Απροκάλυπτη πλέον η κοινοβουλευτική δικτατορία.

Με αφορμή την υπερψήφιση του νόμου για την ανώτατη παιδεία εκδηλώθηκε χθές κατά τον ποιό προκλητικό τρόπο το πρόσωπο της πραγματικής εξουσιας στην Ελλάδα.Άναυδοι οι πολίτες παρακολούθησαν χθές μπροστά στα μάτια τους πλέον,το απίστευτο αλησιβερήσι των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων εξουσίας το οποίο κατέληξε σε συμφωνία για την αρχή του τέλους..

Σε ένα δρόμο που δεν έχει επιστροφή ..

Στην αδυσώπητη περιοχή της αλήθειας, μετά την πρώτη αναδιάρθρωση χρέους σε κράτος της ευρωζώνης μπαίνει η χώρα,ξεχνώντας το ψεύτικο κλίμα ευφορίας των προηγουμένων ημερών που καλλιέργησε η προπαγάνδα του καθεστώτος.Η πραγματική χρεοκοπία που στήθηκε κατά των πολιτών δυστυχώς είναι εδώ..

Η ελληνική διανόηση δεν έχει σωσμό…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *

Οι διανοούμενοι είναι αποκλειστικά άνθρωποι που μελετούν την δραστηριότητα του σκέπτεσθαι. Είναι δηλαδή εκείνοι που εξετάζουν την λειτουργία της νόησης σε διάφορα οντολογικά πεδία. Ετούτοι είναι που αναπτύσσουν επιστημολογικά εργαλεία για την κατανόηση, επεξεργασία και καλλιέργεια του λόγου (όλων των μορφών έκφρασης και δημιουργίας συμπεριλαμβανομένων των τεχνολογικών εφαρμογών), ο οποίος εμπεριέχει και αντανακλά πάντοτε σχέσεις εξουσίας.

Το καθεστώς παλάβωσε και οι ανεκδοτολόγοι κυριαρχούν .. έξοδος!

 Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία

Στην Ελλάδα κυριάρχησε το παράλογο και ο δημόσιος λόγος μεταβλήθηκε σε μια απέραντη πολιτική έρημο, η οποία πλέον εμφανίζει έντονα σημάδια παράνοιας. Το καθεστώς παλάβωσε και οι ανεκδοτολόγοι της πολιτικής παριστάνουν τους πολιτικούς στην τηλεόραση και στον Τύπο. Θαρρείς ότι οι πολιτικοί, αλλά και ευρύτερα η κοινωνία δεν έχουν αφομοιώσει τίποτε από την μεταπολεμική οικονομική εμπειρία και δεν έχουν ακούσει τίποτε για τη σχέση πολιτικής και οικονομίας.

Τα ερωτήματα που τίθενται, χαρακτηρίζουν και το επίπεδο αυτού του δημόσιου διαλόγου.Φτώχεια πολιτική και φτήνια διανοητική χαρακτηρίζει τα απλοϊκά επιχειρήματα, τόσο από δεξιά όσο και αριστερά από. Μέσα σε αυτό το κλίμα επιχειρείται να δοθούν πολιτικές απαντήσεις, με οικονομικά μέσα ασφαλώς, σε οικονομικά διλήμματα που δεν αντέχουν την βάσανο της επιστήμης, αλλά ούτε και της λογικής. 

Τα σενάρια της χρεωκοπίας

Του Δημήτρη Καζάκη 

οικονομολόγος, αναλυτής

Με ποιον τρόπο η αναδιάρθρωση του χρέους προστατεύει τους δανειστές και πτωχεύει την κοινωνία.Γιατί η κυβέρνηση επέλεξε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του χρέους, θυσιάζοντας το υστέρημα του λαού και της χώρας? Η απάντηση είναι προφανής. Αν ήθελε, αν δεν ήταν τόσο καταφανώς υπόδουλη σε ολιγαρχικά συμφέροντα θα μπορούσε κάλλιστα να επικαλεστεί «κατάσταση ανάγκης» και να σταματήσει, τουλάχιστον για ένα διάστημα, να πληρώνει τα χρέη της.

