Ο εξευτελισμός τους να γίνει τέλειος…

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου 
Η ελληνική κοινωνία πιόνι στο παιχνίδι της «συμμορίας του ευρώ» η οποία εκθέτει μέχρι διασυρμού τους εταίρους της κυβέρνησης – Αναζητείται σημείο ισορροπίας μεταξύ γερμανικού κυνισμού και ευρωπαϊκού «ρεαλισμού». 

Την ώρα που οι κυβερνητικοί εντολοδόχοι των πιστωτών και των «Μεγάλων Προστάτιδων Δυνάμεων» έκαναν επίδειξη εθελοδουλίας ανακοινώνοντας περικοπές 400 εκατομμυρίων ευρώ στις συντάξεις, δυο γεγονότα που πήραν μεγάλη δημοσιότητα σκιαγραφούσαν θλιβερά τι σημαίνει προγραμματισμένη ανθρωπιστική καταστροφή στην Ελλάδα: το ένα ήταν η κλοπή των αρχαιοτήτων στην Ολυμπία, που αποκάλυπτε έναν απογυμνωμένο από τις συνεχείς περικοπές δαπανών μηχανισμό στοιχειώδους φύλαξης της πολιτιστικής κληρονομιάς. Το δεύτερο γεγονός ήταν ο εξευτελισμός εκατοντάδων ανθρώπων που συνωστίσθηκαν στο δημαρχείο Αιγάλεω για τις βεβαιώσεις των προνοιακών επιδομάτων. Αυτών που περικόπτει σε επίπεδα επαιτείας το Μνημόνιο 2.

Όταν οι κόμποι σπάνε το χτένι…

του Ρούντι Ρινάλντι
Θέλουν να μας πείσουν ότι αυτές τις μέρες γίνονται διαπραγματεύσεις. Αυτό δεν είναι ακριβές. Οι εκβιαστές υποβάλλουν όρους, διαπραγματεύονται πιθανόν μεταξύ τους, αλλά οι εκβιαζόμενοι δεν προσέρχονται σε καμία διαπραγμάτευση. Οι δοτοί συνεργοί -κατοχικοί στην ουσία- εκπρόσωποι της χώρας-πειραματόζωου, προσέρχονται άβουλοι, μετά από επίδειξη ασυνάρτητης δουλικότητας, υπό την ιαχή του πληθωρικού Βενιζέλου «μέχρι την Κυριακή θα έχουν κλείσει όλα, τα καλαμπούρια τέλειωσαν». 

Ο τρόμος και η αθλιότητα του PSI.

Με μόνη βεβαιότητα τη χρεοκοπία, το κούρεμα των ομολόγων βαθαίνει με τίμημα την πλήρη παράδοση της χώρας και της κοινωνίας σε ιδιώτες και εταίρους πιστωτές .
Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Πριν από δύο χρόνια οι λέξεις χρεοστάσιο, στάση πληρωμών, άρνηση χρέους ήταν συνώνυμες περίπου της εσχάτης προδοσίας και όποιος τις ψέλλιζε χαρακτηριζόταν, επιεικώς, τρελός, αν όχι και προδότης. Αυτή τη στιγμή η ελληνική κυβέρνηση, υπό την αφόρητη πίεση της τρόικας και των αγορών, διαπραγματεύεται ακριβώς τα λογιστικά αποτελέσματα ενός χρεοστασίου: το κούρεμα του χρέους που κατέχουν οι ιδιώτες σε ποσοστό ίσως και πάνω από 70%. Μόνο που, ακόμη κι αν το επιτύχει, δεν θα έχει κανένα από τα πλεονεκτήματα μιας στάσης πληρωμών. Το αντίθετο μάλιστα. Αυτό που πριν από δυο χρόνια και λίγο αργότερα θα ήταν, αν όχι «ευλογία», κάποια ανακούφιση, σήμερα εξελίσσεται σε κατάρα.

Ποια ανοιχτά στοιχήματα θα καθορίσουν το μέλλον.

Του Ρούντι Ρινάλντι
Το κλείσιμο της χρονιάς, ως γνωστόν, δίνει την ευκαιρία για διατύπωση απολογισμών. Από αυτούς, πιο σημαντικοί είναι όσοι φωτίζουν την ουσία των πραγμάτων, όσοι τακτοποιούν τη σκέψη. Τα γεγονότα του 2011 μπορεί να ήταν εκρηκτικά, πασίδηλα, δεν αρκούν όμως από μόνα τους να μας κάνουν να καταλάβουμε τι πραγματικά έγινε στην Ελλάδα. Πολλοί, δε, περισσότερο να μας βοηθήσουν να τοποθετήσουμε τη χώρα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών και παγκόσμιων αντιθέσεων που βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη. Απαιτείται ερμηνευτικός μίτος. 

