Απόψεις και Ενστάσεις.

Του Γιάννη Πρεντεντέρη

Κύριε Διευθυντά

Πέσαμε έξω

Μόνο που δεν πέσαμε έξω τυχαία ούτε από σύμπτωση. Η χώρα βουλιάζει επειδή εφάρμοσε μια πολιτική που όχι μόνο πόνεσε, αλλά και απέτυχε. Μια πολιτική που οδήγησε την οικονομία σε διάλυση και την κοινωνία σε έκρηξη. Και για την οποία ουδείς πλέον δικαιούται να συντηρεί την παραμικρή αυταπάτη.

Απόψεις και Ενστάσεις

Της ΟΛΓΑ ΜΠΙΡΟΥ

Κύριε Διευθυντά

• Καπηλευόμενη Δημοκρατία: Μορφή δημοκρατικού πολιτεύματος όπου ο λαός νομίζει πως κυβερνά, με αιρετούς -πλην όμως κληρονομικούς- εκπροσώπους του που προσποιούνται τους δημοκράτες για ίδιον όφελος. 
• Χαρακτηριστικό της Καπηλευόμενης Δημοκρατίας η Στήριξη της Μειονότητας με τη Διανομή του Γεύματος σύμφωνα με τις ανάγκες του στομάχου εκάστου πολίτη...
• Όπλα της Καπηλευόμενης Δημοκρατίας οι Νόμοι - εκ των οποίων κάποιοι, ως διεστραμμένα αρσενικά, βιάζουν την Ηθική...

Απόψεις και Ενστάσεις

Του Ρούσσου Βρανά

Κύριε Διευθυντά

Την Ιστορία άλλοι θέλουν να τη θυµούνται κι άλλοι να την ξεχνούν.  

Είναι σηµείο των καιρών η ιστορία να πέφτει θύµα ενός δηµαγωγικού αναθεωρητισµού. Η ιστορική αλήθεια κακοποιείται και χειραγωγείται καθηµερινά από τρέχοντα πολιτικά συµφέροντα που, πότε στα τηλεοπτικά παράθυρα και πότε σε κοινοβουλευτικές επιτροπές και δικαστήρια, επιδιώκουν την επιβολή έστω μιας επίφασης αληθοφάνειας. Και το παρελθόν αλλάζει συνεχώς, όσο αλλάζουν κι αυτά τα συµφέροντα, µαζί µε την ιστορική αλήθεια των λαών, που κάθε εξουσία αποφασίζει γι’ αυτήν είτε να είναι προαιρετική, όταν δεν την εξυπηρετεί, είτε, όταν την εξυπηρετεί, υποχρεωτική δια νόµου. 

Απόψεις και Ενστάσεις

 Του Στάθη Σταυρόπουλου

Κύριε Διευθυντά

  Όλο και πιο πολλοί πολίτες σιγά σιγά αγριεύουν...

Αν πιστεύουν αυτοί που προκάλεσαν την κρίση, οι ίδιοι που τώρα τη διαχειρίζονται (ετοιμάζοντας έτσι και την επόμενη), ότι είναι δυνατόν να βάλουν έναν λαό (ή πολλούς) στον γύψο για τριάντα χρόνια, 

Απόψεις και Ενστάσεις

Κύριε Διευθυντά

Κάθε χώρα που περιέρχεται στη θέση στην οποία έχει περιέλθει σήµερα η Ιρλανδία διαθέτει µια παράδοξη δύναµη: τη δύναµη να πει «Οχι», παρά τη δύσκολη θέση της.


Αυτό δεν είναι εφικτό µε τον σηµερινό συσχετισµό των ιρλανδικών πολιτικών δυνάµεων. Καιτα δύο κόµµατα εξουσίας υπηρετούν τους ίδιους αφέντες. Οµως, µέσα από την κρίση αναδύονται νέες δυνάµεις. Το Σιν Φέιν του Τζέρι Ανταµς µεταφέρει την κοµµατική του βάση από τη Βόρεια Ιρλανδία στη ∆ηµοκρατία της Ιρλανδίας, στοχεύοντας στις επόµενες εκλογές. 

Απόψεις και Ενστάσεις

Κύριε Διευθυντά

Του Γιάννη Τριάντη

Η Ιρλανδία προσπάθησε. Και τουλάχιστον πέτυχε την επιμήκυνση της αποπληρωμής από την οποία ευνοείται και η χώρα μας. Μαζί με τον βασιλικό ποτίστηκε και η γλάστρα, κι ας λένε οι χλωμοί των Αθηνών ότι... επιβραβεύτηκε η συνέπεια της πολιτικής τους...

