Τα τρία συγκριτικά πλεονεκτήµατα

Του  Ευκλείδη Τσακαλώτου *

Μπορεί να δώσει λύσεις η Αριστερά; Μπορεί να ξαναγίνει µια ηγεµονική δύναµη από την οποία όχι µόνο περιµένει ο κόσµος πρωτοβουλίες, αλλά που επηρεάζει ακόµα και τη σκέψη και τις κινήσεις των αντιπάλων της; Τέτοια ερωτήµατα δεν απαντιούνται εύκολα µε ένα «ναι» ή ένα «όχι». Αλλά για πρώτη φορά ύστερα από αρκετές γενιές διαφαίνεται ότι η Αριστερά, στο σύνολό της, έχει κάποια συγκριτικά πλεονεκτήµατα.

Αγωνία και ελπίδα.

Συγγραφή:Κωνσταντίνος Τσουκαλάς*

Όσα µας έκρυβαν το αίνιγµα του κόσµου, όσα µας κράταγαν τα βλέφαρα κλεισµένα, θα είχαν όλα αιφνίδια καταπέσει. 

...Οµως εµένα µια αγωνία µε κυκλώνει... 

Ράινερ Μαρία Ρίλκε 

My name is Papandreou. George Papandreou.

Συγγραφή: Ευρυδίκη Λειβαδά
Ομολογώ κ. Πρόεδρε πως σας ψήφισα επειδή βρέθηκα στο δίλημμα «το μη χείρον βέλτιστον». Θα μου πείτε: «Δεν ήξερες. Δεν ρώταγες»; Ανήκω στα είδη που κι αν ρωτούν δεν αρκούνται στην απάντηση. Άλλωστε η αλήθεια στην πολιτική, αν βρίσκεται, δεν βρίσκεται εύκολα. Ανήκω στα είδη που ερευνούν πηγές αναζητώντας έγγραφα, διασταυρώνουν και βασίζονται στο «ιδίοις όμμασι». Παρακαλώ να σημειώσετε ότι είμαι συνειδητό μέλος στον πολιτικό χώρο όπου προεδρεύετε κι αυτό από χρόνια πολλά κι αδιαλείπτως. Σας τονίζω αυτό το τελευταίο για να μη βιαστείτε να με τοποθετήσετε εκεί που ανήκουν οι «κηπουροί» σας. Δεν ανήκω στους πολιτικούς χώρους τους. Ούτε ήμουν ποτέ μέλος. Ούτε απλώς fan. Έβλεπα από χρόνια πώς «κάτι» δεν πάει καλά μαζί σας.

Oλοι οι Γκόρντον Γκέκο των Ρεπουμπλικάνων.

του Paul Krugman

Σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα έχει περάσει από την κυκλοφορία της ταινίας «Wall Street», αλλά το φιλμ μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Τα φαρισαϊκά «κατεβατά» των μεγιστάνων του χρηματιστηρίου που αποκηρύσσουν τον πρόεδρο Ομπάμα μπορούν όλα να διαβαστούν σαν παραλλαγές της περίφημης ομιλίας του «πρωταγωνιστή» της ταινίας, Γκόρντον Γκέκο, που έλεγε πως η «απληστία είναι καλό πράγμα» - ενώ τα παράπονα του κινήματος «Καταλάβετε την Wall Street» θυμίζουν άλλες ατάκες του Γκέκο: «Δεν δημιουργώ τίποτα. Αποκτώ», λέει σε ένα σημείο. Σε ένα άλλο, ρωτά τον προστατευόμενο του: «Τώρα δεν είσαι πια τόσο αφελής ώστε να νομίζεις ότι ζεις σε μια δημοκρατία, έτσι δεν είναι, φιλαράκο»;

Οι πρεσβείες ψάχνουν τους νέους πολιτικούς ηγέτες.

Γεύµατα, συζητήσεις και think tanks πίσω από τις κλειστές πόρτες της διπλωµατίας.

Ρεπορτάζ Αγγ. Αθανασόπουλος, Α. Ραβανός
Από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους οι Μεγάλες ∆υνάµεις προσπαθούσαν πάντοτε να έχουν στενή πρόσβαση και να επηρεάζουν τα πολιτικά πράγµατα στη χώρα µας. Στην αρχή ήταν το Γαλλικό, το Αγγλικό και το Ρωσικό Κόµµα, τα οποία είχαν πάρει τα ονόµατά τους από τις αντίστοιχες χώρες που είχαν διαδραµατίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ελληνική ανεξαρτησία. 

Εκλογές Εμπορικού-Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Βοιωτίας και Πολιτική.

