Της Προ-εδρικής φρ-ουράς.

Του Γιάννη Πανούση
Στην τέχνη και στην πολιτική

Οι γέροι έχουν πάντα δίκιο

Όσκαρ Ουάιλντ, Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέη

Μύθοι περί συνταγματικής προστασίας και αυτo-διοίκησης.

Του Γιάννη Πανούση

Καιρός να σωπάσω.

Κι εδώ που τα λέμε, δεν τρέφω πλέον καμία εκτίμηση για τις λέξεις

Ιακ. Ζουγανέλης, Η αριθμητική των λέξεων

Δέκα «ιδιωτικοί μύθοι» για τα δημόσια πανεπιστήμια.

Του Γιάννη Πανούση

Οι Πιλάτοι, ενδεδυμένοι ρύπους ουδετερότητας

Χρ. Μπάρτζη, Περί προβάτων

«Εκκαθάριση» χωρίς κάθαρση στα Πανεπιστήμια;

Αιώνας και Βάλε…

Ανεβαίνουμε

Κάτι κουνιόνται πως κάνουνε

Αλλάζουν τις αλλαγές

Κατεβαίνουνε

Τ. Μιχόπουλος, Υπουργείο Παιδείας

Της κακομοίρας;

Του Γιάννη Πανούση, καθηγητή Εγκληματολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών

Είναι άραγε της μοίρας (;) του ελληνικού λαού να κυβερνάται από οικογένειο-παρεό-κηπουρούς;

Βια-σμοί της λογικής;

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Άπαξ κληθήκαμε

στην αίθουσα του πεπρωμένου

μηδενός εξαιρουμένου

Μυρσίνη Αρώνη, Στη μεγάλη συναυλία

Διχα(λα)σμένες προσωπικότητες;

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Είδε όνειρο κακό:
Εκείνος να τραβάει το κουπί
και ο χρόνος πείσμων να μη φεύγει
Μ. Αρχιμανδρίτου, Αιφνίδιο «ευ»

Το κρίσιμο ερώτημα είναι «ποια ακριβώς ιστορική περίοδο διανύουμε;».  Με άλλα λόγια, «ποια είναι η φύση της πολιτικής εποχής που ζούμε;». Πρόκειται για ένα στάδιο εξομάλυνσης, μεταρρύθμισης, μετάβασης σ' ένα πιο λειτουργικό και ισορροπημένο σύστημα διακυβέρνησης; Πρόκειται για τον οριστικό ενταφιασμό τού (πάλαι ποτέ) ισχυρού κράτους - έθνους και την αναγκαστική εκχώρηση όλων των εξουσιών σε ορατά και αόρατα μορφώματα και δίκτυα;

Αριστερά: κάστρο-κόμμα ή εκστρατευτικό κίνημα;

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Αφουγκράσου των προφητών τα οράματα  προανάκρουσμα θύελλας που φτάνει χωρίς

να χτυπήσουν οι κώδωνες

Ευάγγ. Παπαχρήστου-Πάνου, Το πένθος της γης

Το 'χω γράψει πολλές φορές και σε διαφορετικές συγκυρίες. Η Αριστερά σίγουρα δεν είναι υπεύθυνη για όσα γίνονται (από τις φιλελεύθερες ή σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις). Είναι όμως συν-υπεύθυνη για όσα δεν γίνονται. Η Αριστερά δεν έχει ως ιστορικό ρόλο μόνο να ορίζει «τι είναι κοινωνική δικαιοσύνη», «τι είναι συμμετοχική δημοκρατία», «τι είναι λαϊκή κυριαρχία». Οφείλει και να διακρίνεται από το τολμηρό (ακόμα κι από το παράτολμο και σε κάθε περίπτωση ανιδιοτελές και μεγάθυμο) άλμα πάνω από τις δικές της αγκυλώσεις προκειμένου ν' απελευθερώσει -εδώ και τώρα- την πάσχουσα σιωπηρή πλειοψηφία των αδύναμων (είτε ψηφίζει είτε όχι αριστερά κόμματα).