Οι εργατοπατέρες και όλοι οι υποψήφιοι του μνημονίου

Πώς συμβιβάζεται ένας συνδικαλιστής που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τους εργαζόμενους που πλήττονται άγρια από τα βάρβαρα μέτρα της αντιλαϊκής πολιτικής του μνημονίου να συμμετέχει σε ένα ψηφοδέλτιο που υπερασπίζεται το μνημόνιο και εγγυάται νέα αντεργατικά μέτρα;Το ίδιο βέβαια ισχύει και για ΟΛΟΥΣ τους υποψήφιους των περιφερειακων εκλογών που κατεβαίνουν με τα κόμματα που στηρίζουν το μνημόνιο,δηλαδή το ΠΑΣΟΚ,τη ΝΔ,το ΛΑΟΣ και όσα με την ουσιαστικά παθητική παρουσία τους στην πολιτική σκηνή προσφέρουν πολιτική νομιμοποίηση στη ληστρική επιδρομή κατα των εργαζόμενων,των ανέργων και των μικρομεσαίων, που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού..

Η κυβέρνηση δίνει λύση στη γραφειοκρατία της χούντας !

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία
Με την υπερψήφιση της τροπολογίας για την επίταξη των ιδιοκτητών φορτηγών, η κυβέρνηση επέλυσε το ζήτημα της χουντικής γραφειοκρατίας. Με απόλυτο κυνισμό ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Χάρης Καστανίδης, δήλωσε ότι η τροπολογία, υπήρξε αναγκαία, καθώς «αν ενεργοποιήσουμε τις πεπαλαιωμένες διατάξεις που ισχύουν από την περίοδο της δικτατορίας, θα υπάρξει ένα εμπόδιο γραφειοκρατικών διαδικασιών και για μερικές εβδομάδες ακόμη, δεν θα υπάρχει ποινική ευθύνη, την ώρα που παραβιάζονται υποχρεώσεις που συνδέονται με την επίταξη».

Η Στρατηγική της Κρίσης στην Ελλάδα

Tου Δημήτρη Γιαννακόπουλου
 διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία
Το πιο κρίσιμο για τις εξελίξεις στην χώρα μας αυτήν την περίοδο, είναι η αντίληψη της μορφής της κρίσης, η οποία ταλανίζει την χώρα.

Αν δεν καταλάβεις την λειτουργική σημασία της κρίσης για την μετεξέλιξη του καθεστώτος ηγεμονίας στον τόπο μας, είναι αδύνατον να τοποθετηθείς, ως ομάδα ή ατομικά, απέναντι στις κοινωνικές συνέπειες που αυτή προκαλεί. Το ζήτημα, λοιπόν, είναι να εσωτερικεύσει κανείς την στρατηγική της κρίσης στην σημερινή Ελλάδα.

Για μια μεγάλη μερίδα πολιτών η σημερινή κοινωνική κρίση είναι το αποτέλεσμα της δημοσιονομικής κρίσης, που οδήγησε σε κρίση δανεισμού για να καταλήξουμε στην παράδοση της χώρας στην τρόικα με όρους πολιτικής οικονομίας. Για μια άλλη μερίδα Ελλήνων, η κρίση στον τόπο μας είναι απότοκος της κρίσης του καπιταλισμού στην συγκεκριμένη φάση ανάπτυξής του. Μεταξύ αυτών των δύο αφαιρετικών αποκρυσταλλώσεων, διαπιστώνονται και μερικές άλλες, που επιχειρούν να συνδυάσουν τις προηγούμενες. Προσεγγίζοντας, όμως, μέσω αυτής της διαλεκτικής της κρίσης τις συνέπειες για την ελληνική κοινωνία, αλλά και την χώρα στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής, είναι βέβαιο ότι εγκλωβίζεσαι σε στατικές θεωρητικές αναπαραστάσεις των γεγονότων, που διαδραματίζονται στην συγκυρία στον τόπο μας, χάνοντας την δυνατότητα να παρέμβεις δημιουργικά (δυναμικά, άρα και πολιτικά) στην συγκυρία.

Αν, όμως, μεταβάλεις τρόπο προσέγγισης και αντί να αναλύεις τις κοινωνικές σχέσεις, που μεταβάλλονται γοργά αυτήν την περίοδο στον τόπο μας, ως σχέσεις αιτίας  και αποτελέσματος, αλλά επιχειρήσεις να τις δεις κάτω από το πρίσμα μίας διαδικασίας που εσωτερικεύει την κρίση ως μηχανισμό διαμόρφωσης ενός άλλου τρόπου αντίληψης της κοινωνίας και της οικονομίας, που τείνει να αποκρυσταλλώσει ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο εφηρμοσμένης πολιτικής, τότε ίσως αντιληφθείς την κρίση ως στρατηγική του καθεστώτος για την διαιώνιση της ηγεμονίας του.

Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, οι πολιτικοί της σύμμαχοι και τα ξένα και ντόπια συμφέροντα που την στηρίζουν, παράγουν αυτήν την περίοδο συνειδητά κρίση. Έτσι εξηγείται ο απίθανος τραγέλαφος σε κοινοβουλευτικό και διοικητικό επίπεδο και οι πρωτόγνωρες πολιτικές και επικοινωνιακές αντιφάσεις που διαπιστώνονται από όλους μας. Το καθεστώς δεν τρελάθηκε αναστατώνοντας όλες σχεδόν τις κοινωνικές ομάδες, προσβάλλοντας δικαιώματα, δυναμιτίζοντας την κοινωνική συνοχή, προκαλώντας τεράστια ανασφάλεια και πλήττοντας κρίσιμους για την οικονομία τομείς αυτήν την περίοδο, αγνοώντας τον συγκυριακό ρόλο τους στην ανάπτυξη.

Δεν είναι η τρόικα και το Μνημόνιο που προκαλούν το συγκυριακό χάος σε κρίσιμους τομείς για την οικονομία και την κοινωνία σήμερα. Είναι η στρατηγική αυτών που επέβαλλαν και την τρόικα και το Μνημόνιο ως παράγοντες νομιμοποίησης της αυταρχικής και ολοκληρωτικής τους βούλησης, η οποία αποσκοπεί στο να καταστήσει την ελληνική κοινωνία εργαστήριο του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού. Είναι, επίσης, οργανικό στοιχείο της ίδιας στρατηγικής, η οποία προβλέπει την απόλυτη εξασθένιση της χώρας στην περιοχή, με γεωπολιτικούς και γεωοικονομικούς όρους.

Συνεπώς, αν αναρωτιέστε πώς πρέπει να αντιδράσουμε ως προς την κρίση, δείτε την ως μηχανισμό του καθεστώτος για την αναπαραγωγή της ηγεμονίας του, σε μια διαφορετική βάση και σε ένα χαμηλότερο επίπεδο διάρθρωσης των κοινωνικών σχέσεων από αυτό που είχε εμπεδωθεί κατά την μεταπολίτευση. Με αυτήν την έννοια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διακήρυξε το τέλος αυτής της περιόδου.

Μέσω των κρίσεων και όχι της κρίσης ,για να είμαι ακριβής , που προκαλεί η πολιτική της κυβέρνησης σε καθημερινή βάση, επιδιώκεται ταχύτατα να αποσαρθρωθεί το υφιστάμενο κοινωνικό μοντέλο και να διαρραγούν οι κοινωνικές σχέσεις, που συγκροτούσαν το πραγματικό περιεχόμενο της κοινωνικο-οικονομικής δομής στην Ελλάδα. Όταν, λοιπόν, το οικοδόμημα θα έχει γκρεμιστεί , δεν θα χρειαστούν περισσότερο από δύο χρόνια , τότε ένα ανανεωμένο πολιτικό σύστημα, ίσως και αναπαλαιωμένο, θα μπορούσε θεωρητικά να διαχειριστεί τα αποτελέσματα της κρίσης, συμβάλλοντας στην διαμόρφωση νέων κοινωνικο-οικονομικών σχέσεων, που θα τοποθετούσαν πρακτικά την Ελλάδα από το κέντρο της ΕΕ, ξανά στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Παράλληλα η χώρα θα υπαγόταν στην τουρκική περιφερειακή ηγεμονία, στον βαθμό που αποφευχθεί ο διαμελισμός της, ο οποίος αποτελεί τον διακαή πόθο άλλων βαλκανικών κρατών και κάποιων εταίρων μας στην ΕΕ.