Η ιρλανδική κυβέρνηση -έγραψε η εφημερίδα «Irish Independent»- έριξε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την πιθανότητα της πτώχευσης και οι «Ευρωπαίοι τρελάθηκαν» με την πρόταση αυτή, γιατί ξέρουν πολύ καλά τι θα σήμαινε για την Ενωση και το ευρώ το ενδεχόμενο αυτό...

Απόψεις και Ενστάσεις

Κύριε Διευθυντά

“Κάντε το όπως η Ιρλανδία!” μας προέτρεπε πέρυσι τον Ιανουάριο ο Γιούνκερ και πρότεινε να μιμηθούμε το ιρλανδικό παράδειγμα. Τα ίδια μας έλεγαν και πριν 10 χρόνια, όταν ο “κέλτικος τίγρης” εθεωρείτο προϊόν αναγκαίο για εξαγωγή στις μικρότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Το ίδιο συνέβαινε και με το πορτογαλικό “θαύμα”.

Απόψεις και Ενστάσεις

Κύριε Διευθυντά

Του Ρούσσου Βρανά

«Η πολιτική λιτότητας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων στρέφεται αποκλειστικά εναντίον των κοινωνικών δαπανών, των συντάξεων, του δημόσιου τομέα και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Και σαν άλλοι κουκουλοφόροι, αυτές οι κυβερνήσεις υποδεικνύουν έτσι τους συνταξιούχους, τους δημοσίους υπαλλήλους, τους ανέργους και τους φτωχούς ως τους βασικούς υπευθύνους για μια κρίση που ούτε ήταν ούτε είναι δική τους. Η διάκριση μεταξύ νεοφιλελεύθερων και σοσιαλιστών, κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, δεν έχει πια κανένα νόημα.

Απόψεις και Ενστάσεις

Κύριε Διευθυντά

του Στάθη Σταυρόπουλου

Έλαβα κι εγώ όπως χιλιάδες άλλοι Ελληνες πολίτες (ή μήπως υπήκοοι, ραγιάδες και είλωτες) την περαίωση που μου... αναλογεί.

Παρ' ότι πληρώνω ανελλιπώς τους φόρους μου από το 1982 που υποβάλλω φορολογική δήλωση, το κράτος των Κωστάκη και Γιωργάκη με κατηγορεί για κλέφτη και για να με επιβραβεύσει που είμαι τέτοιος αληταράς μου δείνει συγχωροχάρτι έναντι του ευτελούς ποσού των 3.500 ευρώ - μάλιστα με δελεάζει και με μια μικρή έκπτωση, ώστε, αν σπεύσω ραγιάς, να πληρώσω μόνο 3.220 ευρώ!

[Ερώτησις: αν επίσης σπεύσω να ψηφίσω Σγουρό μαζί με τον κ. Καρατζαφέρη, θα λάβω κάποιαν περαιτέρω εκπτωσούλα;]

Απόψεις και Ενστάσεις

Κύριε Διευθυντά

Αν τα φάγαμε μαζί…
- Γιατί δεν έχουμε διορίσει, όπως εσείς, τα παιδιά μας στο δημόσιο;
- Γιατί δεν έχουμε εξοχικό στην Τζια ή σε άλλο Αιγαιοπελαγίτικο νησί;
- Γιατί δεν έχουμε 58 ακίνητα διαμερίσματα, καταστήματα, οικόπεδα, αγροτεμάχια κλπ σε Αθήνα, Εύβοια, Ελευσίνα, Τζια...
- Γιατί δεν έχουμε τη...
σύζυγό μας υποψήφια για δήμαρχο…
* Ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος δηλώνει 58 ακίνητα διαμερίσματα, καταστήματα, οικόπεδα, αγροτεμάχια κλπ σε Αθήνα, Εύβοια, Ελευσίνα, Τζια.


Σχόλιο ανωνύμου στη ανάρτηση  παραλήρημα κιλών….( http://stirigr.blogspot.com/)

Μετά τιμής 

ο Στειριώτης

Απόψεις και Ενστάσεις

Του Ρούσσου Βρανά

• Οι τραπεζίτες ζούσαν πάντα στον δικό τους ξεχωριστό κόσµο. Κι είναι αυτός ένας κόσµος στον οποίο κανένα τραπεζικό µεγαλοστέλεχος δεν θεωρεί επαρκή µια ετήσια αµοιβή µισού εκατοµµυρίου. Συνέβαινε χθες, στις µέρες της µεγάλης οικονοµικής άνθησης. Και συµβαίνει και σήµερα, στις µέρες της µεγάλης οικονοµικής ύφεσης.

στα πρόθυρα µιας νέας εποχής οργής.....