«Δημοσιονομικό σύμφωνο» εθελοδουλίας.

Συγγραφή: Γιάννης Κιμπουρόπουλος
Αν κανείς έδινε βάση στους δραματικούς τόνους των δηλώσεων της Μερκελ, του Σαρκοζί, των αξιωματούχων της Ε.Ε. και της Κομισιόν τα τελευταία 24ωρα θα έπρεπε να πιστέψει ότι σήμερα, Σάββατο, ή το αργότερο τη Δευτέρα ο κόσμος θα ήταν εντελώς διαφορετικός. Σαν τοπίο μετά από πρόσκρουση μετεωρίτη στη Γη. Αν μάλιστα έπαιρνε τοις μετρητοίς και τους μαθηματικούς υπολογισμούς του Γάλλου πρωθυπουργού Φρανσουά Φιγιόν θα είχε τη βεβαιότητα ότι η Ευρώπη, χωρίς το ευρώ, θα εξατμιζόταν τουλάχιστον κατά το ήμισυ.

Είναι κατοχή, είναι χούντα και είναι… Νοέμβρης.

Φέτος η επέτειος του Πολυτεχνείου έχει άλλο αέρα.

 Του Δημήτρη Υφαντή.
Ήρθαν τα πράγματα έτσι, να ορκίζεται αυτή η κυβέρνηση της «εθνικής σωτηρίας» τέτοιες ημέρες, που η εξέγερση των φοιτητών το 73 πυροδότησε το λαϊκό ξεσηκωμό και κλόνισε το πάλαι ποτέ «εθνοσωτήριο» καθεστώς της ξενοκίνητης χούντας.

Προϋπολογισμός φτώχειας και υποτέλειας.

Με τον πιο επίσημο τρόπο αποκαλύπτονται τα ψέματα Βενιζέλου.

Της Μαίρης Ευθυμιάτου

Η ατέλειωτη καρκινοβασία της Ευρωζώνης.

Tου Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Στον αέρα 6η δόση και νέο δάνειο, μετά το ναυάγιο στις διαπραγματεύσεις κυβέρνησης – τρόικας. Σε βαθύτατες αντιθέσεις και εξάρσεις οικονομικού πατριωτισμού προσκρούει η απόφαση της 21ης Ιουλίου, φέρνοντας την Ελλάδα ακόμη πιο κοντά σε τυπική και πραγματική χρεοκοπία. 

Παντού ο ΣΥΡΙΖΑ;

Πού αποσκοπεί η συστηματική στοχοποίηση.

Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση, κανένα περιστατικό διαμαρτυρίας, γιουχαΐσματος, κραξίματος που να μην υπάρχει συριζικός δάκτυλος, που να μην είναι έργο του ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι τουλάχιστον υποστηρίζουν οι υπουργοί, τα ΜΜΕ, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης. Μερικές φορές, μάλιστα, ορκίζονται ότι ξέρουν ονόματα και διευθύνσεις όσων έχουν πρωτοστατήσει. Δεν θέλουν, με αυτό τον τρόπο, να παραδεχτούν ότι ο κόσμος που τους αποδοκιμάζει μπορεί να είναι ψηφοφόροι τους, μπορεί να είναι μέλη του κόμματός τους ή των συνδικαλιστικών παρατάξεων που υποστηρίζουν ή κόσμος γενικά που δεν ανήκει πουθενά και μπορεί να μην έχει ουδεμία σχέση με την Αριστερά.

Ο εργασιακός μεσαίωνας είναι ήδη εδώ…

22% των εταιριών έχει απολύσει προσωπικό. 36% των εταιριών έχει παγώσει τις αποδοχές. 12% των εταιριών θα παγώσει τους μισθούς στο μέλλον. 40% των εταιριών έχει προχωρήσει σε επώδυνες αλλαγές

Έρευνα αποκαλύπτει τη ζοφερή πραγματικότητα για εργαζόμενους και ανέργους

Ελαστική απασχόληση, εργασία κατά περικοπή, τηλεργασία, αλλά και αρνητικό ρεκόρ απολύσεων είναι τα στοιχεία που συνθέτουν τη σύγχρονη πραγματικότητα στην ελληνική αγορά εργασίας. Κι αυτό πλέον προκύπτει από στοιχεία που δίνουν οι ίδιες οι επιχειρήσεις.

Γαλλία: «Ένας νόμος δεν σταματάει τους αγώνες»!