Άρα, αν μπορέσεις και δεις την κρίση ως μηχανισμό της στρατηγικής αυτών που επιβουλεύονται την τύχη του ελληνικού λαού, τότε, αντί να αντιδράς στα επιμέρους αποτελέσματα αυτής της κρίσης, θα έπρεπε μάλλον να εξετάσεις με ποια οργανωμένη μορφή θα μπορούσες να διακόψεις, καταρχήν, αυτήν την διαδικασία. Σημείωσε ότι από ένα σημείο κι έπειτα η διαδικασία της κρίσης θα καταστεί αυτόματη και ουδείς θα μπορεί να παρέμβει για να την ανατρέψει. Εάν δεν είναι ήδη αργά, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι ευρύτερα κοινωνικά στρώματα θα πρέπει να συντονιστούν για να «επιβάλουν» άμεσα την ανατροπή του πολιτικού συστήματος, που τροφοδοτεί την διαδικασία της κρίσης, μέρος του οποίου είναι και φορείς που αγωνίζονται εναντίον επιμέρους μέτρων που επιβάλει η κυβέρνηση. Η κοινωνία των πολιτών, στον βαθμό που συνειδητοποιήσει τα παραπάνω, οφείλει να κινηθεί έξω από το κομματικό φάσμα και να συστήσει μία πολιτική οντότητα με αποκλειστικό σκοπό την ανατροπή της διαδικασίας της κρίσης.

Δεν έχει σημασία εάν κάποιος αυτο-τοποθετείται στον χώρο της αριστεράς ή της δεξιάς. Σημασία έχει να αναδειχθεί μία νέα ηγεσία, η οποία θα «επιβάλει» άμεσα την διεξαγωγή εκλογών, με στόχο τον απεγκλωβισμό της χώρας από την υποχρέωση εξυπηρέτησης του ανήθικου, ακόμα κι από την πλευρά κάποιων σοβαρών δανειστών μας, δημόσιου χρέους, την τρόικα και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη στην πατρίδα μας. Η χώρα χρειάζεται μία νέα ηγεσία, που δεν θα δεσμεύεται από διεθνή ή τοπικά συμφέροντα. Δίχως αυτήν, η διαδικασία της κρίσης θα πετύχει την αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, έτσι ώστε να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα που γιγαντώθηκαν κατά την μεταπολίτευση. Αυτή είναι η αλήθεια, έξω από τα δόντια, κι ο καθένας πλέον ας αναλάβει τις ευθύνες του

Πηγή stopcartel.info

Δημοκρατία και Χρήμα..μια σχέση Ροκ!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου,
διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης,

 ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Δημοκρατία δεν είναι μόνο το πώς ψηφίζεις αλλά το πώς επενδύεις χρήματα. Η δημοκρατία είναι αδύναμη σε ό,τι αφορά τον έλεγχο των οικονομικών κέντρων, των μεγάλων εταιρειών, του χρήματος..

Αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις στάθηκε η συνέντευξη του περουβιανού συγγραφέα Σαντιάγο Ρονκαλιόλο στην Λαμπρινή Κουζέλη (Το Βήμα). Ο Ρονκαλιόλο, λέει κάτι που νομίζω προβληματίζει πολλούς σήμερα και στην χώρα μας, από όλο μάλιστα το πολιτικό φάσμα: «Μετά την κρίση, ειδικά στην Ελλάδα, ο κόσμος στην Ευρώπη συνειδητοποίησε κάτι που στη Λατινική Αμερική ξέρουμε εδώ και καιρό πολύ καλά: ότι δημοκρατία δεν είναι μόνο το πώς ψηφίζεις αλλά το πώς επενδύεις χρήματα. Η δημοκρατία είναι αδύναμη σε ό,τι αφορά τον έλεγχο των οικονομικών κέντρων, των μεγάλων εταιρειών, του χρήματος». 

Αν και αυτή η προσέγγιση φαίνεται καταρχήν απλοϊκή, αναδεικνύει την σύγχρονη ροκ πραγματικότητα που ταλανίζει την σχέση χρήματος και δημοκρατικής διάρθρωσης της εξουσίας. Η οικονομική ανισότητα και κυρίως η μοντέρνα μορφή ανισότητας ως προς την ατομική ιδιοκτησία, που μέχρι τώρα θεωρείτο αναγκαία συνθήκη για την εξέλιξη του δημοκρατικού φαινομένου στις αστικές κοινωνίες, έρχεται σήμερα , την εποχή του τέλος της νεωτερικότητας , να υπονομεύσει ανεπανόρθωτα τους πολιτισμικούς και θεσμικούς όρους της φιλελεύθερης και δημοκρατικής τάξης. Ο μονεταρισμός, στην φάση του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού, έρχεται δηλαδή να υπονομεύσει το σύστημα αξιών και πολιτικών θεσμών πάνω στο οποίο στηρίζεται η αστική δημοκρατία με την πλουραλιστική μορφή της. Η πολιτικοοικονομικά ροκ μάλιστα κατάσταση που ξεκίνησε με το σκάσιμο της χρηματοπιστωτικής φούσκας, επιταχύνει τις διαδικασίες εκχυδαϊσμού του δημοκρατικού φαινομένου, που σε κάποιες χώρες όπως η Ελλάδα αυτή την περίοδο, λαμβάνει άκρως ανησυχητική μορφή. 