Του Ρούσσου Βρανά
Τις τελευταίες ηµέρες πληθαίνουν τα σχόλια στα διεθνή µέσα ενηµέρωσης που διαβάζουν τα σηµάδια της ταραγµένης εποχής µας σαν να προµηνύουν την έλευση µιας γενικευµένης περιόδου κοινωνικής αναταραχής. 

• Η επιδείνωση της οικονοµικής κρίσης έκανε τον ιστορικό της Γαλλικής Επανάστασης Σάιµον Σάµα να γράψει στην εφηµερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιµς»: «Πρόθεσή µου κάθε άλλο παρά είναι να κάνω µια ήδη επικίνδυνη κατάσταση ακόµη πιο επικίνδυνη. Οµως δεν µπορώ να νιώθω τη µυρωδιά από το θειάφι που βαραίνει την ατµόσφαιρα και να µη σκέφτοµαι πως ίσως βρισκόµαστε στα πρόθυρα µιας νέας εποχής οργής. Τόσο στην Αµερική όσο και στην Ευρώπη, είναι ορατό το ενδεχόµενο ενός καυτού καλοκαιριού κοινωνικής δυσφορίας». Ο ιστορικός δίνει τη δική του εξήγηση για τη φαινοµενική αδράνεια των κοινωνικών στρωµάτων που σήµερα πλήττονται περισσότερο από την κρίση. «Συχνά µεσολαβεί ένα διάστηµα ανάµεσα στο πλήγµα της οικονοµικής καταστροφής και τη συσσώρευση της κοινωνικής οργής», γράφει. «Οµως, ύστερα από µια αρχική περίοδο έντροµου αποπροσανατολισµού, ξεπροβάλλει ο κίνδυνος µιας οργανωµένης κινητοποίησης της οργής». Και προβλέπει πως αυτή η οργή θα κατευθυνθεί εναντίον εκείνων που έχουν πλουτίσει υπερβολικά και που θα θεωρηθούν υπεύθυνοι για την κρίση. Ο Σάιµον Σάµα τους παραλληλίζει µε τους όµοιούς τους που είχαν στοχοποιηθεί κατά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789 ως «πλούσιοι εγωιστές». 
• Οι προβλέψεις της γερµανικής ραδιοφωνίας Ντόιτσε Βέλε είναι στην ίδια κατεύθυνση. Σε σχόλιό της υπενθυµίζει τις προειδοποιήσεις που είχαν απευθύνει το 2008 ο γενικός γραµµατέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, ο πρόεδρος της Παγκόσµιας Τράπεζας Ρόµπερτ Ζέλικ, αλλά και ο ΣτροςΚαν, ο οποίος είχε πει πως «κοινωνική αναταραχή µπορεί να ξεσπάσει σε πολλές χώρες, ακόµη και στις πιο προηγµένες». Και η Ντόιτσε Βέλε καταλήγει στο συµπέρασµα πως όλες αυτές οι προειδοποιήσεις «έχουν σήµερα πια τις περισσότερες πιθανότητες να επαληθευτούν από τότε που ξέσπασε η οικονοµική κρίση». 
• Αναφερόµενη στις πρόσφατες διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις στην Ελλάδα, εκτιµά πως παρόµοια τύχη περιµένει και άλλες «εύθραυστες ευρωπαϊκές οικονοµίες» και διαπιστώνει πως «όλες οι χώρες ανησυχούν για το ογκούµενο κύµα κοινωνικής δυσαρέσκειας». Είναι διάχυτη η εντύπωση µεταξύ των ειδικών ότι ο βαθύς θυµός που σιγοβράζει σε αυτές τις χώρες στρέφεται εναντίον των ίδιων θεσµών και των ίδιων προσώπων που χρεώνονται µε την αποτυχία του παγκόσµιου καπιταλισµού. 
• Η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Πολιτικών Προβλέψεων Μαρί-Ελέν Καγιόλ γράφει: «Οσα συµβαίνουν σήµερα στην Ελλάδα, θα εξαπλωθούν παντού, καθώς οι οικονοµίες θα παρακµάζουν. Θα δούµε την κοινωνική αναταραχή να φουντώνει σε όλες τις χώρες που έχουν προβλήµατα χρέους, µε πρώτες την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Ισλανδία, την Ουκρανία και την Ουγγαρία, ακολουθούµενες από τη Βρετανία και τις ΗΠΑ».
• Μια έντονη µυρωδιά από θειάφι παντού. Ετοιµο να αναφλεγεί. Και η αντίδραση εκείνων που κινδυνεύουν πρώτοι να καούν; Μονάχα µέτρα που θα ρίξουν λάδι στη φωτιά. Σαν να είναι από τη µοίρα τους γραφτό.