«Η κυβέρνηση έχει τα πάντα εκτός από μια νίκη». Όταν το διεθνές γαλλικό πρακτορείο αρχίζει το ρεπορτάζ του με αυτή τη φράση, την επομένη της έβδομης πανεργατικής απεργίας στη Γαλλία, στις 28/10, όλοι καταλαβαίνουν ότι η υπόθεση δεν έληξε με την τελική ψήφιση του νομοσχεδίου για το συνταξιοδοτικό.

«Ένας νόμος δεν σταματάει τους αγώνες», δηλώνουν οι εργαζόμενοι. Δύο εκατομμύρια κατέβηκαν την Πέμπτη στις διαδηλώσεις σε 100 πόλεις της Γαλλίας. Ο αριθμός ήταν μικρότερος από τις προηγούμενες πανεργατικές απεργίες, αλλά η επιμονή και η οργή μεγαλύτερη. Πολύ υψηλή παραμένει και η αποδοχή των απεργιών από την κοινή γνώμη. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη δημοσκόπηση της εφημερίδας Le Parisien, το 65% των Γάλλων βρίσκεται στο πλευρό των απεργών, ενώ μόνο το 29% υποστηρίζει την κυβέρνηση Σαρκοζί.

Το 2011 κλέβουν 34,76 δισ. ευρώ από την εργατική τάξη

Της Μαίρης Ευθυμιάτου.

Υπό την απειλή της Κομισιόν ότι δεν αποκλείει νέα επί τα χείρω αναθεώρηση του Μνημονίου, αν η Ελλάδα δεν καταφέρει να μειώσει τα ελλείμματά της το 2011, κατατέθηκε ο κρατικός Προϋπολογισμός, καθρεφτίζοντας το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησης.

Βασικό του στοιχείο: η αύξηση των έμμεσων φόρων που θα επιβαρύνουν την καθημερινότητα των λαϊκών εισοδημάτων κατά 34,76 δισ. ευρώ, με τον υφυπουργό Οικονομικών Φίλιππο Σαχινίδη να δηλώνει, ξεδιάντροπα, πως οι έμμεσοι φόροι είναι άδικοι, αλλά να εκτιμά(!) πως η κοινωνία έχει δείξει πως κατανοεί το πρόβλημα και είναι διατεθειμένη να συμμετάσχει στην προσπάθεια της κυβέρνησης. Τώρα, αν αυτή την… προσπάθεια την πληρώνουν οι ίδιοι οι πολίτες, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα.

Οργουελιανή κοινωνία σχεδιάζει η κυβέρνηση

Με την Κάρτα του Πολίτη επιδιώκεται το πλήρες φακέλωμα των πολιτών. Του Λεωνίδα Σακλαμπάνη.

Αγκαλιά με το μεγάλο αδελφό θα βρισκόμαστε μέχρι τα τέλη του 2011, όταν η νέα ταυτότητα θα αντικαταστήσει τη σημερινή αστυνομική, όπως σχεδιάζει το υπουργείο Εσωτερικών σε συνεργασία με το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
Η νέα ταυτότητα, σε μέγεθος και σχήμα πιστωτικής κάρτας, με την ονομασία «Κάρτα του Πολίτη», θα εκδίδεται από τη διεύθυνση διαβατηρίων της Ελληνικής Αστυνομίας και θα περιέχει ένα ενσωματωμένο ειδικό τσιπ με στοιχεία - πλήρη φακέλωμα του πολίτη που υποχρεωτικά θα τη χρησιμοποιεί.

Αντισυνταγματικές οι περικοπές μισθών, επιδομάτων και συντάξεων

Συνέντευξη του Γιώργου Κασιμάτη, ομότιμου καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, στον Μιχάλη Σιάχο.

Βέβαιος για την ακύρωση των περικοπών μισθών, επιδομάτων και συντάξεων ως αντισυνταγματικών από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), εμφανίζεται, μιλώντας στο Δρόμο, ο κ. Γιώργος Κασιμάτης, ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «επιστημονικά η αναμονή μου είναι 100% θετική. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι προκαταλαμβάνω αυτή τη στιγμή τον δικαστή».

Ο κ. Κασιμάτης, ο οποίος είχε την εποπτεία και το συντονισμό της προσφυγής για την ακύρωση των περικοπών, που κατατέθηκε στις 29 Ιουλίου και αναμένεται να συζητηθεί στις 8 Οκτωβρίου, σημειώνει ότι «το ΣτΕ ανταποκρίθηκε πράγματι στη σοβαρότητα του αντικειμένου και στην αγωνία του ελληνικού λαού ευρύτερα και προσδιόρισε τη συζήτηση πάρα πολύ σύντομα. Αυτό είναι ένα δείγμα πολύ καλής αντιμετώπισης του θέματος από τη δικαστική εξουσία». 

