορτασμό της επετείου της κήρυξης της επανάστασης στην Ρούμελη στον Όσιο Λουκά.  
Για Ιnternet Explorer οι φωτογραφίες  ΕΔΩ  + ( Παρουσίαση διαφανειών ) 

Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου στο Στείρι

Ελάχιστος φόρος τιμής στους ήρωες της επανάστασης του 1821 από τα νιάτα του Στειρίου. Στους ήρωες αυτούς που έδωσαν την ζωή τους, ώστε η πατρίδα μας να είναι μια ελεύθερη χώρα.


*******
"Η μεγαλοσύνη των Εθνών δεν μετριέται με το στρέμμα. 
Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και το αίμα."
Κωστής Παλαμάς
*******
Φωτογραφικό υλικό από την λαμπαδηφορία - λαμπαδηδρομία στις 24/03/2010 και από την επιμνημόσυνη δέηση και την παρέλαση των μαθητών με τις παραδοσιακές μας στολές στο Στείρι και των μαθητών του Γυμνασίου και Λυκείου στο Δίστομο.


περισσότερα .... Ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου στο Στείρι

Απόψεις και Ενστάσεις



Κύριε Διευθυντά



Του Ρούσσου Βρανά  

Οι μεταπολεμικές...
... εγγυήσεις για μια σχετική σταθερότητα και ευημερία στον δυτικό κόσμο δεν υπάρχουν πια. Οι πάλαι ποτέ πανίσχυρες ΗΠΑ βρίσκονται σε μία πορεία προϊούσας οικονομικής παρακμής. Το κοινό ψυχροπολεμικό μέτωπο εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης δεν υπάρχει πια. Και αφού έζησε δεκαετίες χωρισμένη στα δύο, η Γερμανία είναι σήμερα ξανά ενωμένη και επιχειρεί να επιβληθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη. 
Με τη διάλυση...
... της Σοβιετικής Ένωσης και των συμμαχικών κρατών της πριν από δύο δεκαετίες, τόσο οι Βρετανοί όσο και οι Γάλλοι ηγέτες είχαν εκφράσει έντονες ανησυχίες μπροστά στην προοπτική μιας ενιαίας Γερμανίας. Ο Χέλμουτ Κολ θυμάται στα απομνημονεύματά του τους ενδοιασμούς που είχε εκφράσει η Θάτσερ στους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες σε ένα επίσημο δείπνο: «Νικήσαμε δύο φορές τους Γερμανούς και τώρα ξανάρχονται». Τους φόβους της Θάτσερ συμμεριζόταν και ο Μιτεράν. Σε γεύμα στο μέγαρο των Ηλυσίων, τον Ιανουάριο του 1990, ο Μιτεράν είχε προειδοποιήσει τη Θάτσερ ότι η επανένωση θα έδινε στη Γερμανία περισσότερη επιρροή στην Ευρώπη ακόμη και από όση είχε αποκτήσει με τον Χίτλερ. 
Η ενιαία...
... Γερμανία επιδίωξε να καθησυχάσει τους φόβους των Ευρωπαίων γειτόνων της κάνοντας μια μεγάλη παραχώρηση, γράφει ο Στέφαν Στάινμπεργκ στο «Γουέρλντ Σόσιαλιστ». Προθυμοποιήθηκε να εγκαταλείψει το εθνικό της νόμισμα, το μάρκο. Και συμφώνησε στη βαθύτερη ενσωμάτωση της ακμάζουσας οικονομίας της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με την υιοθέτηση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος. Τον Ιανουάριο του 1999 υιοθετήθηκε το ευρώ, το οποίο είναι σήμερα το επίσημο νόμισμα 16 ευρωπαϊκών χωρών. Ως όρο για την εγκατάλειψη του εθνικού της νομίσματος, λέει ο Στάινμπεργκ, η Γερμανία έθεσε αυστηρά δημοσιονομικά κριτήρια στη ζώνη του ευρώ: καμία χώρα δεν επιτρέπεται να έχει ετήσιο δημόσιο έλλειμμα που να υπερβαίνει το 3% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Σήμερα, μετά την εκδήλωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, μετά την εκδήλωση της ελληνικής οικονομικής κρίσης, μετά την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Πορτογαλίας και ενώ η Ισπανία και η Βρετανία περιμένουν κι αυτές τη σειρά τους, πολλοί στην Ευρώπη διαπιστώνουν πως η στρατηγική για την ανάσχεση της γερμανικής επιρροής με την υιοθέτηση του ευρώ αποδεικνύεται τρύπια. Η Γερμανία χρησιμοποιεί το ειδικό οικονομικό της βάρος ολοένα και πιο ασφυκτικά για να κυριαρχήσει οικονομικά και πολιτικά στην Ευρώπη. 
Η τακτική της...
... θυμίζει ζοφερούς καιρούς που όλοι θα προτιμούσαμε να είχαμε ξεχάσει. Όπως ο Χίτλερ έκλεισε πρώτα τους Γερμανούς αντιφρονούντες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που αργότερα «φιλοξένησαν» εκατομμύρια αιχμαλώτους από τις κατακτημένες χώρες, έτσι και ο Σρέντερ και η Μέρκελ υπέβαλαν πρώτα τους Γερμανούς εργαζόμενους στη λιτότητα, στην οποία αργότερα υπέβαλαν τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Έτσι, πατώντας πρώτα πάνω στα δικά της πτώματα, η Γερμανία εξασφάλισε την οικονομική κυριαρχία της στην Ευρώπη. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί χωρίς το ευρώ. Αποδείχτηκε ένα σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο οποίο βασανίζονται καθημερινά όλοι οι λαοί της ευρωζώνης. 