δεν φταίνε γι’ αυτό οι κολασµένοι......

Κανείς δεν επιχαίρει για τα προβλήµατα της ευρωζώνης. Γιατί οι επιπτώσεις είναι το ίδιο σοβαρές για όλους όσους ζουν σε αυτήν τη ζώνη του λυκόφωτος, τόσο για τους πολέµιους όσο και για τους φίλους του κοινού ευρωπαϊκού νοµίσµατος. 
Για τις μικρές  χώρες που εγκατέλειψαν το εθνικό τους νόµισµα, τα υπεσχηµένα οικονοµικά οφέλη αποδείχτηκαν πρόσκαιρα. Εµειναν µονάχα οι αρνητικές επιπτώσεις από τις σκληρές δεσµεύσεις που ανέλαβαν. Και αυτές οι δεσµεύσεις γίνονται σήµερα ακόµη σκληρότερες από το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, όπου τα «γεράκια των ελλειµµάτων» επιδιώκουν τη σωτηρία του ευρώ µε ακόµη περισσότερη λιτότητα. Το τίµηµα καλούνται να το καταβάλουν οι µικρότερες χώρες µε ακόµη βαθύτερη ύφεση.
Ο παράδεισος (του ευρώ) έχει το δικό του νόµισµα, αλλά αυτό το νόµισµα δεν έχει πια την ίδια πέραση. Οµως δεν φταίνε γι’ αυτό οι κολασµένοι. Αλλωστε ο δηµιουργός του τον έχτισε από την αρχή µε περισσή υστεροβουλία, υπολογίζοντας στα οφέλη που θα αποκόµιζε από τη σχέση εξάρτησης και υποταγής των πιστών. Γι’ αυτό ακόµη και σήµερα επιµένει στη λιτότητα των εναρέτων. Επιστρατεύει γι’ αυτό τα «γεράκια των ελλειµµάτων» που σπέρνουν τον φόβο πως, όσο οι αµαρτωλοί δεν σφίγγουν τα ζωνάρια τόσο πιο κοντά έρχεται η µέρα της Κρίσης. Οµως, τα γεράκια δεν ενδιαφέρονται για τη σωτηρία της ψυχής των αµαρτωλών. Το µόνο που τους νοιάζει είναι να αρπάξουν από την τσέπη τους και την τελευταία δεκάρα. Εστω και µε την υπόσχεση ενός παραδείσου που δεν υπάρχει πια. 
Ρ. Βρανάς " ΤΑ ΝΕΑ "