Εδώ πλέον, παρατηρούμε η κυβέρνηση (σοσιαλιστική μάλιστα..τρομάρα της) να εγκαταλείπει τον ρόλο που ιστορικά διαδραμάτισαν οι δημοκρατικές κυβερνήσεις, παρεμβαίνοντας διορθωτικά στον αντινομικό χαρακτήρα της αστικής κοινωνίας. Με την παρέμβαση αυτή επιχειρείτο, συνήθως ανακόλουθα και σπασμωδικά , να παρεμποδιστεί  η μεγέθυνση της ανελευθερίας και ανισότητας σε δύο διαφορετικά επίπεδα: σε ότι αφορά στην ελληνική κοινωνία στο σύνολο της, σε σχέση με άλλες κοινωνίες, πρωτίστως αυτές της Ευρωζώνης και  σε ότι αφορά στους όρους για την κοινωνική σύγκληση στο εσωτερικό της χώρας. Αποτελεί μάλλον κοινό τόπο ότι αυτές οι δύο κύριες μορφές ανισότητας στη χώρα μας, που διευρύνονται σήμερα με την εφαρμογή του Μνημονίου, πλήττουν ελευθερίες ευρύτερων στρωμάτων του πληθυσμού και ασφαλώς, τα δημοκρατικά δικαιώματα που έχουν θεμελιωθεί πάνω σε αυτές. Αυτό που δεν έχει συνειδητοποιηθεί ευρύτερα είναι ότι η περιστολή δικαιωμάτων, που αναφέρονται στην λειτουργία του κοινωνικού κράτους, από τα εργασιακά μέχρι τα ασφαλιστικά και την φερεγγυότητα στην θεσμική λειτουργία της πολιτείας, επιφέρει σοβαρή διαταραχή στην δημοκρατική λειτουργία. 

Με άλλα λόγια, σήμερα η «ελληνική δημοκρατία» παγιδεύεται από ένα συμβόλαιο, που υπέγραψε η κυβέρνηση και επικυρώθηκε ως απλός νόμος από την βουλή, με τους φορείς του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος που εμφανίζονται να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των δανειστών της Ελλάδας. Η δημοκρατία δηλαδή στην χώρα μας δεν στηρίζεται σε κάποιο είδος κοινωνικού συμβολαίου, αλλά σε ένα είδος οικονομικού συμβολαίου με πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο, ασφαλώς, που σύναψε η κυβέρνηση με την τρόικα. Άρα, από την δημοκρατική διάσταση των δημόσιων οικονομικών, που αφαιρετικά χαρακτηρίζει την ενότητα ανάμεσα στα συμφέροντα και τις βουλήσεις της ηγεσίας και του λαού (επιχειρηματικής τάξης, εργαζόμενων, κλπ), περάσαμε στην τυραννική διάσταση των δημόσιων οικονομικών, η οποία διακρίνεται από σημαντικές διαφορές και αντιθέσεις ανάμεσα στα εκπεφρασμένα συμφέροντα και τις βουλήσεις του λαού από εκείνα της πολιτικής ηγεσίας, η οποία τάχθηκε με το μέρος αυτών που επέβαλλαν το Μνημόνιο. 

Μια, λοιπόν, και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα επιβάλλει, μέσω της ελληνικής κυβέρνησης, μία μορφή τυραννίας στον ελληνικό λαό, δεν απομένει πλέον τίποτε άλλο παρά η ενεργοποίηση της δημοκρατικής βούλησης και των καθηκόντων των πολιτών που απορρέουν θεσμικά από την συνταγματική τάξη της χώρας, αλλά και από την γενικότερη φιλοσοφία της αστικής κοινωνίας που πραγματώνεται αποκλειστικά ως κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων. Στον βαθμό που το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα δεν μπορεί να διασφαλίσει την ελευθερία των πολιτών από την χρηματοπιστωτική τυραννία εκείνων που χρησιμοποιούν το χρήμα για να χειραγωγήσουν πολιτικά κοινωνίες και λαούς, προβάλλει ως επιτακτική ανάγκη η άμεση αλλαγή του. Έτσι συμβαίνει πάντα όταν τα όργανα της πολιτείας κινούνται εκτός του πλαισίου της δημοκρατικής βούλησης σ’ ένα κράτος, που θεμελιώνεται ασφαλώς στην βάση της λαϊκής βούλησης και όχι κάποιας τεχνοκρατικής ή αριστοκρατικής βούλησης. Αυτό δεν σημαίνει, ντε και καλά, επανάσταση, ούτε εξέγερση, εκτός εάν η πολιτική ηγεσία επιχειρήσει να καταλύσει με βία την λαϊκή βούληση που εκφράζεται με ειρηνικό τρόπο, στο πλαίσιο, μάλιστα, του Συντάγματος. 