Το Ιουλιανό Πραξικόπημα

Του Παναγιώτη Λαφαζάνη

Το Ιουλιανό συνεχές και αδιάλειπτο πραξικόπημα της κυβέρνησης δεν άφησε τίποτα όρθιο πίσω του. Το Σύνταγμα έγινε κουρελόχαρτο και παραβιάστηκαν όλα, σχεδόν, τα άρθρα του που αφορούν εγγυήσεις σε κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα αλλά και εγγυήσεις σε δημοκρατικές διαδικασίες. Η κοινοβουλευτική νομιμότητα, σχεδόν κατελύθη με διαδικασίες εξπρές και αλλεπάλληλα πραξικοπήματα κατά παράβαση του Κανονισμού.

Εξίσου, ακυρώθηκε, σχεδόν, κάθε ίχνος από το δικαίωμα στην απεργία αφού τις αλλεπάλληλες αποφάσεις δικαστηρίων που έβγαλαν πρόσφατα παράνομες και καταχρηστικές πολλές απεργίες (βλ. ναυτεργάτες, ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας κ.λπ.) ακολούθησε η επιστράτευση των ιδιοκτητών φορτηγών. Το Ιουλιανό πραξικόπημα του 2010, μπορεί να μην καταγράφηκε ακόμα ως τέτοιο στη συνείδηση του ελληνικού λαού, ήταν όμως πολύ χειρότερο και θα έχει πολύ πιο επικίνδυνες συνέπειες από τα γνωστά Ιουλιανά του ’65.

Κι αυτό γιατί το πραξικόπημα του 2010 δεν ήταν μόνο πολιτικό αλλά κυρίως κοινωνικό. Πραξικόπημα κατάλυσης κοινωνικών, εισοδηματικών, ασφαλιστικών, εργασιακών δικαιωμάτων, το οποίο γυρίζει τη χώρα έναν αιώνα πίσω και στην ουσία διαμορφώνει ένα κοινωνικό Καιάδα.

Ποτέ και σε καμία χώρα δεν ήρθαν όλα πάνω-κάτω μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Όπως ομολογούν και οι επικεφαλής της «τρόικα» στην Ελλάδα, το «σοκ» που επεβλήθη στη χώρα με τη μορφή κοινωνικού οδοστρωτήρα, ήταν χωρίς προηγούμενο, αφού τέτοιου βάθους και κοινωνικής αντιδραστικότητας μέτρα δεν έχουν επιβληθεί σε καμία άλλη χώρα του πλανήτη, απ’ όσες έπεσαν στα νύχια του ΔΝΤ. Ποτέ και πουθενά οι μισθοί σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα δεν οδηγούνται από τη μια μέρα στην άλλη σε κατάρρευση μέχρι 30%. Ποτέ και πουθενά δεν λεηλατήθηκαν σε τέτοιο βάθος ασφαλιστικά δικαιώματα, ώστε να εξωθούν στη μη-σύνταξη και σε όρια ηλικίας συνταξιοδότησης που μπορεί να αυξάνονται από την Eurostat. Ποτέ και πουθενά η κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων δεν υπήρξε τόσο απότομη και σε τέτοιο βάθος ώστε να καταργούνται στην ουσία οι Συλλογικές Συμβάσεις και στην ουσία το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα.

Η Ελλάδα έχει μετατραπεί, από μια παραδομένη και εκχωρημένη στο μεγάλο κεφάλαιο κυβέρνηση, σε ένα είδος «νεοαποικίας» των υπαλλήλων της τρόικα. Το κράτος έχει καταντήσει μια κακοστημένη εισπρακτική εταιρεία τόκων και χρεολυσίων για το χρηματιστικό κεφάλαιο με τη λεηλασία των πολιτών και μια κακής έκδοσης Ανώνυμη Εταιρεία, η οποία έχει παραδοθεί στο έλεος των πολυεθνικών ελεγκτικών εταιρειών, που έχουν αλώσει το δημόσιο!

Θα είμαστε η Αριστερά που έβλεπε ανήμπορη να καταρρέουν γύρω της οι κατακτήσεις ενός αιώνα; Θα γίνουμε η μοιραία παράταξη που δεν μπόρεσε; Είναι δυνατόν, έστω και τώρα, να αντιδράσουμε και να αντιδράσουμε αποτελεσματικά;

Το κεφάλαιο αυτό είναι μεγάλο και χρειάζεται, τουλάχιστον, ένα άλλο σημείωμα. Σημειώνω πολύ επιγραμματικά:

Πρώτον: Χρειάζονται άμεσα νέες τολμηρές πρωτοβουλίες για μια νέα ώθηση και μια νέα επανεκκίνηση πάνω σε καινούργιες βάσεις της κοινής δράσης και της συμπαράταξης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς. Σε αυτή την κατεύθυνση μπορεί να συμβάλλει το πρόσφατο συσταθέν «Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης» και όχι μόνο αυτό!