                        Μετά τιμής                        ο Στειριώτης

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Απόψεις και Ενστάσεις









Κύριε Διευθυντά

Η εθνική εορτή
μιας χώρας μπορεί να είναι αφιερωμένη σε πολλά πράγματα: στην ημέρα της ανεξαρτησίας της, στον προστάτη της άγιο, σε μια πολεμική της νίκη. Σε όλες σχεδόν τις χώρες, οι εθνικές εορτές γιορτάζονται με παρελάσεις. Και κανείς δεν ντρέπεται γι΄ αυτό. Στην Αμερική, η εθνική εορτή της 4ης Ιουλίου γιορτάζεται με παρελάσεις και πυροτεχνήματα. Με παρελάσεις γιορτάζεται την 14η Ιουλίου η πτώση της Βαστίλλης στη Γαλλία και την 12η Οκτωβρίου η ημέρα του Χριστόφορου Κολόμβου στην Ισπανία. 


***********
Όπως όλα
τα θρησκευτικά και εθνικά σύμβολα, η σημαία δεν έχει μία και μοναδική σημασία. Μπορεί να είναι ένα συντηρητικό αλλά και ένα επαναστατικό σύμβολο. Καλλιτέχνες και επαναστάτες την έχουν πολλές φορές τσαλαπατήσει, κάψει ή βεβηλώσει. Στη μακραίωνη ιστορία της, όμως, κανείς δεν τη βεβήλωσε περισσότερο από το ίδιο το κράτος. Πράγμα που μας φέρνει στον νου εκείνο που έγραφε πριν από μερικά χρόνια για τη σημαία μια δωδεκάχρονη Αμερικανίδα μαθητριούλα. 


***********
«Τη σημαία
πρέπει να την αντιμετωπίζεις με σεβασμό. Είναι παράνομο να την αφήνεις να πέφτει στο χώμα. Κανείς δεν νοιάζεται αν ένας άστεγος κοιμάται κατάχαμα. Κανείς δεν σκύβει να τον σηκώσει και να τον πιάσει να μη βραχεί. Αυτό δείχνει πόσο πιο σημαντική είναι η σημαία. Τα παιδιά τής ορκίζονται πίστη κάθε μέρα στα σχολεία. Κανείς δεν ορκίζεται πίστη στη δικαιοσύνη και την ισότητα. Κανείς δεν σέβεται το δικαίωμα για έναν καλό μισθό, ένα πιάτο φαΐ, ένα κρεβάτι στο νοσοκομείο. Μα όλοι σεβόμαστε αυτό το κομμάτι πανί που είναι η σημαία μας». 