Απόψεις και Ενστάσεις

Του Ρούσσου Βρανά
Κι αν ξεχνούσαµε...
... για λίγο τα άδεια ταµεία, τα δηµόσια ελλείµµατα και τα ουρανοµήκη χρέη των χωρών της Ευρώπης; Αν ψάχναµε λίγο βαθύτερα, πίσω από αυτά; 
Στα χαρτιά...
... άλλωστε οι ευρωπαϊκές οικονοµίες δεν είναι και τόσο χειρότερες από άλλες του δυτικού κόσµου. Η ευρωπαϊκή ανεργία είναι µικρότερη από την αµερικανική (9,7% έναντι 9,9%), το ίδιο και ο πληθωρισµός (1,8% έναντι 2,2%). Και σύµφωνα µε τον Οργανισµό Οικονοµικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, το αµερικανικό έλλειµµα είναι µεγαλύτερο από το ελληνικό, το ισπανικό, το πορτογαλικό και το ιταλικό και το αµερικανικό χρέος επίσης µεγαλύτερο από το πορτογαλικό, το ισπανικό και το ιρλανδικό. Αν ξεχνούσαµε λοιπόν τα ελλείµµατα και τα χρέη της Ευρώπης και αναζητούσαµε αλλού το αίτιο της κακοδαιµονίας της; Ε, τότε, θα ανακαλύπταµε πίσω από αυτά µια άλλη «µαύρη τρύπα», µεγάλη, σκοτεινή και χαίνουσα, όσο πουθενά αλλού στον δυτικό κόσµο. Και θα βρίσκαµε εκεί το βαθύτερο αίτιο που ό,τι µέτρα και να παίρνει το ευρωπαϊκό διευθυντήριο είναι καταδικασµένα να αντιµετωπίζονται µε καχυποψία και αγανάκτηση από τους πολίτες: το δηµοκρατικό έλλειµµα της Ευρώπης. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ορίζεται από δηµοκρατικά εκλεγµένες κυβερνήσεις, αλλά δεν λογοδοτεί σε αυτές. Η τράπεζα δεν δηµοσιεύει τα πρακτικά των συνεδριάσεών της, ούτε γνωστοποιεί πώς ψηφίζουν τα µέλη της για τις αποφάσεις της, ενώ καθορίζει τους στόχους της για τον πληθωρισµό και τα επιτόκια χωρίς καµιά δηµοκρατική διαβούλευση. Το µοναδικό αιρετό σώµα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δεν µπορεί να παραγάγει νοµοθεσία από µόνο του. Και όποτε ένας λαός καλείται να ψηφίσει για τις ευρωπαϊκές συνθήκες – όπως συνέβη δύο φορές µε τους Ιρλανδούς – διατάσσεται να ξαναψηφίσει ώσπου να προκύψει το «σωστό» αποτέλεσµα. Και τότε πια δεν υπάρχει επιστροφή. 
Σε καλούς...
... καιρούς, οι περισσότερες χώρες – µε την εξαίρεση της Δανίας και της Βρετανίας – αντάλλαξαν τα κεκτηµένα της δηµοκρατίας µε τα υπεσχηµένα της ευηµερίας και εντάχθηκαν στο ευρώ. Σε καιρούς κρίσης όµως, αυτή η συναίνεση καταρρέει, χωρίς να υπάρχει δηµοκρατικός τρόπος επίλυσης των διαφορών. Αλλωστε η δηµοκρατία ουδέποτε υπήρξε ένας στόχος προτεραιότητας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Το ουσιώδες πρόβληµα λοιπόν σήµερα δεν είναι αν η Γερµανία θέλει περισσότερη λιτότητα και η Γαλλία περισσότερη ανάπτυξη, γράφει ο Γκάρι Γιανγκ στο αµερικανικό περιοδικό «Νέισον», αλλά πως δεν υπάρχει δηµοκρατική διαδικασία για τη διαµόρφωση µιας κοινής πολιτικής. Η Γερµανία και η Γαλλία παζαρεύουν πίσω από κλειστές πόρτες. Οι αποφάσεις τους όµως δεν επηρεάζουν άµεσα τους Γερµανούς και τους Γάλλους, αλλά τους Ελληνες, τους Ισπανούς, τους Ιρλανδούς και τους Πορτογάλους. 
Οι κρισιµότερες...
... αποφάσεις για τους ευρωπαϊκούς λαούς προκύπτουν από µια µυστική οικονοµική διπλωµατία µε την οποία οι πλούσιες χώρες αποφασίζουν και διατάζουν πόση λιτότητα πρέπει να υποστούν οι φτωχές. Δεν είναι καθόλου παράξενο λοιπόν που οι λαοί των φτωχών χωρών νιώθουν σαν να βρίσκονται υπό κατοχή. 