Δεύτερον: Χρειαζόμαστε ένα μεγάλο καθαρά πολιτικό κίνημα με ξεκάθαρους στόχους στο κεντρικό ζήτημα της χώρας: την κηδεμονία της Ε.Ε.-ΔΝΤ και το χρέος. Συνοπτικά, πρέπει να εργαστούμε για ένα κίνημα λαϊκών επιτροπών μη αναγνώρισης του χρέους παντού, σε χώρους δουλειάς και γειτονιές, και με αιτήματα την απεμπλοκή από το μνημόνιο, την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, τη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους, την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών, ως αφετηρίες ενός ριζοσπαστικού προγράμματος με σοσιαλιστικό ορίζοντα.

Τρίτον: Χρειαζόμαστε ένα νέο συμβόλαιο αναζωογόνησης, αλληλεγγύης, σύμπνοιας και κοινών άμεσων στόχων του ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί ξανά να δημιουργήσουν μια νέα πολιτική δυναμική για μια προοδευτική και σοσιαλιστική εναλλακτική λύση στη χώρα.

Χωρίς μια νέα ώθηση στην υπόθεση της συμπαράταξης της Αριστεράς, χωρίς μια νέα κινηματική δυναμική και μια νέα αριστερή εναλλακτική πολιτική πρόταση με αντίκρισμα και βάρος, η καταγγελία της κυβέρνησης δεν αρκεί, όπως δεν μπορεί, χωρίς τα παραπάνω, να δοθεί με την αποτελεσματικότητα που χρειάζεται η μάχη των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών!
Πηγή

Νέα εποχή, νέο κράτος, νέο μοντέλο αυτοδιοίκησης

Για τις αυτοδιοικητικές και περιφερειακές εκλογές. Του Νίκου Γαλάνη.

Οι εκλογές του Νοεμβρίου για τα αυτοδιοικητικά όργανα έχουν δύο βασικές διαφορές από όσες γνωρίσαμε μέχρι σήμερα: γίνονται σε μια περίοδο οξύτατης οικονομικής κρίσης – ελεγχόμενης χρεοκοπίας και επιτροπείας της χώρας από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. και γίνονται με ένα νέο εκλογικό και περιφερειακό σύστημα, γεγονός που τους προσδίδει ιδιαίτερη σημασία.

Επί της ουσίας, βρισκόμαστε μπροστά σε δύο αλλαγές-τομές, μπροστά σε δύο «νέες» μορφές του σύγχρονου κράτους: Από τη μια έχουμε ένα μη νομιμοποιημένο κράτος (απόρριψη λαϊκής κυριαρχίας, μειωμένη εθνική κυριαρχία) που διαμορφώνεται και επιβάλλεται από το καθεστώς ΔΝΤ-Ε.Ε.-ΕΚΤ και από την άλλη στο όνομα της «αυτοδιοίκησης», έχουμε έναν τεμαχισμό αρμοδιοτήτων του κεντρικού κράτους σε περιφερειακά κρατίδια, εξαρτημένα και ελεγχόμενα οικονομικά –κι όχι μόνο– από το κεντρικό κράτος (κεντρική διοίκηση).

Η νέα αρχιτεκτονική του σύγχρονου Καλλικράτη στηρίζεται στους σύγχρονους δούλους (εργαζόμενους) και εξυπηρετεί τις δυνάμεις της αγοράς. Η νέα αρχιτεκτονική απομακρύνει τον πολίτη, συρρικνώνει τη δημοκρατία, απαξιώνει το πολιτικό στοιχείο, θεοποιώντας την αγορά. Όλα είναι ανταποδοτικά, όλα είναι εμπόρευμα. Η τοπική αυτοδιοίκηση γίνεται συνολικά ευάλωτη στο ληστρικό κεφάλαιο. Παιδεία, υγεία, πρόνοια, περιβάλλον, περνάνε ως αρμοδιότητες στην τοπική αυτοδιοίκηση, χωρίς, μάλιστα, τους αντίστοιχους οικονομικούς πόρους.