Του Ρούσσου Βρανά                        Μετά τιμής                        ο Στειριώτης






Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

Το ΟΧΙ του Προμηθέα, το ΟΧΙ της Αντιγόνης, το ΟΧΙ του Μεσολογγίου, το ΟΧΙ του Σολωμού, το ΟΧΙ του ΄40…


  «Παιδεία και θάρρος».*
“Για άλλη μια φορά, η ελληνική νύχτα μας αποκαλύπτει τους αστερισμούς που κοιτούσε ο φρουρός του Άργους καθώς περίμενε το σήμα για την πτώση της Τροίας, ο Σοφοκλής όταν έγραφε την Αντιγόνη — και ο Περικλής όταν σιγούσαν τα εργοτάξια του Παρθενώνα…
Για πρώτη φορά όμως ξεπροβάλλει μπροστά μας, μέσα από τούτη τη χιλιόχρονη νύχτα, το σύμβολο της Δύσης. Σε λίγο όλα αυτά θα είναι καθημερινό θέαμα, ενώ η νύχτα αυτή δεν θα ξανάρθει ποτέ. Μπροστά στο πνεύμα σου που αποσπάστηκε από τη νύχτα της γης, χαιρέτισε, λαέ της Αθήνας, την άσβεστη φωνή που υψώθηκε εδώ κι από τότε στοιχειώνει τη μνήμη των ανθρώπων:
«Όλα τα πράγματα είναι προορισμένα να παρακμάσουν, μακάρι όμως να μπορούσατε να πείτε για μας, μελλοντικοί αιώνες, ότι φτιάξαμε την πιο ξακουστή και την πιο ευτυχισμένη πόλη του κόσμου…»
Αυτή η έκκληση του Περικλή θα ήταν ακατανόητη στη μεθυσμένη από αιωνιότητα Ανατολή που απειλούσε την Ελλάδα. Και στη Σπάρτη ακόμα, κανείς δεν είχε, ως τότε, απευθυνθεί στο μέλλον. Πολλοί αιώνες την άκουσαν, αλλά απόψε τα λόγια του θα ακουστούν από την Αμερική ως την Ιαπωνία. Ο πρώτος παγκόσμιος πολιτισμός άρχισε.
Μέσω αυτού του πολιτισμού και προς δόξαν του φωταγωγείται η Ακρόπολη, η οποία καλείται να απαντήσει σε ερωτήματα που κανείς άλλος πολιτισμός δεν έθεσε.
Το πνεύμα της Ελλάδας εμφανίστηκε αρκετές φορές στον κόσμο, δεν ήταν όμως πάντοτε το ίδιο. Ήταν λαμπρό στην Αναγέννηση, πόσο μάλλον που η Αναγέννηση πολύ λίγο γνώριζε την Ασία· είναι λαμπρό και συνταρακτικό σήμερα, που γνωρίζουμε την Ασία. Σε λίγο καιρό, θεάματα όπως αυτό θα ζωντανέψουν τα μνημεία της Αιγύπτου και της Ινδίας, θα δώσουν φωνή στα φαντάσματα όλων των στοιχειωμένων τόπων.
Η Ακρόπολη όμως είναι ο μοναδικός τόπος του κόσμου που κατοικείται ταυτόχρονα από το πνεύμα και από το θάρρος.
Απέναντι στην αρχαία Ανατολή, ξέρουμε σήμερα ότι η Ελλάδα δημιούργησε έναν τύπο ανθρώπου που δεν είχε υπάρξει ποτέ ως τότε.
Η δόξα του Περικλή —του ανθρώπου αλλά και του μύθου που συνδέεται με το όνομά του— είναι ότι υπήρξε ο μεγαλύτερος υπηρέτης της πόλης και ταυτόχρονα φιλόσοφος και καλλιτέχνης· ο Αισχύλος και ο Σοφοκλής δεν θα μας συγκινούσαν με τον ίδιο τρόπο αν δεν ξέραμε ότι ήταν πολεμιστές.
Για τον κόσμο η Ελλάδα είναι πάντα η σκεπτόμενη Αθηνά που ακουμπάει στο δόρυ της. Και ποτέ πριν από αυτήν η τέχνη δεν είχε συνενώσει το δόρυ με τη σκέψη.
Δεν θα πάψουμε ποτέ να το διακηρύσσουμε: ό,τι σημαίνει για μας η τόσο συγκεχυμένη λέξη παιδεία —το σύνολο των έργων της τέχνης και του πνεύματος— η Ελλάδα το μετέτρεψε, προς δόξαν της, σε μείζον μέσον διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου.
Είναι ο πρώτος πολιτισμός χωρίς ιερό βιβλίο, όπου η λέξη ευφυΐα σήμαινε να θέτεις ερωτήματα. Ερωτήματα που έμελλε να γεννήσουν την κατάκτηση του κόσμου από το πνεύμα, της μοίρας από την τραγωδία, του θείου από την τέχνη και τον άνθρωπο.
