ή γιατί “τα άκρα δεν συναντιούνται”
του Καπυμπάρα
Υπάρχει μια φράση που αποδίδεται στον Νικολό Μακιαβέλι και που πλέον έχει καταστεί συνώνυμη αυτού που ονομάζεται πολιτικός μακιαβελισμός· είναι το περίφημο “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Αυτό με το οποίο θέλω να ασχοληθώ δεν είναι η καταδίκη της παραπάνω πολιτικής αρχής, την οποία θεωρώ τετριμμένη και περίπου αυτονόητη, αλλά το ερώτημα, αν εξίσου αυτονόητη θα έπρεπε να θεωρείται και η άποψη ότι η μη αποδοχή της αρχής αυτής σημαίνει ταυτόχρονα και αποδοχή της με την αντίστροφη φορά, δηλαδή, ότι αν ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αυτό σημαίνει απαραίτητα ότι και τα μέσα απονομιμοποιούν, καταδικάζουν το σκοπό. Στο ερώτημα αυτό νομίζω ότι πρέπει να απαντήσουμε αρνητικά.
Υπάρχει μια φράση που αποδίδεται στον Νικολό Μακιαβέλι και που πλέον έχει καταστεί συνώνυμη αυτού που ονομάζεται πολιτικός μακιαβελισμός· είναι το περίφημο “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Αυτό με το οποίο θέλω να ασχοληθώ δεν είναι η καταδίκη της παραπάνω πολιτικής αρχής, την οποία θεωρώ τετριμμένη και περίπου αυτονόητη, αλλά το ερώτημα, αν εξίσου αυτονόητη θα έπρεπε να θεωρείται και η άποψη ότι η μη αποδοχή της αρχής αυτής σημαίνει ταυτόχρονα και αποδοχή της με την αντίστροφη φορά, δηλαδή, ότι αν ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αυτό σημαίνει απαραίτητα ότι και τα μέσα απονομιμοποιούν, καταδικάζουν το σκοπό. Στο ερώτημα αυτό νομίζω ότι πρέπει να απαντήσουμε αρνητικά.