Ο Καλλικράτης σχεδιάστηκε από την αγορά και αφορά την αγορά και το «νέο» καθεστώς. Ο Καλλικράτης εναρμονίζεται με τη συνθήκη της Λισσαβόνας (2009), έχει ελεγχθεί από το ΔΝΤ και είναι «αναπόσπαστο κομμάτι του προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης», όπως δήλωσε ο αρμόδιος υπουργός, Γ. Ραγκούσης. Σε τελική ανάλυση, βρισκόμαστε μπροστά σε προσαρμογή – εναρμόνιση του ελληνικού καπιταλισμού στα υπερεθνικά – παγκοσμιοποιημένα, δηλαδή, ευρωπαϊκά δεδομένα.

 Οι πολλαπλές αρμοδιότητες και οι ανύπαρκτοι πόροι – Νέα πεδία για τις αγορές

Η τοπική αυτοδιοίκηση –πέρα από τα ισχύοντα– αναλαμβάνει μεταξύ άλλων, την ανέγερση σχολικών κτιρίων, τις πολεοδομικές εφαρμογές, την πρόνοια, την προστασία της δημόσιας υγείας, τις αδειοδοτήσεις τοπικών οικονομικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων, την ένταξη των μεταναστών και την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού, τη δημιουργία του e-ΚΕΠ.

Οι περιφέρειες αναλαμβάνουν το σχεδιασμό και προγραμματισμό της ανάπτυξης και τη διαχείριση του ΕΣΠΑ. Αναπτυξιακές αρμοδιότητες, όπως υποδομές, μεταφορές, επικοινωνίες, δηλαδή δρόμοι, λιμάνια, δίκτυα κ.λπ. Επίσης, αρμοδιότητες χωροταξίας, πολεοδομίας, ενέργειας, περιβάλλοντος, βιομηχανίας, φυσικών πόρων, πολιτισμού και αθλητισμού, γεωργίας, κτηνοτροφίας, αλιείας κ.λπ.

Οι πόροι των δήμων θα προέρχονται από τους Κεντρικά Αυτοτελείς Πόρους (ΚΑΠ), δηλαδή, από τη φορολογία (από φόρο εισοδήματος ποσοστό 20%, ΦΠΑ 12% και φόρο ακίνητης περιουσίας 50%) και από το ΕΣΠΑ. Προσοχή, η σύνδεση ΟΤΑ και ΦΠΑ, κατά δήλωση Ραγκούση, προωθείται για να γίνει η τοπική αυτοδιοίκηση αρωγός «στη μεγάλη εθνική προσπάθεια της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής». Άρα θα έχουμε και δήμους-κυνηγούς φόρων. Δήμοι φορομπήχτες και φοροκυνηγοί, είναι το νέο μοντέλο αυτοδιοίκησης.

Κουβέντα δεν γίνεται για κάλυψη των τυχόν ελλειμμάτων των ΟΤΑ από τον κρατικό προϋπολογισμό. Στην κρίση και στην ύφεση, πόσοι ΟΤΑ δεν θα βρεθούν ελλειμματικοί άραγε; Εδώ ακριβώς προκύπτει και μια άλλη συνέπεια του Καλλικράτη.

Μέσα από την περιφεριοποίηση θα έχουμε μια σαφή κατηγοριοποίηση. Περνάμε σε ολοκληρωτικά ταξικές ζώνες, άρα και προσφερόμενες υπηρεσίες σε πρόνοια, υγεία, παιδεία κ.ά. Πολλές ταχύτητες, όχι μόνο στην ευρωζώνη, αλλά και στην επικράτεια της Ελλάδας. Μπροστά, μάλιστα, σε πιθανά οικονομικά αδιέξοδα των περιφερειών θα έχουμε και την αναγκαία «ελευθερία» εκχώρησης –ή καλύτερα ξεπουλήματος– γης και στρατηγικών τομέων ή την ενεργοποίηση μεγάλων πολυεθνικών για την υφαρπαγή και εκμετάλλευση των πλούσιων «χυμών», που είναι πλέον υγεία και παιδεία, τουρισμός, υποδομές κ.ά. Η Ελλάδα πωλείται μέσω ΔΝΤ, μέσω περιφεριοποίησης-κατατεμαχισμού.

