Ύστατη ώρα πολιτικής ευθύνης.

του Βασίλη Ν. Μίχου*

Ξεπουλιέται η χώρα. Όχι με όρους κατοχής, αλλά με όρους κατάκτησης (στην κατοχή ούτε ο λαός ούτε το κράτος έχασε την περιουσία του, στην κατάκτηση συμβαίνουν αυτά -και είναι προ των πυλών). Οι πολίτες θα μετατραπούν γρήγορα σε οφειλέτες του δημοσίου και θα κληθούν να εξοφλήσουν με την περιουσία τους, η οποία θα προστεθεί στην δημόσια περιουσία, που ήδη δεν μπορεί να τύχει προστασίας έναντι των δανειστών του δημοσίου.

Η αλήθεια ως κοινωνικό κατόρθωμα .

του Δημήτρη Καλουδιώτη* 

Ήταν το πιο κρίσιμο Σαββατοκύριακο. Μέχρι βέβαια το επόμενο. Η Ελλάδα μετεωρίζεται ανάμεσα στην ανοικτή χρεοκοπία, την έλλειψη στοιχειώδους εθνικής στρατηγικής αλλά και της ευρωπαϊκής αδυναμίας προσδιορισμού μιας κατεύθυνσης εξόδου.

Να ξανασκεφτούμε την αξία της ανάπτυξης.

του Κένεθ Ρόγκοφ*

Η σύγχρονη μακροοικονομία συχνά μοιάζει να θεωρεί την ταχεία και σταθερή ανάπτυξη ως το Α και Ω της πολιτικής. Αυτό το μήνυμα αντηχεί στις πολιτικές αντιπαραθέσεις, στις αίθουσες συνεδρίασης των διοικητικών συμβουλίων των κεντρικών τραπεζών και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Αλλά πόσο νόημα έχει να θεωρούμε την ανάπτυξη ως το κύριο και αμετακίνητο κοινωνικό στόχο, όπως φαίνεται να το θεωρούν τα οικονομικά εγχειρίδια;

Ποιος φοβάται τη μεγάλη κακιά Γερμανία;

του Μπιρκ Γκέρολντ*

Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ευρώπη: το φάντασμα της γερμανικής επικυριαρχίας. ΟΝίγκελ Φαρέιτζ (Nigel Farage), του βρετανικού δεξιού λαϊκιστικού «κόμματος ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου» (UKIP) δεν παύει να καταφέρεται κατά της «υπό γερμανική κυριαρχία Ευρώπης» ενώ η συντηρητική εφημερίδα «ντέιλι τέλεγκραφ» διαβεβαιώνει πως η Γερμανία επιδιώκει να «αναλάβει τα ηνία» της Ευρώπης. Εντωμεταξύ οι υπουργοί της γαλλικής κυβέρνησης ιδρώνουν μέσα στα κοστούμια τους όταν ένας συνάδερφός τους ισχυρίζεται πως η Γερμανία φιλοδοξεί να γίνει ο «φίρερ» της Ευρώπης.

Quo vadis ΕΕ?

του Δημήτρη Νούλα*

Τρέφουμε την ελπίδα ότι η «περί όνου σκιάς» πρόσφατη κοκορομαχία στο υπουργικό συμβούλιο δηλοί περισσότερο τις προθέσεις για συσπείρωση των οπαδών μεγάλων και μικρότερων κομμάτων, παρά μεγάλες ιδεολογικές ή άλλες διαφορές που θα επηρέαζαν ή θα ανέκοπταν τη λειτουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Αποκαλύπτεται όμως η εμμονή του πολιτικού μας συστήματος σε εσωστρεφή λειτουργία, η αδυναμία του δηλαδή να προσανατολίσει τις δράσεις του σε ευρύτερο ορίζοντα γεγονότων, ας πούμε τον ευρωπαϊκό, ακόμη και όταν πρόκειται για πολύ κρίσιμα θέματα όπως είναι π.χ. ο κίνδυνος της χρεοκοπίας μας.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να επιλέξει αυτοβούλως την αθέτηση πληρωμών και την έξοδο από το ευρώ.

του Κώστα Λαπαβίτσα 

Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια οικονομική και κοινωνική καταστροφή λόγω της αυτοαποκαλούμενης «διάσωσής» της από την τρόικα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), του «διεθνούς νομισματικού ταμείου» (ΔΝΤ) και της «ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας» (ΕΚΤ). Αν θέλει να αποφύγει ένα ζοφερό μέλλον για το λαό της, η Ελλάδα οφείλει να αλλάξει πορεία: να προβεί σε αθέτηση πληρωμών και να φύγει από την ευρωζώνη.

Η καταιγίδα μετά την ηρεμία.

του Michel Rocard 

Είναι δυνατό να επαναληφθεί η οικονομική κρίση του 2007-2008; Από την έναρξη της κρίσης δεν έλειψαν όσα (με τη μορφή λαθεμένων συμπερασμάτων και ατυχών αποφάσεων εκ μέρους των αρμοδίων) τροφοδοτούν την αγωνία μας για το ενδεχόμενο αυτό.

Via Dolorosa*: τα μαρτυρικά βήματα της μισθωτής εργασίας.

Tου Θεόδωρου Κουτρούκη

Η επιμηκυνόμενη οικονομική ύφεση και η ομοβροντία των αλλεπάλληλων μνημονίων ωθούν τη μισθωτή εργασία προς το δικό της Γολγοθά. Η δύσβατη αυτή διαδρομή συνοδεύεται από την επιδείνωση του καθεστώτος των εργασιακών σχέσεων, ενώ παράλληλα η ανεργία αγγίζει πρωτόφαντα για την Ελλάδα ποσοστά.

Το θλιβερό τέλος του "ελληνικού ονείρου"

 του Μαρκ Μαζάουερ  

Αυτοί είναι δύσκολοι καιροί για όποιον αγαπά την Ελλάδα. Μια σειρά από επώδυνα μέτρα λιτότητας, που απαιτούσαν θυσίες και θάρρος, αποδείχθηκαν ανεπαρκή. Η κοινή γνώμη, που αρχικά υποστήριζε την ανάγκη να μπει ένα τέλος στην πολυετή δημοσιονομική ασωτία, σταδιακά δυσανασχετεί. Χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν κατά του συνόλου της χρεοκοπημένης ελληνικής πολιτικής τάξης, της ίδιας που πιστωνόταν με την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Υποτίθεται πως η δημοκρατία είχε βάλει τέλος στην περίοδο της ξενοκρατίας: η Ελλάδα είχε ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ως ίσος προς ίσον, ξεφεύγοντας από την ανάγκη να ζει υποταγμένη στους ξένους. Αλλά σήμερα, ακόμα κι αυτό τίθεται εν αμφιβόλω