Σε λίγο, η αρχαία Ελλάδα θα σας πει:
«Αναζήτησα την αλήθεια και βρήκα τη δικαιοσύνη και την ελευθερία.
Επινόησα την ανεξαρτησία της τέχνης και του πνεύματος.
Αναβίβασα τον άνθρωπο και τον έθεσα αντιμέτωπο με τους θεούς του, τον άνθρωπο που είχε σκύψει το κεφάλι παντού εδώ και τέσσερις χιλιετίες.
Και την ίδια στιγμή τον έβαλα να αναμετρηθεί με τον δυνάστη».
Είναι μια γλώσσα απλή αλλά αθάνατη που την ακούμε ακόμα. Αυτή η γλώσσα ξεχάστηκε για πολλούς αιώνες και απειλήθηκε κάθε φορά που την ξανάβρισκαν οι άνθρωποι.
 Ίσως ποτέ να μην ήταν πιο αναγκαία.
Το μείζον πολιτικό πρόβλημα της εποχής μας είναι να συμφιλιώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη με την ελευθερία· το μείζον πνευματικό πρόβλημα, να κάνουμε τα μεγάλα έργα προσιτά σε όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.
Και ο σημερινός πολιτισμός, όπως εκείνος της αρχαίας Ελλάδας, είναι ένας πολιτισμός που θέτει ερωτήματα. Δεν βρήκε όμως ακόμα τον υποδειγματικό τύπο ανθρώπου, έστω εφήμερο ή ιδεατό, και χωρίς αυτόν κανένας πολιτισμός δεν παίρνει σαφή μορφή.
 Οι αμφιταλαντευόμενοι κολοσσοί που κυριαρχούν στον κόσμο μας φαίνονται πως μόλις υποψιάζονται ότι ο σπουδαιότερος στόχος ενός μεγάλου πολιτισμού δεν είναι μόνο η δύναμη, αλλά και μια ξεκάθαρη συνείδηση του τι περιμένει ο πολιτισμός από τον άνθρωπο, η ανίκητη ψυχή της Αθήνας που, έστω και υποταγμένη, καταδίωκε τον Αλέξανδρο στις ερήμους της Ασίας: «Πόσος μόχθος, Αθηναίοι, για να αξίζουμε τον έπαινό σας!»
Ο σημερινός άνθρωπος ανήκει σε όλους εκείνους που θα προσπαθήσουν μαζί να τον δημιουργήσουν· το πνεύμα δεν γνωρίζει μικρά έθνη, γνωρίζει μόνο αδελφά έθνη.
Η Ελλάδα, όπως και η Γαλλία, δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη για όλους τους ανθρώπους, και μια κρυφή Ελλάδα υπάρχει στην καρδιά όλων των ανθρώπων της Δύσης. Παλιά έθνη του πνεύματος, το θέμα δεν είναι να επαναπαυθούμε στο παρελθόν μας, αλλά να επινοήσουμε το μέλλον που το παρελθόν απαιτεί από μας.
 Στο κατώφλι της εποχής του ατόμου, για μια ακόμα φορά, ο άνθρωπος χρειάζεται να διαπαιδαγωγηθεί από το πνεύμα.
Και ολόκληρη η νεολαία της Δύσης χρειάζεται να θυμάται πως, όταν συνέβη αυτό για πρώτη φορά, ο άνθρωπος έθεσε στην υπηρεσία του πνεύματος τα δόρατα που αναχαίτισαν τον Ξέρξη.
 Στους εκπροσώπους της γαλλικής νεολαίας που με ρώτησαν ποιο θα μπορούσε να είναι το σύνθημά της, απάντησα: «Παιδεία και θάρρος». Εύχομαι αυτό το σύνθημα, που το δανείστηκα απ’ τους Έλληνες, να γίνει κοινό για τους δύο λαούς μας.
Και αυτή την ώρα όπου η Ελλάδα αναζητεί τη μοίρα της και την αλήθεια της, σε σας, περισσότερο από μένα, εναπόκειται να το δώσετε στον κόσμο.
Γιατί η παιδεία δεν κληρονομείται, κατακτάται. Και κατακτάται με πολλούς τρόπους, που ο καθένας τους ταιριάζει σε όσους τον επινόησαν.
 Από δω και πέρα στους λαούς θα απευθύνεται η γλώσσα της Ελλάδας. Αυτή την εβδομάδα την εικόνα της Ακρόπολης θα τη δουν περισσότεροι θεατές από όσους την είδαν μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια. Αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων δεν θα ακούσουν τη γλώσσα που άκουγαν οι αρχιερείς της Ρώμης ή οι άρχοντες των Βερσαλλιών· και ίσως να μην την ακούσουν καθόλου, εκτός και αν ο ελληνικός λαός αναγνωρίσει σ’ αυτήν τη βαθύτερη συνέχειά του — αν οι μεγάλες νεκρές πόλεις αντηχήσουν από τη φωνή του ζωντανού έθνους.