Με τις συνενώσεις ο Καλλικράτης δημιουργεί το κατάλληλο πεδίο ενοποίησης που συμφέρει και διευκολύνει πολιτικά τις αγορές, όταν ενοποιεί γεωγραφικά, οικονομικά και αναπτυξιακά περιοχές όπου μπορεί να «επενδύσει» το πολυεθνικό κεφάλαιο. Ίσως είναι υπερβολή, αλλά δίπλα στην ομάδα Scoda Ξάνθη θα δούμε και την περιφέρεια Coca cola Ξάνθη.\

Ανεπιθύμητη η λαϊκή συμμετοχή – Απούσα η δημοκρατία

Η αυτοδιοίκηση σαν πραγματικός λαϊκός θεσμός υπήρξε στις περιοχές που έλεγχε η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) και διαλύθηκε με την ήττα του αριστερού κινήματος. Στην αυτοδιοίκηση ιστορικά και «θεσμικά» συνυπάρχουν δύο πράγματα: Από την μια άμεσες διαδικασίες ελέγχου και μορφές πολιτικής από το λαό –ιδιαίτερα στα πρώτα, ηρωικά, χρόνια της αυτοδιοίκησης όπου στις λαϊκές γειτονιές οι κάτοικοι μαζί με την δημοτική αρχή φτιάχνανε έργα, διεκδικούσαν κ.ο.κ- και από την άλλη, οι κρατικές λειτουργίες που δεν είναι ουδέτερες αλλά αποτυπώνουν και αναπαράγουν το χαρακτήρα του κεντρικού κράτους και τις επικρατούσες σχέσεις.

Αυτή η αντίθεση είναι βασικό στοιχείο της αντιπαράθεσης για το τι αυτοδιοίκηση θέλουμε. Αλλά και βασικό στοιχείο για να αντιληφθούμε ότι η μετατροπή των αυτοδιοικήσεων σε κράτος διαλύει, αντιστρέφει για την ακρίβεια, την όποια σχέση με το λαό, μετατρέποντας τους «τοπικούς άρχοντες» σε τοπικούς δυνάστες. Και η πορεία προς την κατεύθυνση αυτή, στο όνομα της δημοκρατίας πάντα, δεν είναι μόνο επιβολή της δεξιάς ή του δικομματισμού. Αποτέλεσε και πάγιο αίτημα της Αριστεράς, η οποία μια ζωή ζητούσε αρμοδιότητες για να μπορέσει να εφαρμόσει το υποτιθέμενο πρόγραμμα της. Και αν για κάποια στιγμή εμφανίστηκε, καθαρά δημαγωγικά το σύνθημα «όχι αρμοδιότητες χωρίς πόρους», πολύ σύντομα το κάνανε… γαργάρα προκειμένου να αναβαθμίσουν το θεσμικό τους ρόλο κ.λπ. Η αντιπαράθεση αυτή ισχύει ακόμα και στον Καλλικράτη και φαίνεται στις εντελώς τυπικές αντιδράσεις, αν και θα μπορούσε να έχει ξεσηκωθεί όλη η Ελλάδα.

Πέρα από το ότι δεν υπήρξε τοπική και περιφερειακή διαδικασία για τη διοικητική μεταρρύθμιση, αλλά επιβλήθηκε από τα πάνω, πέρα από το ότι το ζήτημα της απλής αναλογικής έχει σβηστεί από τα εκλογικά λεξικά, ο Καλλικράτης συγκεντρώνει όλο και περισσότερη εξουσία και αρμοδιότητες (άρα και δυνατότητα αυθαιρεσίας και διαπλοκής – διαφθοράς) στο άτομο - δήμαρχο. Το τοπικό κράτος (περιφέρεια – δήμος) θα εκφράζει σχέσεις ανάμεσα σε κυβερνώμενους και κυβερνώντες, την ίδια στιγμή που θα εκφράζει και σχέσεις υποταγής στην κεντρική διοίκηση και την οικονομική εξουσία. Όλα θα ελέγχονται από τις δύο τελευταίες. Αυτό δεν σημαίνει ούτε αυτοδιοίκηση, ούτε αποκέντρωση.

Είναι μύθος επίσης, ότι περισσότερες αρμοδιότητες σημαίνουν περισσότερη εξουσία. Γιατί, πέρα από τους οικονομικούς πόρους που είναι βασικό, το κυρίαρχο είναι ποιοι ασκούν την εξουσία και προς όφελος ποιων. Ο λαός ή η αγορά; Για τον λαό ή για την αγορά; Ανάπτυξη για ποιους και από ποιους; Το νομικό και οικονομικό πλαίσιο τα καθοδηγεί όλα αυτά με τέτοιο τρόπο που οι απαντήσεις είναι πάντα προς την ίδια κατεύθυνση προκαθορισμένες.

Επίσης, ενώ ο δήμαρχος εκλέγεται με το 50%+1 σε αντίθεση με το 42% που ίσχυε στις προηγούμενες εκλογές, στα υπόλοιπα αιρετά όργανα, έχουμε ακόμα πιο συγκεντρωτικό χαρακτήρα του εκλογικού συστήματος. Με το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα, το 60% των εδρών πηγαίνει στον πρώτο συνδυασμό –πέρα από το γεγονός ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να φτιαχτεί εκλογικός συνδυασμός, και άρα θα έχουμε σε πολλές περιπτώσεις αποκλεισμό συνδυασμών, κυρίως της Αριστεράς. Κουβέντα, βέβαια, για δημοψηφίσματα, λαϊκές τοπικές συνελεύσεις κ.λπ.