Αντί να ασχολούμαστε, λοιπόν, με την υπερβατική φιλολογία του πώς το χρήμα και οι θεσμοί που σχετίζονται με αυτό θα (ξανα)υπηρετήσουν την δημοκρατία στον κόσμο, καλό θα ήταν να σοβαρευτούμε και να ασχοληθούμε με το πώς το πολιτικό σύστημα και οι κυβερνήσεις μας θα διασφαλίσουν το δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας πολιτείας και κοινωνίας και κυρίως την σχέση μεταξύ των δύο σε ένα υψηλό πολιτικό επίπεδο. Πράγμα που σημαίνει εντιμότητα της ηγεσίας απέναντι στους πολίτες και εντιμότητα των πολιτών απέναντι στους συμπολίτες τους και στην λαϊκή βούληση, που εκφράζεται ως συγκυριακό πολιτικό αίτημα στην καθημερινότητα και όχι αποκλειστικά στις εκλογές. Όταν υπάρχει διάσταση της λαϊκής βούλησης από την λεγόμενη γενική βούληση που θεσμικά εκφράζεται από τα όργανα της συντεταγμένης πολιτείας, την λύση την δίνει ο λαός και όχι οι κυβερνήσεις.  

Δημοκρατικό χρήμα δεν υπάρχει. Δημοκρατική πολιτεία θα μπορούσε, όμως, να υπάρξει, όπως και μία διαρκής προσπάθεια εκδημοκρατισμού και φιλελευθεροποίησης των κοινωνικών σχέσεων. Η παγκόσμια διακυβέρνηση, με την στενή μάλιστα έννοια της οικονομικής διακυβέρνησης που πρεσβεύει σήμερα η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, έρχεται να προπαγανδίσει μια δήθεν μεταμοντέρνα ικανότητα του χρήματος να μεταβληθεί σε δημοκρατικό εργαλείο. Αυτή είναι η αλήθεια που ντρέπονται να εκστομίσουν οι κατά τα άλλα ξεδιάντροποι κυβερνώντες στην χώρα μας. Αν γνωρίζουν με ποιόν τρόπο θα μπορούσε να γίνει αυτό, ας βγουν να το πουν και να ζητήσουν την έγκριση του εκλογικού σώματος για να κυβερνήσουν με γνώμονα αυτή την ιδεοληψία. Εμείς μέχρι τώρα αποδεικνύουμε ότι η πολιτική πρακτική της κυβέρνησης συνιστά σύγχρονη μορφή τυραννίας. Τολμώ να σημειώσω ότι το Μνημόνιο συστήνει μια τυραννική μορφή πολιτικής οικονομίας και αποσαθρώνει το δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας της χώρας. Είναι το πρώτο στάδιο για την κατάλυση του ελληνικού κράτους ή, αν προτιμάτε, το πειραματικό στάδιο για την διαμόρφωση των νομιμοποιητικών μηχανισμών μιας παγκόσμιας φεουδαρχίας, η οποία αποσκοπεί ασφαλώς στον έλεγχο της εξουσίας από μία παγκόσμια ελίτ που διαπίστωσε ότι η μορφή ελέγχου του χρήματος σήμερα δεν της επιτρέπει να μετατρέψει την κυριαρχία της σε επιμέρους τομείς της ζωής, σε γενικευμένη ηγεμονία με πολιτικά χαρακτηριστικά. 