Η αδιαφ(θ)ορία υπάρχει;

του Γιάννη Πανούση
" Μα, εγώ είμαι το παραμύθι, παιδί μου...."
Ελένη Χωρεάνθη, Σάτυρος έρως

Η πλημμελής εφαρμογή από την Ελλάδα των διεθνών συμβάσεων κατά της διαφθοράς, η παροχή ασυλίας στον καταγγέλλοντα, τα αμφίθυμα ΜΜΕ ή οι διάφοροι ιεροκήρυκες της ηθικής, η συνήθης αθέμιτη συναλλαγή υπηρεσιακών παραγόντων που –μέσω των δημοσίων θεσμών– εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα, η αναζήτηση «ψευδο-ισότητας» ή η «συμπλήρωση» του ελλειμματικού κοινωνικού κράτους, η διαφθορά βίου, πρέπει να βγουν στο φως και να συζητηθούν δημόσια, διότι έχουν διαμορφώσει ιδεολογήματα.

Ο ρόλος της παγκοσμιοποίησης στην επέκταση της διαφθοράς, η αναφορά στην κοινωνική παρακμή που προκαλεί ή και προκαλείται από τη διαφθορά, η σύνδεση της διαφθοράς με την οικονομική κρίση ή και με τη φτώχεια αλλά και με την «ανθρώπινη φύση» κρύβουν το φαινόμενο, το πρόβλημα, την αμηχανία των κομμάτων (ακόμα και της Αριστεράς).

Επαναλαμβάνω: Η διαφθορά συνδέεται με την κακοδιοίκηση, το πολιτικό χρήμα, τον τρόπο ζωής του (νεο)Έλληνα, τα σκάνδαλα, τις μίζες ή ακόμα και με «τις κάθε είδους χορηγίες» και την πολυνομία.

Τι μας χρειάζεται λοιπόν αμέσως τώρα;

• εφαρμογή των νόμων έναντι όλων,
• «πόθεν έσχες» δημόσιων λειτουργών,
• ανεξαρτησία των δικαστών,
• εκπαίδευση των πολιτών κατά της διαφθοράς (ακόμα και των νέων στα σχολεία).

Επίσης: Διαφάνεια, χρήση της νέας τεχνολογίας, ξένες ελεγκτικές εταιρείες διεθνούς κύρους, αυστηροποίηση των ποινών, ενίσχυση της οικονομίας της πολιτικής από την αγορά.

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Πρέπει να θέλουμε ως Πολιτεία και ως κοινωνία να απαλλαγούμε από αυτή τη μάστιγα. Έχει διαμορφωθεί στο κράτος και διαρκεί ένας μόνιμος ιστός που ξεπερνά κατά πολύ τις ατομικές παθολογίες και καθίσταται πολιτικοκοινωνική παθογένεια. Τα πελατειακά δίκτυα (ακόμα και των ιδιωτών) είναι γεννήματα του ίδιου του κράτους, και συγκροτούν, αν όχι επιδημία, σίγουρα καρκινώματα του δημόσιου βίου.

Ορισμένοι αποδίδουν το φαινόμενο σε στρεβλή αντίληψη των πολιτών για το ρόλο του κράτους, ενώ άλλοι το αποδίδουν στην αποικιοποίηση του Δημοσίου από ιδιωτικά συμφέροντα.

Βασικό χαρακτηριστικό της διαφθοράς είναι η αθέατη έκτασή της και η λειτουργία της μέσω κυκλωμάτων, η αντικατάσταση του κράτους και των δημοσίων δραστηριοτήτων από άλλου είδους σχέσεων εντολέα / εντολοδόχου (όπου συνήθως το Κεφάλαιο χρηματίζει και ηθικολογεί ταυτόχρονα), με άλλα λόγια η μετατόπιση από τη διαφθορά της δημοκρατίας στη διαφθορά εντός της δημοκρατίας. Συνεπώς πρέπει να παρέμβουμε αρχικά στην ποιότητα της Δημοκρατίας μας και δευτερευόντως στις επιμέρους δομές.

Πρέπει να ξεχωρίσουμε τη διαφθορά μικρόκοσμου από αυτή των μεγάλων κοινωνικοπολιτικών συστημάτων (με ηθική, οικονομική ή πολιτική φόρτιση). Ας μην ξεχνάμε ότι η έννοια της διαφθοράς είναι όπως αυτή της αλήθειας, δηλαδή δεν υπάρχουν αντικειμενικές στατιστικές επαλήθευσης, γι’ αυτό και συχνά η εξουσία χρησιμοποιεί τη διαφθορά (που η ίδια παράγει) και ως άλλοθι (αυτο)κάθαρσης (ηθικού και όχι πολιτικού χαρακτήρα).

Προσοχή όμως! Όταν ακόμα και οι αδιάφθοροι αμφισβητούνται και το πολιτικό σύστημα απαξιώνεται (ως συν-ένοχο), το μέλλον της Ελλάδας και των Ελλήνων δεν προοιωνίζεται ευτυχές.

