ΣΥΡΙΖΑ: Αναδιαπραγμάτευση του χρέους - Ρύθμιση χρεών - Εθνικοποίηση Τραπεζών

Δήλωση Π. Λαφαζάνη,κοινοβουλευτικού εκπροσώπου ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών (ΧΑΑ) και τις αποκλίσεις στους δημοσιονομικούς στόχους

• ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ, ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ,  Η ΓΕΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
• Ο κ. Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΣΕ ΜΟΙΡΑΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ
• ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ, σχολιάζοντας την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών (ΧΑΑ) και τις μεγάλες αποκλίσεις στους δημοσιονομικούς στόχους που έχει θέσει η κυβέρνηση, έκανε την παρακάτω τοποθέτηση:

• Η χώρα, βδομάδα τη βδομάδα, σπρώχνεται ολοταχώς, εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής, στην οικονομική και κοινωνική άβυσσο. Η γενική οικονομική καταστροφή είναι πλέον θέμα χρόνου!
• Ζούμε ένα μεγάλο μακροβούτι της οικονομίας στην ύφεση, την αδυναμία επίτευξης των τεθέντων δημοσιονομικών στόχων, ιδιαίτερα στα έσοδα, μια νέα άνοδο των spreads και την κατάρρευση του ΧΑΑ, εν μέσω κατακρήμνισης όλων των βασικών οικονομικών δεικτών.
• Η αποτυχία των κυβερνητικών οικονομικών επιλογών έχει καταστεί πλέον πλήρης και παταγώδης.
• Ο κ. Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του εξελίσσονται σε μοιραίο πρόσωπο και μοιραίο κυβερνητικό σχήμα για τη νεότερη ιστορία της χώρας, και κινδυνεύουν να καταγραφούν ως καταστροφείς της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Αυτή την ώρα, η χώρα χρειάζεται την απεμπλοκή από το χρηματοδοτικό μηχανισμό ΕΕ-ΔΝΤ και την ακύρωση των μέτρων που ελήφθησαν στο πλαίσιό του, για να προχωρήσει σε μια συνολικότερη προοδευτική κατεύθυνση με άμεσες επιλογές διεκδίκησης και αγώνα:

Πρώτον: Την επαναδιαπραγμάτευση-ρύθμιση του δημοσίου χρέους, χωρίς όρους και δεσμεύσεις, με στόχο τη διαγραφή σημαντικού μέρους του, τη μείωση των επιτοκίων για το υπόλοιπο, τη διαμόρφωση ικανής περιόδου χάριτος και τη διεύρυνση των χρονικών οριζόντων αποπληρωμής του, χωρίς περαιτέρω επιτοκιακή επιβάρυνση.

Δεύτερον:   Τη ρύθμιση του δυσβάστακτου ιδιωτικού χρέους και με χαρακτηριστικά ανάλογα της ρύθμισης του δημοσίου χρέους, η οποία πρέπει να αφορά τις πιο ευάλωτες και ασθενέστερες οικονομικές κατηγορίες μισθωτών, τον μικρομεσαίο αγροτικό κόσμο, τους μικρούς επαγγελματίες και τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις

Τρίτον: Την άμεση εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, ως βασική προϋπόθεση για την επίτευξη των δύο πρώτων στόχων και ως απόλυτα αναγκαία συνθήκη για την εφαρμογή μιας νέας αναπτυξιακής, παραγωγικής και κοινωνικής χρηματοπιστωτικής πολιτικής.

Οι τρείς αυτοί άξονες διεκδίκησης και αγώνα, αποτελούν την αφετηρία για την ανασύνταξη ενός προϋπολογισμού που θα έχει στόχο την ανακοπή της ύφεσης για μια αναπτυξιακή τροχιά για τη χώρα και την ανασυγκρότηση του κράτους μαζί και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ως θεμελιώδη εργαλεία για μια νέα παραγωγική προοπτική της χώρας.

To Γραφείο Τύπου

Αν έχεις τέτοιους φίλους

 Μπρος συστάσεις και πίσω .... επιτόκια 

Ο τζάμπας πέθανε… Ούτε η πολιτική στήριξη πλέον δεν παρέχεται τιμής ένεκεν. Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης δηλώνουν διατεθειμένοι να σπρώξουν – μακρόθεν και προφορικώς-  την ελληνική σακαράκα στην ανηφόρα, αλλά με σαφή ανταλλάγματα. Περικοπές στις συντάξεις, αύξηση των ορίων ηλικίας, φρένο στις αυξήσεις, ενίσχυση ΦΠΑ, επιβολή νέων φόρων πολυτελείας, έμμεσοι φόροι, περιστολή δαπανών κλπ είναι μερικά από τα μέτρα που συστήνει το Ecofin  το οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, ζητάει την κεφαλή του μέσου Έλληνα, εν  τω κοφίνι.
Η εφαρμογή των προτάσεών του θα πρέπει να δρομολογηθεί ταχύτατα (ως το 2012), χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι ο χαρακτήρας των αλλαγών θα είναι παροδικός. Αντιθέτως. Ό,τι γράψει τώρα, δύσκολα θα ξεγράψει. Κι αν τα δικαιώματα σβηστούν απ’ το χάρτη, αργότερα, όταν η κρίση θα παρέλθει, πουθενά δε θα πιάνει μελάνι… Τέλος, επειδή ο ρόλος της Ευρώπης είναι συμβουλευτικός (άμα έχεις τέτοιους συμβούλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς) όλα όσο προτείνουν οι υπουργοί Οικονομικών για την Ελλάδα, είναι προαιρετικά. Τόσο προαιρετικά, ώστε αν δε τα βάλουμε σε διάταξη, είμαστε καταδικασμένοι να πέσουμε πάλι στα νύχια των κερδοσκόπων και στα επιτόκια αέρος- αέρος…  Τέτοιο δίλημμα είναι να μη σου τύχει..