Aπόψεις και Ενστάσεις

Με µια ψευδή...
...εικόνα το ευρωπαϊκό διευθυντήριο επιχειρεί να θεµελιώσει το πρόσχηµα µε το οποίο, αν χρειαστεί, αύριο, µεθαύριο θα αποβάλει σαν ξένο σώµα από πάνω του τις ίδιες εκείνες χώρες που για πολλά χρόνια αποµυζούσε: µε τον µύθο των τεµπέλικων και διεφθαρµένων νοτιοευρωπαϊκών χωρών, σε αντιδιαστολή µε τις φιλόπονες και ενάρετες βορειοευρωπαϊκές χώρες.
Ας παίξουµε... 
....λοιπόν το παιχνίδι των ορισµών. Στο πολιτικό και οικονοµικό σύστηµα στο οποίο ζούµε, όταν µια επιχείρηση που θέλει να πάρει ένα κρατικό έργο δωροδοκεί έναν κυβερνητικό υπάλληλο, αυτό λέγεται διαφθορά. Οταν δωροδοκεί µια ολόκληρη κυβέρνηση, αυτό λέγεται πολιτική. Οµως και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει διαφθορά. Από την Ιταλία του Μπετίνο Κράξι µέχρι τη Γαλλία του Φρανσουά Μιτεράν και τη Γερµανία του Χέλµουτ Κολ, ένα σωρό ιστορικά παραδείγµατα δείχνουν ότι το κακό χρήµα µπορεί να διαφθείρει ακόµη και την πιο καλή δηµοκρατία. Ακόµη και χώρες τις οποίες νοµίζαµε πολύ πιο ενάρετες από τη δική µας, όπως η Γερµανία και η Βρετανία, συγκλονίστηκαν πρόσφατα από µεγάλα οικονοµικά και πολιτικά σκάνδαλα: τα µπαχτσίσια της Ζίµενς, τη δωροδοκία των συνδικαλιστών της Φολκσβάγκεν, τις µίζες για τη µεταβίβαση της Μάνεσµαν στην οποία είχε εµπλακεί και το όνοµα του νυν προέδρου της Ντόιτσε Μπανκ Ακερµαν, τη φοροδιαφυγή του αφεντικού της Ντόιτσε Ποστ στο Λιχτενστάιν, τις µίζες της Μπρίτις Αεροσπέις. Τα ίδια και στην Αµερική. Στις ΗΠΑ Α.Ε., έγραφε ο αρθρογράφος Ουίλιαµ Πφαφ, ο θεσµός του προέδρου έχει µετατραπεί σε εργαλείο επιχειρηµατικών συµφερόντων. Είναι γνωστό πως ο Μπιλ Κλίντον στηριζόταν από τις επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας της νέας οικονοµίας και ο Τζορτζ Μπους από την πολεµική και πετρελαϊκή βιοµηχανία. Μάλιστα, οι ανώτατοι δικαστές των ΗΠΑ έχουν αποφασίσει πως η χρηµατοδότηση ενός υποψηφίου στις εκλογές από επιχειρήσεις αποτελεί µια µορφή ελευθερίας που είναι συνταγµατικά κατοχυρωµένη.
Στο σύστηµα...
...στο οποίο ζούµε είναι ξεκάθαρο πως οι κυβερνώντες δεν ελέγχουν πια την οικονοµία, αλλά πως η οικονοµία ελέγχει τους κυβερνώντες. Σε πολύ πιο αθώους καιρούς από τους σηµερινούς, πριν από έναν αιώνα και κάτι, ο άγγλος πολιτικός λόρδος Ακτον έλεγε πως όταν το βουλευτήριο ψηφίζει για αγορές και πωλήσεις, το πρώτο πράγµα που αγοράζεται και πουλιέται είναι οι βουλευτές. Σίγουρα αδικούσε όσους από αυτούς επέλεγαν τον δύσκολο δρόµο της αντίστασης, αλλά πάντως ελάχιστοι από εµάς θα βάζαµε το χέρι µας στη φωτιά, αν σήµερα πια είναι αυτοί οι λιγότεροι ή οι περισσότεροι. 
Ο πειρασµός...
...να ξεχωρίζουµε τις χώρες σε φαύλες και ενάρετες είναι µεγάλος. Οµως, όσοι πολιτικοί κι αν εκτελεστούν τελετουργικά, οι «ενάρετες» χώρες θα εξακολουθούν να πωλούν τα όπλα τους στις φαύλες µέχρι χρεοκοπίας και οι παρατράπεζες να µετατρέπουν τους λαούς σε υπόδουλους του χρέους. Και οι λαοί θα εξακολουθούν να ζουν στην αυταπάτη αυτού του νοσηρού συστήµατος ότι η δηµοκρατία του γίνεται τόσο πιο ιερή όσο περισσότερο επιδίδεται σε τελετουργικές ανθρωποφαγίες. 

Του Ρούσσου Βρανά 

Απόψεις και Ενστάσεις

Κύριε Διευθυντά

Η κοινή...

... λογική είναι σήµερα «είδος» που απειλείται µε εξαφάνιση. Σαν να µην αξίζει τίποτα, σαν να µην υπήρξε ποτέ, σαν να µην έχει πια το δικαίωµα ένας απλός άνθρωπος να αντικρύζει την «πραγµατική» πραγµατικότητα που βλέπουν τα µάτια του, αλλά µονάχα την εικονική πραγµατικότητα που του υπαγορεύουν αυ τοί που θα µπορούσαν να χάσουν τα πάντα αν ποτέ θριάµβευε η κοινή λογική. 

Οι εχθροί...

... της κοινής λογικής έχουν στήσει εδώ και µερικές εβδοµάδες στις ΗΠΑ ένα θέατρο του παραλόγου.Ανακρίνουν ανθρώπους των επενδυτικών τραπεζών τουείδους της Goldman Sachs, τις οποίες «υποψι άζονται» για στηµένα παιχνίδια µε τα χρέη των χωρών. Ενας του σιναφιού τους, όµως, ο Ερικ Κολσίνσκι, απάντησε τις προάλλες αποστοµωτικά στην αρµόδια επιτροπή της Γερουσίας: «Τα κίνητρα στην αγορά ευνοούσαν και εξακολουθούν να ευνοούν περισσότερο τα βραχυπρόθεσµα κέρδη παρά τις αξιόπιστες τοποθετήσεις». Σαν να µην ήξεραν πως δεν υπάρχει τίποτα διαφανές και έντιµο σε αυτό το σύστηµα, οι κυβερνήσεις που συναλλάχθηκαν µαζί του παριστάνουν τώρα τις µωρές παρθένες. Η αλήθεια είναι πως ούτε αυτοί οι τρα πεζίτες τα έχουν µε τους πολιτικούς ούτε οι πολιτικοί µαζί τους. Υπάρχουν πολλοί τρόποι µε τους οποίους µια κυβέρνηση µπορεί να αντιµετωπίσει το χρέος µιας χώρας χωρίς αυτοί που θα πληγούν περισσότερο να είναι οι πιο φτωχοί. Οµως, αυτοί οι τρόποι δεν ενδιαφέρουν τους τραπεζίτες. 