 Μιλώ για το ζωντανό ελληνικό έθνος, για τον λαό στον οποίο απευθύνεται η ακρόπολη πριν απευθυνθεί σε όλους τους άλλους, που αφιερώνει όμως στο μέλλον του όλες τις ενσαρκώσεις του πνεύματός της που φώτισαν διαδοχικά τη Δύση: τον προμηθεϊκό κόσμο των Δελφών και τον ολύμπιο κόσμο της Αθήνας, τον χριστιανικό κόσμο του Βυζαντίου — τέλος, μέσα σε τόσα χρόνια φανατισμού, τον μοναδικό φανατισμό της ελευθερίας.
Ο λαός ωστόσο «που αγαπάει τη ζωή ακόμα κι όταν γίνεται οδύνη», είναι ταυτόχρονα εκείνος που έψαλλε στην Αγία Σοφιά κι εκείνος που άκουγε με δέος την κραυγή του Οιδίποδα στους πρόποδες αυτού του λόφου, κραυγή που επρόκειτο να διαπεράσει τους αιώνες.
Λαός της ελευθερίας, είναι εκείνος για τον οποίο η αντίσταση είναι παράδοση αιώνων, εκείνος του οποίου η νεώτερη ιστορία είναι ένας ανεξάντλητος αγώνας για την Ανεξαρτησία — ο μόνος λαός που γιορτάζει την επέτειο του ΟΧΙ. Αυτό το ΟΧΙ ήταν το ΟΧΙ του Μεσολογγίου, το ΟΧΙ του Σολωμού.
Σε μας είναι το ΟΧΙ του στρατηγού Ντε Γκωλ, και το δικό μας. Ο κόσμος δεν ξέχασε ότι οι πρώτοι που το πρόφεραν ήταν η Αντιγόνη και ο Προμηθέας.
 Όταν οι νεκροί της πρόσφατης ελληνικής Αντίστασης έπεφταν στο έδαφος όπου επρόκειτο να περάσουν την πρώτη νύχτα του θανάτου τους, έπεφταν σ’ ένα χώμα που είχε γεννήσει την πιο ευγενική και την πιο παλιά ανθρώπινη πρόκληση, κάτω από τα άστρα που μας κοιτάζουν απόψε, τα άστρα που ξενύχτησαν τους νεκρούς της Σαλαμίνας.
Μάθαμε την ίδια αλήθεια μέσα από το ίδιο αίμα που χύθηκε για την ίδια υπόθεση, την εποχή που Έλληνες και ελεύθεροι Γάλλοι πολεμούσαν πλάι πλάι στη μάχη της Αιγύπτου, την εποχή που οι άνδρες μου στο αντάρτικο έκαναν με τα μαντίλια τους ελληνικές σημαιούλες για να τιμήσουν τις νίκες σας, την εποχή που στα χωριά των βουνών σας χτυπούσαν τις καμπάνες για την απελευθέρωση του Παρισιού.
 Ανάμεσα σε όλες τις αξίες του πνεύματος, οι πιο γόνιμες είναι εκείνες που γεννιούνται από την επικοινωνία και το θάρρος.
Είναι γραμμένο σε κάθε πέτρα της Ακρόπολης. «Ω ξειν’ αγγελειν Λακεδαιμονιοις οτι τηδε κειμεθα τοις κεινων ρημασι πειθομενοι…»
 Φώτα της αποψινής νύχτας, πηγαίνετε να πείτε στον κόσμο ότι οι Θερμοπύλες καλούν τη Σαλαμίνα και τελειώνουν στην Ακρόπολη — με την προϋπόθεση ότι δεν τις ξεχνούμε!
Και είθε ο κόσμος να μην ξεχάσει, κάτω από τα Παναθήναια, την επιβλητική πομπή των αλλοτινών και των πρόσφατων νεκρών, που φυλάνε αγέρωχα σκοπιά και υψώνουν προς εμάς το σιωπηρό τους μήνυμα, ενωμένο, για πρώτη φορά, με την παλιά μαγική ωδή της Ανατολής: «Και αν αυτή η νύχτα είναι της μοίρας — ευλογημένη να είναι, ώσπου να φανεί η αυγή
* Ο πρώτος υπουργός  Πολιτισμού της Γαλλίας , André Malraux , με αφορμή την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης, πραγματοποίησε τη περίφημη ομιλία του προς τιμήν της Ελλάδας, εξ ονόματος της γαλλικής κυβέρνησης
Αθήνα, 28 Μαΐου 1959
Μετάφραση Βάσω Μέντζου
Υπεύθυνος για την αντιγραφή  από την ιστοσελίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου
Κώστας Ροδινός