Υ.Γ  Το τσακμάκι ποιος θα το ανάψει !!!!!!

Αναδημοσίευση από Το Ποντίκι

Oι παπαριές του Ανδρουλάκη

Τυχάρπαστος πολιτικάντης ο Μίμης Ανδρουλάκης και αφού έκανε την πολιτική του διαδρομή περνώντας από ΚΚΕ, Συνασπισμό για να βρει τα τελευταία χρόνια (από το 2004 όταν το ΠΑΣΟΚ έκανε «αμφίπλευρη διεύρυνση» εντάσσοντας στον κομματικό του σχηματισμό Μάνο, Δαμανάκη, Ανδριανόπουλο, Ανδρουλάκη) πολιτική στέγη στο σημερινό κυβερνητικό κόμμα, εξακολουθεί να μας πρήζει με τις «διανοουμενίστικες» παπαριές του.

«Όσοι λένε ότι ο Παπανδρέου είναι νεοφιλελεύθερος, ας βρούνε σοσιαλιστές δανειστές», τον ακούσαμε να λέει σε ρ/σ στον Πειραιά.

Για στάκα ρε μεγάλε. Και ποιος σου είπε ότι σώνει και καλά πρέπει να έχουμε νταβατζήδες-δανειστές είτε αυτοί λέγονται σοσιαλιστές ή φιλελεύθεροι;

Μια χώρα που δανείζετε το κάνει για δυο λόγους. Είτε δεν παράγει πλούτο, είτε γιατί με την πολιτική που εφαρμόζει η αναδιανομή του πλούτου της γίνετε προς όφελος μια δράκας πλουτοκρατών και σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων της χώρας.

Για να δούμε τι συμβαίνει στην Ελλάδα επικαλούμενοι «δικά» τους στοιχεία. Σύμφωνα, λοιπόν, μ’ αυτά τα τελευταία δέκα χρόνια το ΑΕΠ έχει αυξηθεί σχεδόν δυόμιση φορές.
Το 2000 το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν ήταν 124 δισ. ενώ σήμερα βρίσκετε στα 270 δισ. Άρα πλούτος παράγετε.
Αυξήθηκε σ’ αυτό το διάστημα ανάλογα και η ποιότητα ζωής των λαϊκών στρωμάτων; Φυσικά και όχι.

Να δούμε λοιπόν σε ποια χέρια βρίσκετε αυτό ο πλούτος επικαλούμενοι πάλι επίσημα στοιχεία και στεκόμενοι μόνο σε στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας. Το Ενεργητικό του τραπεζικού τομέα στην Ελλάδα ήταν στα τέλη του 2000, 233 δισ. ευρώ. Στο τέλος του περασμένου χρόνου αυτό υπερδιπλασιάστηκε σε σχέση με το 2000 και εκτοξεύτηκε στο αστρονομικό ποσό των 579 δισεκατομμυρίων ευρώ!!!

Δηλαδή σε μια δεκαετία οι τραπεζίτες τσέπωσαν περισσότερα χρήματα απ’ όσο είναι όλο το δημόσιο χρέος (το υπολογίζουν περίπου 300 δισ. ευρώ)και το οποίο επικαλούνται σήμερα για να οδηγήσουν τα εργατικά και λαϊκά στρώματα στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα.

Άρα χρήματα υπάρχουν και μάλιστα πάρα πολλά. Μόνο που αυτά βρίσκονται στα θησαυροφυλάκια μιας κλίκας πλουτοκρατών που τα απόκτησαν με τις πολιτικές των αστικών κομμάτων που ξεζούμιζαν της εργατική τάξη για να ανθίζουν τα κέρδη μιας χούφτας καπιταλιστών.

Ας σταματήσουν λοιπόν τις κουτοπονηριές όσοι σαν τον Ανδρουλάκη μας ζητούν να βρούμε νταβατζή που θα μας βιάζει … πιο απαλά. Το πρόβλημα μας δεν είναι να διαλέξουμε ποιος θα μας «πηδάει» καλύτερα αλλά να στείλουμε στα αζήτητα το πολιτικό σύστημα που εξαθλιώνει τον λαό για να μπορεί μια χούφτα πλουτοκρατών να βλέπει την περιουσία της να αυξάνετε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Αναδημοσίευση από  ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