Πηγή

Τι μας ζητάς, βρε πατρίδα;

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Την ευθύνη για το άδικο την έχουν αυτοί που δε ζητούν το δίκηο τους

" Αν. Μπαξεβανίδης, Εμπειρικά "

Σε μια χώρα που δεν τιμάει τους μαχητές, αλλά τους ριψάσπιδες, με διανοούμενους που δεν ματώνουν, αλλά συνεχώς κλαψουρίζουν για τους ηττημένους, με πολιτικούς που στενοχωριούνται και πονάνε, αλλά δεν ρισκάρουν τίποτα, με ιδεοληπτικούς που αφήνουν την Ελλάδα να ρημάζει (προκειμένου να μην την εκμεταλλευτούν οι ξένοι), έχουμε την αίσθηση ότι όλοι (κόμματα, συνδικαλισμός, φορείς) μας βγάζουν στο ευρωπαϊκό και διεθνές παζάρι ως σκλαβοείλωτες.

ΚΙ ΕΜΕΙΣ που επί χρόνια βολευόμαστε σαν «αδικημένοι» και πλουτίζουμε σαν «προδομένοι» και συμπεριφερόμαστε κοινωνικά σαν «επαναστατημένοι» τώρα συνειδητοποιούμε ότι τα πολλά «σαν», «δήθεν», «τάχα» έχουν συνήθως κακό τέλος μιας και οι πραγματικά ισχυροί (και όχι οι παρακοιμώμενοι) αλλάζουν κατά βούληση τους κανόνες του πραγματικού παιχνιδιού της επιβίωσης (εθνικής και προσωπικής).

ΚΑΙ ΤΩΡΑ τι μας ζητάς, βρε πατρίδα; Να (ξανα)πιστέψουμε τους ντελάληδες που λένε πως θυσιάζουν την ιδεολογία τους για το καλό της χώρας (δίχως όμως να εγκαταλείπουν τα οφίτσια τους για το καλό του λαού);

ΝΑ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΟΜΑΣΤΕ για την Ελλάδα που δεν είναι πλέον μία, ενιαία και αδιαίρετη, αφού ζούμε μεν στην ίδια χώρα, αλλά σε άλλους «κόσμους».

ΝΑ ΕΚΛΑΒΟΥΜΕ ως εθνικό αδιέξοδο την αποτυχία του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος (και των συγκεκριμένων πολιτικών) και να μένουμε στη βάρκα που αυτοί οι ίδιοι χωρίς πυξίδα κυβερνούν (δίχως καν να κωπηλατούν);

ΝΑ ΚΑΤΑΠΙΟΥΜΕ αδιαμαρτύρητα τα χάπια της πράσινης ανάπτυξης, της δικιάς μας (κι όχι της δικής τους) διαφάνειας, της δικής τους (κι όχι της δικιάς μας) εμπιστοσύνης στο «οικονομικά ορθό», της διαμόρφωσης μιας πρωτόγνωρης φιλο-συγγενο-γυμναστηριο-αγγλομαθούς ελίτ;

ΔΕΝ ΑΝΤΈΧΟΝΤΑΙ όλα αυτά μάνα Ελλάδα.

ΔΕΝ Τ' ΑΝΤΕΧΕΙ ούτε η μαμή μας, η Δημοκρατία. Αν δεν κάνετε κάτι και οι δύο, φοβούμαστε ότι πολύ γρήγορα θα μείνετε (και οι δύο) απλές ιστορικές αναφορές.

ΥΓ.:ΠΡΕΠΕΙ να αντισταθούμε στον μικροαστικό σοσιαλισμό ή τον σοσιαλισμό της αγοράς ή τον αγοραίο σοσιαλισμό.

ΠΡΕΠΕΙ να προωθήσουμε την ανθρώπινη κοινότητα του μέλλοντος και την ενοποίηση της κοινωνίας και βέβαια με ένα ιδεολογικό μέτωπο που θα αρνηθεί κάθε μορφής ντετερμινισμούς που μας προβάλλονται από εδώ και από εκεί.

ΠΡΕΠΕΙ να ξαναφτιάξουμε μια πατρίδα που θα την αγαπάμε όλοι και που θα προνοεί κι αυτή για όλα τα παιδιά της, χωρίς διακρίσεις και εξαιρέσεις.

ΜΙΑ πατρίδα χωρίς ιδεολόγους «απάτριδες», φαύλους πατριδοκάπηλους και άφρονες πατριδοκτόνους.