Η υγεία και νοσεί ...... και αιμορραγεί !!


ο (χαμένος) χρόνος είναι (ακριβότερο) χρήμα ...


Οταν χιλιάδες γιατροί υποχρεώνονται να κάνουν εφημερίες που ύστερα δεν πληρώνονται, όταν οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό οδηγούν μικρά παιδάκια στον θάνατο με ασήμαντη αιτία, όταν επαρχιακός γιατρός είναι αναγκασμένος να εφημερεύσει τριάντα στις τριάντα ημέρες του μήνα κι όταν ταυτοχρόνως τα χρέη των νοσοκομείων από 90 εκατομμύρια ευρώ τον μήνα που έτρεχαν επί Κωστάκη, τώρα τρέχουν με 110 εκατομμύρια ευρώ τον μήνα επί Γιωργάκη, τότε

είναι καιρός να δώσει την 673η συνέντευξή της στα ΜΜΕ η κυρία Ξενογιαννακοπούλου...
«Ποιο ΔΝΤ;» είπε ο λαγός στο λιοντάρι! «έλα, τώρα! λέγαμε και καμμιά μαλακία να περάσει η ώρα»...
Και πέρασαν έξι μήνες.
***
Πάντως, για να παραδεχόμαστε και του στραβού το δίκιο, ήδη απ' τον Γενάρη του 2010 ο κ. Παπανδρέου δήλωνε κατηγορηματικά ότι «κάθε σκέψη για το ΔΝΤ είναι αδιανόητη». Ευτυχώς που δεν είπε «ανόητη», διότι τώρα θα είχαμε άλλο πηλήκιον στο πηλίκον...
Είμαι πλέον βέβαιος ότι όλον αυτόν τον καιρό όταν ο Γιώργαρος ομιλούσε για ΔΝΤ εννοούσε το Διεθνές Τουρνουά Κρίκετ.
(θα μου πείτε ότι ΔΝΤ και ΔΤΚ δεν είναι ακριβώς το ίδιο! Μεγάλο το δίκιο σας, αλλά με κάτι τέτοιες μπλόφες έχουμε πάρει απ' τη Μέρκελ όλους τους άσσους στο μανίκι μας)...
Ωπ-ωπ, διαπιστώσεις! γράφει χθες στα «ΝΕΑ» ο κ. Πρετεντέρης: «Η Ιστορία θα αναζητήσει κάποτε, για να φορτώσει με ευθύνες, τον λαμπρό εγκέφαλο που έμπλεξε στην υπόθεση το ΔΝΤ είτε επειδή το θεωρούσε σωστό είτε επειδή πίστευε ότι θα το χρησιμοποιούσε ως μπλόφα».
Ποιον «λαμπρόν εγκέφαλο» να εννοεί άραγε ο αρθρογράφος δεν γνωρίζω, αλλά για την μπλόφα αποφαίνεται το χθεσινό επίσης «Εθνος»: «Υπάρχουν
τριών ειδών μπλόφες: Οι μπλόφες που σου βγαίνουν και κερδίζεις πολλά -ή τα πάντα. Οι μπλόφες που δεν σου βγαίνουν και χάνεις πολλά. Και υπάρχουν και οι μπλόφες που δεν σου βγαίνουν, και χάνεις τα πάντα, οπότε το μόνο που σου μένει είναι να... πηδήξεις απ' το παράθυρο. Η μπλόφα για την προσφυγή στο ΔΝΤ φαίνεται -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- ότι συγκαταλέγεται στην τελευταία κατηγορία...».
Πω-πω, αγριάδες! (-θα έλεγα, αν δεν με προλάβαινε ο κ. Βενιζέλος λέγων κι αυτός χθες): «Η συζήτηση για το ΔΝΤ υπονομεύει τη συνολική προσπάθεια της χώρας».
...................................
Μπαράζ!
Αξιοσημείωτο μπαράζ!
Πάντως η θεία Φωτούλα είναι υπερήφανη για τη στήλη. Φαίνεται ότι εκεί στη The Wall Street Journal διαβάζουν «ναυτίλο». Αλλοιώς δεν εξηγείται τέτοια σύμπτωση απόψεων (δεδομένου ότι ο «ναυτίλος» δεν διαβάζει τη Wall Street Journal, διαβάζει παλιά τεύχη της «Πράβντα»).