Υ.Γ. Δεν ξέρω με ποιόν τρόπο θα μπορούσα να τελειώσω αυτό το διαδικτυακό κείμενο. Δεν θέλω πάλι να αναμασήσω την πρόταση για την συγκρότηση ενός κυβερνητικού αγωνιστικού μετώπου ανατροπής των τετελεσμένων που προκαλεί η παρέμβαση του ΔΝΤ σε συνάρτηση με την μορφή που έχει λάβει η κυβερνητική πρακτική στον τόπο μας. Τον επίλογο ας τον κάνει ο καθένας από εσάς ξεχωριστά. Το βέβαιο είναι ότι εάν δεν προχωρήσουμε άμεσα σε ένα μέτωπο ανατροπής του καθεστώτος και του συστήματος που το υπηρετεί, θα πρέπει να εξοικειωθούμε με την μορφή αυτής της νέας τυραννίας που εμπεδώνεται σιγά-σιγά.

Πηγή

Ελλάδα: κράτος περιορισμένης κυριαρχίας

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου,
διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης,
 ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η κυριαρχία των κρατών σήμερα έχει πολλές διαστάσεις, τυπικής και άτυπης μορφής. Η κυριαρχία εμφανίζεται τυπικά να ασκείται στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, αλλά η αλήθεια είναι ότι η άσκηση και κυρίως ο τρόπος άσκησης και η μορφή νομιμοποίησης της συγκεκριμένης μεθόδου εξυπηρέτησης του λεγόμενου εθνικού συμφέροντος, είναι εκείνη που ορίζει την διάσταση της κυριαρχίας του κάθε κράτους στη συγκυρία.

Το διεθνές δίκαιο αποτελεί ένα γενικό πλαίσιο, το οποίο αποσκοπεί να περιγράψει μάλλον την μορφή νομιμοποίησης, παρά τους ακριβείς όρους νομιμότητας της κρατικής δράσης. Με την έννοια αυτή ολόκληρο το διεθνές δικαιακό σύστημα δεν υπάρχει για να ορίσει την κυριαρχία κρατών ή/και φορέων κρατικής εξουσίας, αλλά για να προσδιορίσει το γενικότερο πλαίσιο άσκησης αυτής της κυριαρχίας.

Διασαφηνίζω τα παραπάνω για να καταλήξω στο ότι και σήμερα, όπως και κατά το ιστορικό παρελθόν δημιουργίας και εξέλιξης του Westphalian System, από το 1648 και εντεύθεν δηλαδή, ο τρόπος που ασκεί κάθε κράτος την κυριαρχία του και η μορφή με την οποία επιχειρεί να τη νομιμοποιήσει εντός και εκτός της χώρας, καταμαρτυρεί το είδος της κυριαρχίας που η πολιτεία του συγκεκριμένου κράτους εννοεί και υπερασπίζεται. Δυστυχώς, σήμερα η Ελλάδα, μέσω της κυβέρνησής της ασφαλώς, εμφανίζεται και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό να αντιλαμβάνεται την εθνική ταυτότητα της χώρας, στο πλαίσιο ενός κράτους περιορισμένης κυριαρχίας.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται σ’ αυτό το σημείωμα να παραθέσω δηλώσεις του πρωθυπουργού, του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και άλλων κυβερνητικών αξιωματούχων, για να υποστηρίξω αυτή την αντίληψη. Τα γνωρίζετε όλοι όσοι διαβάζετε ελληνικά και δυστυχώς και στο διεθνές κοινό αποκρυσταλλώνεται αυτή η εικόνα: η mental picture της Ελλάδας, μιας χώρας που αδυνατεί σήμερα να υπερασπιστεί κυριαρχικά δικαιώματα  τα οποία θεμελίωσε μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την ένταξή της στην ΕΟΚ και την ένταξή της στην Ευρωζώνη.

Την ευθύνη για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων σου ως χώρα, στο πλαίσιο της διεθνούς πολιτικής, την έχει η πολιτεία με τα όργανά της και ευρύτερα στις δημοκρατίες, ο λαός. Κανένα απολύτως δικαίωμα δεν σου διασφαλίζει το διεθνές δίκαιο. Δεν υπάρχει κανείς δικαστής για να κρίνει την διαμόρφωση αυτών των δικαιωμάτων στην συγκυρία. Δεν υπάρχουν αναλλοίωτα δικαιώματα στο πεδίο των διεθνών σχέσεων. Αποτελεί τον χείριστο λαϊκισμό όταν ελληνικές κυβερνήσεις επιχειρούν να διασκεδάσουν την έλλειψη πολιτικής βούλησης ή την ανικανότητά τους να υπερασπισθούν τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού κράτους, αναφερόμενες με δέος στις αρχές και σε αποφάσεις φορέων του διεθνούς δικαίου.