Του Δημητρίου Σύρμου*

Κυρίες και Κύριοι, Ζούμε ιστορικές στιγμές. Για την Ελλάδα, την Ευρώπη των πολιτών, τη ζωή μας στο αύριο. Προσπαθούμε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στο Κοινό Ευρωπαϊκό αύριο και σε ένα άθλιο Ελληνικό πολιτικό καθεστώς του χθες. Δεν είναι του παρόντος, ούτε μέσα σε λίγα λόγια, μπορώ να κάνω ανάλυση της υπάρχουσας κατάστασης. Μπορώ όμως να δώ το αύριο που έρχεται, βασανιστικά μέσα από αυτή την τρομερή κρίση που βιώνουμε, αλλά λυτρωτικά γιατί το αύριο θα είναι σίγουρα διαφορετικό. Το αν θα είναι καλύτερο, είναι κάτι που περνάει και από το δικό μας χέρι. Αυτό, διότι πλέον πρέπει να δημιουργήσουμε, να παράξουμε, να εξάγουμε, να αυξήσουμε το Α.Ε.Π. έτσι ώστε να ισορροπήσουμε τις οφειλές μας. Αυτή είναι η δουλειά των επιχειρηματιών.

Εκπαίδευση: Ή στραβός είν' ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε

Του Αλέξη Πολίτη*

Καλά, η εκπαίδευση που παρέχουμε στον τόπο αυτόν σίγουρα πάσχει∙ δεν θα βρείτε δάσκαλο που να μην το βλέπει (και να μην το νιώθει στο πετσί του, αν έχει λίγο φιλότιμο). Κι όχι μονάχα η τριτοβάθμια, παρά όλες οι βαθμίδες - υπάρχει κανένας Νεοέλληνας που να έμαθε μια ξένη γλώσσα στο σχολείο; (Αυτό είναι νομίζω το καλύτερο παράδειγμα, καθώς τη φυσική ή τα μαθηματικά μπορεί να τα ξεχάσαμε με τα χρόνια αν δεν μας χρειάζονταν, τα αγγλικά όμως;) Καλή η διαπίστωση∙ μα δεν αρκεί, κάποτε πρέπει να εντοπίσουμε και το γιατί. Δεν το επιχειρούμε, όμως - προτιμούμε τις καταγγελίες.

«Γνωρίζεις, γιε μου, με πόση λίγη σοφία κυβερνάται ο κόσμος;».

Του Paul Krugman

Ενδιαφέρουσα εποχή η σημερινή _ και το εννοώ με την χειρότερη έννοια. Είμαστε αντιμέτωποι όχι με μια αλλά με δυο κρίσεις, καθεμία από τις οποίες θα μπορούσε να οδηγήσει σε παγκόσμια καταστροφή.

Der Spiegel: Πελατειακή οικονομία και νεποτισμός κατέστρεψαν την Ελλάδα

Πάντοτε, τα κόμματα δούλευαν περισσότερο για ρουσφέτια, παρά για την πολιτική, σημειώνει το γερμανικό περιοδικό

Άρθρο στο περιοδικό DER SPIEGEL φέρει τον τίτλο «Φεουδαρχικοί δημοκράτες» και τον υπότιτλο «Με την απόφαση της Αθήνας για το πρόγραμμα λιτότητας τα κράτη της Ευρωζώνης κέρδισαν χρόνο. Αλλά έτσι οι Έλληνες δύσκολα θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν τη χώρα»:

Γερμανία: 1.000.000 θέσεις αναζητούν εργαζόμενους

Μεγάλη ζήτηση για μηχανολόγους, μηχανικούς και γιατρούς

Γραμμή συναρμολόγησης σε γερμανικό εργοστάσιο. Οι ελλείψεις σε εξειδικευμένο τεχνικό προσωπικό αναγκάζουν την γερμανική κυβέρνηση να διευκολύνει την εισροή ξένων εργαζομένων

Ξεβράκωτοι

Του Δημήτρη Δανίκα


Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια. Αυτό το νόημα των δηλώσεων της Μαρίας Δαμανάκη. Ο κόσμος τό 'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι. Εκ του αποτελέσματος των τελευταίων εξήντα ετών τα εφιαλτικά συμπεράσματα. 

Παραπλανήσεις, αιτιότητες και τα συναφή

Του Ιωάννη Λιονή

Σκεπτόμενος κανείς μπορεί να αναρωτηθεί και να ερωτήσει πολλά. Από το κλασικό «τις πταίει;» έως «και τι κάνουμε τώρα;», η νοητική απόσταση φαντάζει αδιαπραγμάτευτα μεγάλη. Προσεγγίζοντας, όμως, όσον το δυνατόν Αριστοτελικά δεν τίθεται ζήτημα μη ερεύνησης της αιτίας που επέφερε το αιτιατό, καθώς και της αιτιότητας μεταξύ αυτού και αιτίας.

Τέλμα

Ο Δημήτρης Δανίκας γράφει

Όλα τα 'χουμε κάνει ρημαδιό. Αυτή την άθλια εικόνα εισπράττουν στο εξωτερικό. Αυτό βιώνουμε καθημερινά εδώ. Και γι' αυτό οι πιθανότητες χρεοκοπίας είναι περισσότερες από το παρελθόν. Ολα χειροτέρευσαν όταν η κυβέρνηση άρχισε να παριστάνει τον καμπόσο και να δηλώνει ότι δεν πρόκειται να «πουλήσει» αλλά να αξιοποιήσει τα ασημικά. Τζάμπα μαγκιές και επικοινωνιακές τακτικές.