Γράφει λοιπόν ο κ. R. Barley (αναδημοσίευση «Ε» 19.ΙΙΙ.2010): «Μήνυμα προς τον Γιώργο Παπανδρέου: η σιωπή είναι χρυσός (...) Κάθε φορά που ο Ελληνας Πρωθυπουργός ανοίγει το στόμα του για να διαμαρτυρηθεί απέναντι στην έλλειψη υποστήριξης της Ε.Ε. προς τη χώρα του
ή υπαινίσσεται ότι μπορεί να προσφύγει στο ΔΝΤ, καθιστά ακόμα δυσκολότερη την προσπάθεια χρηματοδότησης του ελλείμματος της Ελλάδας». Και παρακάτω: «Η λανθασμένη στρατηγική επικοινωνίας του κ. Παπανδρέου είναι μεγάλο εμπόδιο στη μείωση του κόστους δανεισμού»...
Ο θεός να βάλει το χέρι του (μπας και κάνει καμμιά μπλόφα)...

Απόψεις και Ενστάσεις







Κύριε Διευθυντά







Και μετά...
... τον θάνατο του δημοσίου υπαλλήλου, ο θάνατος του εμποράκου: ο στραγγαλισμός του «αυτοδημιούργητου» και του μικρομεσαίου επιχειρηματία από τη λιτότητα.
Οι κυβερνήσεις...
... είναι πια φανερό πως είναι δεμένες χειροπόδαρα. Περιμένουν τη σωτηρία να έρθει ως διά μαγείας από τις αγορές. Στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία. Και στην Ελλάδα. Ύστερα από αλλεπάλληλα πογκρόμ λιτότητας στον δημόσιο τομέα, με μοναδικό στόχο την ελπίδα πως θα βρουν αγοραστές και για την επόμενη έκδοση των κρατικών ομολόγων τους. Και ας περιορίζονται συνεχώς τα έσοδα του ιδιωτικού τομέα από τη μείωση των δημόσιων δαπανών και από τη βαριά άμεση και έμμεση φορολογία των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, των μαγαζιών της διπλανής πόρτας και των νοικοκυριών. Μετά τη χρεοκοπία των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, λένε οι οικονομολόγοι, θα πρέπει να περιμένουμε τη χρεοκοπία των απασχολούμενων στον ιδιωτικό. Μετά την έκρηξη του δημόσιου χρέους, η έκρηξη του χρέους του ιδιωτικού. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το «παράδοξο της λιτότητας»: τα μέτρα για τη συγκράτηση του δημόσιου χρέους φέρνουν την έκρηξη του ιδιωτικού χρέους. Κάτι ξέρουν γι΄ αυτό οι Ιρλανδοί. Γράφει ο Μπιλ Μίτσελ: «Η ιρλανδική κυβέρνηση αφαίρεσε δισεκατομμύρια ευρώ από την οικονομία, επιβάλλοντας περικοπές στους μισθούς του δημόσιου τομέα, στις συντάξεις και στα επιδόματα. Και τι απέγινε; Τα φορολογικά έσοδα του Ιανουαρίου βούλιαξαν πάλι κάτω από τις προβλέψεις. Τι λέει γι΄ αυτό η κυβέρνηση; Χρειαζόμαστε κι άλλες περικοπές. Η διεθνής αγορά ομολόγων είναι περήφανη για την Ιρλανδία. Ίσως φτάσουμε έτσι να συναγωνιζόμαστε την Κίνα στους μισθούς και στα φορολογικά κίνητρα προς τις πολυεθνικές».