Εναν πόλεµο...

... κατά της κοινής λογικής σε όλα τα µέτωπα βλέπει ο αρθρογράφος Σερζ Σαρµπονό. «Μας λένε, δεν έχετε πια τα µέσα για να ζήσετε καλά», γράφει. «Το κράτος πρόνοιας δεν έχει άλλα να δώσει. Ή θα πληρώσετε εσείς που το χρησιµοποιείτε ή θα βουλιάξετε. Γιατί οι κυβερνήσεις µας δεν έχουν πια τα µέσα; Επειδή παρέχουν πάρα πολλές υπηρεσίες ή επειδή δεν µπορούν πια να µαζέψουν φόρους και να διανείµουν τον πλούτο; Οι κυβερνήσεις µας δεν έχουν πια τα µέσα, επειδή συναίνεσαν στη συµπαιγνία των παγκόσµιων τραπεζών. Οι κυβερνήσεις µας δεν έχουν πια τα µέσα επειδή προσέφεραν τις χώρες τους σε ασηµένιο πιάτο στα αρπακτικά της οικονοµίας. Οι κυβερνήσεις µας δεν έχουν πια τα µέσα επειδή κλεί νουν τα µάτια µπροστά στους φορολογικούς παραδείσους. Οι κυβερνήσεις µας δεν έχουν πια τα µέσα, όχι επειδή ξοδεύουν πολλά, αλλά επειδή µαζεύουν φόρους µόνο από εκείνους που έχουν λίγα. Λεφτά υπάρχουν. Οµως είναι επαίσχυντα συγκεντρωµένα σε λίγους, που δεν σκοπεύουν να τα µοιραστούν µε κανέναν. Αν θα έπρεπε κάπου να στείλουµε στρατό, δεν είναι στο Αφγανιστάν, αλλά στους φορολογικούς παραδείσους για να ανοίξουν τους τραπεζικούς λογαριασµούς τους». 

Η λογική...

... όσο είναι πιο κοινή τόσο πιο κοντά φτάνει στην αλήθεια. Σε αυτή την κρίση, αυτοί που έχουν λίγα πληρώνουν πολλά, επειδή εκείνοι που έχουν πολλά δεν πληρώνουν τίποτα. Πάντα, κάθε κρίση είναι για τους πολλούς συµφορά και για τους λίγους ευκαιρία. 