Επιστροφή στην εποχή του Όθωνα

Του Ιωάννη Δραγασάκη
Έστειλε ο καλός φίλος Λ.Κ.

Η «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας είναι η αγαπημένη εύκολη λύση που καιρό τώρα περιφέρεται σε πολιτικά γραφεία και επιχειρηματικά σαλόνια. Καθόλου πρωτότυπο αυτό, αφού από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους το ροκάνισμα της δημόσιας περιουσίας υπήρξε ιδιόμορφη, όσο και κρίσιμη, πηγή ιδιωτικού πλουτισμού και συγκρότησης του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που ως και σήμερα δεν έχουμε μητρώο των ακινήτων του Δημοσίου ή κάποια καταγραφή τους, για να μη μιλήσουμε για το γεγονός ότι σε πολλές χώρες μαζί με τον τακτικό προϋπολογισμό κατατίθεται κάθε χρόνο και ειδικός προϋπολογισμός και απολογισμός για την περιουσία του αντίστοιχου κράτους. Μια τέτοια διαφάνεια θα ήταν προφανώς θανάσιμος εχθρός της «αξιοποίησης» της δημόσιας περιουσίας, όπως πολλοί την εννοούν, και γι΄ αυτό οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν φροντίσει να μην υπάρχει.

Μονόδρομοι

Του ΔΗΜΉΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ
Κάθε μονόδρομος, η μπουλντόζα που γκρεμίζει τη σκέψη. 
Που διανοητικά, κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά μας ξεχερσώνει. 
Και που μετατρέπει το Άτομο σε αριθμό, τον Πολίτη σε υπήκοο, τον θεατή σε μαρούλι και τον ψηφοφόρο σε πελάτη.

The Berlin Consensus ( Η «Συναίνεση του Βερολίνου»)

Του Άγγελου Αθανασόπουλου 

Το 1989 ο Τζον Γουίλιαμσον, στέλεχος του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο «The Washington Consensus» (ελληνιστί, «Η Συναίνεση της Ουάσιγκτον»). Τί σήμαινε αυτό; Ο Γουίλιαμσον ήθελε να περιγράψει την οικονομική πολιτική που εκπορευόταν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ρόναλντ Ρίγκαν και πρέσβευε την επικράτηση του μοντέλου της ελεύθερης αγοράς διεθνώς.

Αντεπίθεση Σακοράφα: Ζητά το σχηματισμό Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του δημοσίου χρέους .

Γράφει η Παναγιώτα Μπίτσικα
Κείμενο υπογραφών για το σχηματισμό Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του δημοσίου χρέους, το οποίο εντός των ημερών θα δοθεί στη δημοσιότητα, ετοιμάζουν η ανεξάρτητη βουλευτής κυρία Σοφία Σακοράφα, μαζί με τον Καθηγητή Οικονομικών στη σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου κ. Κ.Λαπαβίτσα, αλλά και προσωπικότητες που μετέχουν στο «Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς». Στον «πόλεμο» που ξεκινά κατά του επαχθούς χρέους αλλά και της αδιαφάνειας, η κυρία Σακοράφα στοχεύει να έχει επαφές με προσωπικότητες «όλου του προοδευτικού πολιτικού φάσματος», όπως τονίζει στο «Βήμα», ώστε να αγκαλιαστεί η πρωτοβουλία αυτή από την κοινωνία και να ανοίξουν οι φάκελοι των χρεών και των δανείων στην Ελλάδα. «Εμπρος να δούμε, πώς δόθηκαν τα δάνεια, πού πήγαν τα λέφτα, πώς έγιναν συμβάσεις, και να φανεί ποια είναι η διαφθορά για την οποία μιλούν συνέχεια. Φτάνει πια το "τα φάγαμε μαζί"», υπογραμμίζει εκτοξεύοντας ευθείες βολές κατά των απόψεων του αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Θ. Πάγκαλου.

Το όπλο της ανυπακοής

Του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ 
Τα αποτελέσματα από τις τελευταίες εκλογές θέτουν σοβαρά προβλήματα σε σχέση με εκείνο το ποσοστό των ψηφοφόρων που νομιμοποιεί μια κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα να ισχυρίζονται ότι διαθέτουν την πλειοψηφία ενός λαού και επομένως το δικαιούται να ασκούν την εξουσία.

Ηδη το γεγονός ότι οι ποικίλες αλχημείεςαπαραίτητες για να λειτουργήσει δήθεν το σύστημα- επιτρέπουν να αναδειχθούν κυβερνήσεις ουσιαστικής μειοψηφίας κάτω του 50% και να λαμβάνουν αποφάσεις και μέτρα που είναι δυνατόν ακόμη και να αντίκεινται στα συμφέροντα της πραγματικής πλειοψηφίας έχει ως αποτέλεσμα να υποσκάπτεται η ενότητα του λαού που μονάχα μια ουσιαστική πλειοψηφία μπορεί να εξασφαλίσει και επομένως η εθνική σύμπνοια που θα πρέπει να αποτελεί το ΑΛΦΑ και το ΩΜΕΓΑ τόσο για την ομαλότητα όσο και για την πρόοδο του συνόλου μιας κοινωνίας.