Αν δεν θέλεις ή δεν μπορείς να υπερασπισθείς την ελληνική κοινωνία, καλό είναι να πάψεις να ασχολείσαι με την πολιτική. Δεν έχεις το δικαίωμα σε καμία περίπτωση, να ισχυρίζεσαι ότι η Ελλάδα έχασε μέρος της κυριαρχίας της εντασσόμενη στον μηχανισμό ΔΝΤ ,ΕΕ , ΕΚΤ, ή ότι δεν σε νοιάζει τι πράττουν οι γείτονες είτε στον βορρά, είτε οι εξ ανατολών, καθώς εσύ έχεις το σχέδιό σου, το οποίο, ότι και να κάνουν, δεν πρόκειται να χαλάσει. Επιτέλους λίγη σοβαρότητα θα έπρεπε να υφίσταται από τους κυβερνώντες. Δεν μπορεί να συνεχισθεί άλλο αυτή η σαχλαμάρα. Είναι αδύνατον η κυβέρνηση να υπερασπισθεί την χώρα και την ελληνική κοινωνία με αυτές τις αντιλήψεις. Κανένα κράτος στον κόσμο δεν μπορεί να ορίσει την εθνική του ταυτότητα και το εθνικό του συμφέρον, αγνοώντας την πραγματική διάσταση των διακρατικών σχέσεων και του διεθνούς περιβάλλοντος άσκησης πολιτικής. Η δήθεν ψυχραιμία που δείχνει η ελληνική κυβέρνηση αυτές τις μέρες στο Αιγαίο, θυμίζει την αντίδρασή της την περίοδο που ζητούσε πολιτική υποστήριξη και όχι χρήμα από τους ετέρους μας στην ΕΕ για να μην χρεοκοπήσει η χώρα. Η ίδια ακριβώς διαλεκτική αποκρυσταλλώνεται στην πολιτική αντίδραση της κυβέρνησης στην λανθάνουσα διένεξη της Ελλάδας με την Τουρκία με επίκεντρο το Αιγαίο.

Ενώ είναι εμφανές ότι η Τουρκία ως νέα περιφερειακή δύναμη αναπτύσσει τον ηγεμονικό της ρόλο σε ολόκληρη την βαλκανική και επιδιώκει την αναθεώρηση ολόκληρου του καθεστώτος στο Αιγαίο υπέρ των συμφερόντων της, η κυβέρνηση επιδεικνύει .. ανοχή και ψυχραιμία, διότι, όπως ισχυρίζεται, έχει σχέδιο! Η κατάσταση αυτή ξεκίνησε από την περίοδο Σημίτη, συνεχίστηκε επί Καραμανλή και τώρα πλέον λαμβάνει μάλλον δραματική διάσταση. Ο λόγος είναι ότι η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου φαίνεται να έχει εσωτερικεύσει την αντίληψη πως η Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει υπερασπιζόμενη δικαιώματα που έχουν αποκρυσταλλωθεί στο πλαίσιο της εθνικής κυριαρχίας της μέχρι τώρα. Προσπαθεί, λοιπόν, να εισέλθει σε έναν άδηλο διάλογο που αφορά στο εθνικό συμφέρον με τους γείτονες και ευρύτερα την διεθνή κοινότητα, στην βάση της φιλοσοφίας για μια παγκόσμια διακυβέρνηση και στην βάση του αναθεωρητισμού που επαγγέλλεται  η κυβέρνηση Ομπάμα και σημαντικοί παράγοντες της ΕΕ, για το Αιγαίο και συνολικά την Βαλκανική.

Αν αυτό πράγματι είναι το σχέδιο της κυβέρνησης του Γιώργου, ας βγουν να το περιγράψουν στον ελληνικό λαό και ας πάψουν να δημιουργούν τετελεσμένα και να διαστρεβλώνουν έννοιες και πραγματικά γεγονότα που συνιστούν την διαδικασία δραματικής μεταβολής της θέσης της χώρας στην περιοχή, στο παγκόσμιο σύστημα και του στάτους της ελληνικής κοινωνίας. Είχα χρέος να σημειώσω τα παραπάνω, πιστεύοντας ότι θα ευαισθητοποιηθούν έστω και την τελευταία στιγμή, κάποιοι πολιτικοί φορείς και η κοινωνία των πολιτών. Και η τελευταία ελπίς, είναι μία ελπίς, που έλεγε ο Κάφκα πριν τα ..τινάξει!
Πηγή