Του Ρούσσου Βρανά 

Μετά τιμής

ο Στειριώτης

Aπόψεις και Ενστάσεις

Κύριε Διευθυντά

Η αντίφαση της ψήφου

Είναι κοντά είκοσι, (ίσως και παραπάνω), χρόνια που «γκρινιάζουμε» πως μας κυβερνούν οι διεφθαρμένοι, τα λαμόγια και οι ανίκανοι, όμως όσες φορές κληθήκαμε να ψηφίσουμε σ’ αυτό το διάστημα, ως δια μαγείας η κάλπη έβγαλε ξανά μανά διεφθαρμένους, λαμόγια και ανίκανους. Και κάτι μου λέει πως, αν δεν συνέβαιναν όλα αυτά τα ωραία που συνέβησαν τις τελευταίες μέρες στον τόπο μας (τα σκληρά μέτρα που μας επέβαλε η Τρόικα κ.λ.π.), αν καλούμασταν να το πράξουμε, πάλι διεφθαρμένους, λαμόγια και ανίκανους θα ψηφίζαμε, πολύ δε περισσότερο αν μας έσταζαν και καμιά αυξησούλα, έστω κι αν μαθαίναμε πως, συν όλα τ’ άλλα ανομήματά τους, έχουν σκοτώσει και την ίδια τους τη μάνα.
 Ποτέ δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε και άρα να αναλύσουμε σε βάθος αυτή την τεράστια αντίφασή μας, δηλαδή το βράδυ της παραμονής των εκλογών, (πολύ σωστά και σοφά πράττοντες), να περνάμε τους πολιτικούς μας (των δυο μεγάλων κυρίως κομμάτων) γενεές δεκατέσσερις, και το άλλο πρωί να ψηφίζουμε μονοκούκι αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους. Ίσως γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού μας (κι εδώ ακριβώς έγκειται η ευθύνη μας απέναντι στην ίδια μας τη μοίρα), κυριαρχούσε η σκέψη, «Ρε δεν πάει να είσαι όσο διεφθαρμένος και όσο λαμόγιο θέλεις, αρκεί να μη θίξεις τα καλώς (κάποτε και κακώς) εννοούμενα συμφεροντάκια μου».
 Τους βρίζαμε μεν, όμως επί της ουσίας με τη στάση μας τους επιτρέπαμε να είναι διεφθαρμένοι, λαμόγια και άχρηστοι, σε βαθμό ίσως που να πειστούν και οι ίδιοι πως, «έτσι έχουν τα πράγματα», «έτσι είναι η ζωή», και πως, «εντάξει, αν ακούσουμε και κανένα μπινελίκι παραπάνω, δεν θα μας ξινίσει δα κι ο τραχανάς». Φτάνοντας στο σημείο να τους εκθρέψουμε ουσιαστικά, αφού κι εμείς οι ίδιοι μάλλον πιστεύαμε ότι η τήρηση κάποιων ηθικών κανόνων, κυρίως εκ μέρους των ανθρώπων που διαχειρίζονται τις τύχες μας,  αποτελεί κάτι σαν πολυτέλεια. Γιατί, αφού πιστεύεις πως αυτοί οι άνθρωποι (έστω, ορισμένοι απ’ αυτούς), είναι λαμόγια, διεφθαρμένοι, και άχρηστοι, τότε πώς πας και τους ψηφίζεις, ρε φίλε; Είναι ένα ζήτημα. Κι όσο για την τήρηση κάποιων έστω και στοιχειωδών κανόνων ηθικής, η ίδια η ζωή και οι πρόσφατες εξελίξεις μας δείχνουν με τον πιο δραματικό τρόπο πως μόνο πολυτέλεια δεν είναι, για τον απλό λόγο ότι εξυπηρετούν ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ, ΜΑ ΠΟΛΥ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ! 
 Κι επειδή τέτοιες φρικτές καταστάσεις σαν αυτή που βιώνουμε σήμερα, δημιουργούν παράκρουση, να θίξουμε κι ένα δυο πραγματάκια ακόμη. Εικάζεται ότι αρκετοί συμπολίτες μας τα έχουν βάλει με τους δημόσιους υπάλληλους, θεωρώντας τους εν μέρει υπευθύνους για την όλη κατάσταση. Όταν στα είκοσί μου βρέθηκα μπαρκαρισμένος σ’ ένα σάπιο Liberty με δυο τρία ρήγματα, δεν το έκανα γιατί είχα διαβάσει τα απομνημονεύματα του Λόρδου Ντρέικ ή του Μπαρμπαρόσα κι είχα ενθουσιαστεί. Το έκανα γιατί δε μου έμενε και τίποτε άλλο να κάνω, αν ήθελα να φάω ένα κομμάτι ψωμί. Αν όμως μου δινόταν η ευκαιρία για μια θεσούλα στο Δημόσιο, δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως θα έκανα πλονζόν για να τη βουτήξω στον αέρα, κι αυτό νομίζω ισχύει για το 99,9% όσων από εμάς δεν αξιωθήκαμε τέτοια… σπάνια τύχη. Αυτού του είδους οι κουφιοκέφαλες απόψεις, απλώς χειροτερεύουν την κατάσταση.
  Κι ακόμη, δεν μπορώ να επιχαίρω που εγώ, επειδή παίρνω μια σύνταξη τρεις κι εξήντα, θα έχω λιγότερη χασούρα από κάποιον άλλο χριστιανό που η σύνταξή του είναι πολύ μεγαλύτερη από τη δική μου. Γιατί, αυτός ο άλλος χριστιανός, με βάση τα προ ΔΝΤ εισοδήματά του, πιθανό να είχε κανονίσει αλλιώς τα του οίκου του (στεγαστικά δάνεια, κ.λ.π.), που σημαίνει πως σήμερα δεν αποκλείεται να βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, δεν ξέρω για τι ακριβώς πρέπει να αγωνιστούμε, και τι μπορούμε να πετύχουμε.
Το σίγουρο όμως είναι πως, αν είναι να καταφέρουμε κάτι προς αυτήν την κατεύθυνση, θα το καταφέρουμε μόνο αν είμαστε μονιασμένοι.
Από τον Ανδρέα Μιαούλη

Μετά τιμής

ο Στειριώτης