Ένα τέτοιο...


... μέλλον περιμένει τις χώρες που ακολουθούν αυτές τις πολιτικές, λένε οι οικονομολόγοι Μάρσαλ Όερμπακ και Ρομπ Παραντό: «Την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα, την Ιταλία, τη Βρετανία, ίσως ακόμη και τις ΗΠΑ σε έναν χρόνο. Γιατί, καθώς τα μέτρα λιτότητας μειώνουν τα ιδιωτικά εισοδήματα, μειώνουν και τα φορολογικά έσοδα. Για να τηρηθούν οι ανειλημμένες δεσμεύσεις έναντι των αγοραστών κρατικών ομολόγων, επιβάλλονται και νέες περικοπές δαπανών, οι οποίες με τη σειρά τους φέρνουν νέα αύξηση των φόρων». Και το εισόδημα που αφαιρείται από τον δημόσιο τομέα συμπαρασύρει στο βάραθρο και τον ιδιωτικό. Καμιά οικονομία δεν μπορεί να αντέξει για πολύ αυτό το παράδοξο. Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, μια κυβέρνηση; Να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο, λένε οι δυο οικονομολόγοι, ανοίγοντας τον δρόμο της ανάπτυξης χρηματοδοτώντας την εργασία και όχι τους τοκογλύφους. Γιατί μονάχα η εργασία ήταν, είναι και θα είναι η μοναδική πηγή πλούτου στον κόσμο. Ναι, αλλά πώς;
Οι Ισλανδοί...... έδειξαν πώς, όταν αρνήθηκαν να πληρώσουν αυτοί χρέη που δεν ήταν δικά τους αλλά των τραπεζών τους. Η αρκτική Λιλιπούτη των 320.000 ψυχών έδειξε πως οι διεθνείς αγορές ομολόγων στέκονται ανίσχυρες μπροστά σε λαούς που δεν εννοούν να καταντήσουν δουλοπάροικοι των τοκογλύφων. Του Ρούσσου Βρανά                        Μετά τιμής                                                        ο Στειριώτης


















Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΠΙΑΝΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗ ΤΣΑΜΠΑ







Το Τροφώνιο Ωδείο  σε μια μεθοδική προσπάθειά του  να διευρύνει το γνωστικό πεδίο των σπουδαστών μουσικής και  να ανοίξει νέους δρόμους στη μουσική διαπαιδαγώγησή τους, στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων,  πραγματοποιεί  σεμινάριο Πιάνου .
Το σεμινάριο  θα πραγματοποιηθεί  στις 27 Μαρτίου  (ημέρα Σάββατο του  Λαζάρου) και 28 Μαρτίου   (ημέρα Κυριακή των Βαϊων) από την πιανίστα Έλλη Τσαμπά
Το σεμινάριο απευθύνεται σε σπουδαστές πιάνου κάθε  επιπέδου. Οι συμμετέχοντες μπορούν να παρουσιάσουν   οποιαδήποτε έργα του πιανιστικού ρεπερτορίου.
Με αφορμή τα  έργα αυτά θα συζητηθούν θέματα σχετικά με το πώςμπορούμε να παίξουμε ένα έργο όλο και πιο εκφραστικά, ερμηνεύοντας σωστά τις οδηγίες που μας δίνει ο συνθέτης στην παρτιτούρα.
Επίσης, θα δοθούν ιδέες γύρω από το πώς να ξεπερνάμε τις τεχνικές δυσκολίες του οργάνου και πώς να μελετάμε δημιουργικά.


ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ
Αναγνωρισμένο απο το κράτος
Μπουφίδου 39, Λιβαδειά                                                             
τηλ. 2261087570, 2261027437
fax. 2261087571