Απολύσεις, κατάργηση ΝΠΔΔ – Η επίθεση κλιμακώνεται

Με τον Καλλικράτη ανοίγει ο δρόμος για απολύσεις, μετατάξεις, μεγάλη εργασιακή ανασφάλεια, χτύπημα της μονιμότητας, υποβάθμιση υπηρεσιών και αναβάθμιση - προνομιοποίηση του ιδιωτικού σε αντίθεση με το δημόσιο χαρακτήρα υπηρεσιών.

Καταργούνται πάνω από 5.000 ΝΠΔΔ και δημοτικές επιχειρήσεις, όπου, μάλιστα, πηγαίνει απευθείας η κρατική χρηματοδότηση (βλ. νομαρχίες). Αυτό σημαίνει απολύσεις περίπου 35.000 συμβασιούχων σε κρίσιμους τομείς (καθαριότητα, βρεφονηπιακοί σταθμοί κ.λπ.), ανασφάλεια όλων των υπαλλήλων που εργάζονται με σχέση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, μετατάξεις στους μόνιμους και στους αορίστου χρόνου, αλλά και επίσημοι ψίθυροι για το αβέβαιο της μονιμότητας, στο βαθμό που δεν θα υπάρχει η θέση για την οποία έχει προσληφθεί ο υπάλληλος.

Το σχέδιο δραστικής μείωσης του δυναμικού που εργάζεται στο δημόσιο εξυπηρετείται από τον Καλλικράτη και τις αλλαγές που επιχειρεί, ενώ θα εμφανιστεί περίπου αυτονόητη και ζητούμενη από τους υπόλοιπους η απόλυση χιλιάδων υπαλλήλων.

Όλα τα παραπάνω, δηλαδή, το πολιτικό και οικονομικό τοπίο (οικονομική κρίση - Μνημόνιο – έρπουσα πολιτική κρίση – ένταση αντιλαϊκών μέτρων και απόγνωση λαϊκών μαζών) και η νέα μορφή κράτους και αυτοδιοίκησης, πρέπει να συνυπολογιστούν για μια ουσιαστική πολιτική παρέμβαση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και των αγωνιζόμενων πολιτών ενάντια στο στραγγαλισμό της ζωής, της εργασίας, του περιβάλλοντος, της πόλης, της χώρας.
Πηγή

Tο θαύμα τού καπιταλισμού: Ο δεσμός της συνενοχής

Αυτή η σκηνοθεσία, κυρίως μετά τον πόλεμο, στηρίζεται σε κάτι το οποίο έχει να κάνει με την ευρύτερη κοινωνία. Αυτό το κάτι είναι ο δεσμός της συνενοχής. Έχει σκεφτεί κανείς τι σημαίνει η αντιπαροχή; Αντιπαροχή είναι ο συνενοχικότερος θεσμός που γέννησαν οι αιώνες και πάνω σ’ αυτό το θεσμό θεμελιώνεται η μεταπολεμική Ελλάδα.

Είναι σαν να ερχόμαστε και να λέμε, από κοινού συμφέροντος ορμώμενοι, με αναφορά στο ιδιωτικό συμφέρον, απαλλοτριώνουμε δημόσιο χώρο, προκειμένου να βάλουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας και μετά αρχίζουν όλα τα άλλα με τη σπέκουλα πάνω στη γη και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Όταν εμπλέκεις σ’ αυτή τη διαδικασία την ίδια την κοινωνία, τότε η κατάσταση θυμίζει μια σχέση αμοιβαίου επιβητορισμού μεταξύ κράτους και κοινωνίας. Βάζεις στο παιχνίδι της συνενοχής μεγάλα κοινωνικά στρώματα, μέσα απ’ τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, μέσα απ’ τη νομιμοποίηση της συναλλαγής με το φακελάκι, διοχετεύοντας και παράγοντας ένα απίστευτο ποσό βίας, ήπιας βίας, που εσωτερικεύει ο κάθε Έλληνας, μέσα απ’ την ασχήμια του περιβάλλοντος, μέσα από το φακελάκι που πρέπει να δώσει για να κάνει τη δουλειά του αλά ελληνικά... Αυτά συσσωρεύονται, με αποτέλεσμα την εξουθένωση κάθε δημιουργικής ικμάδας και, βεβαίως, το μηδενισμό κάθε βάσης προοπτικής.

Και, βεβαίως, διαμορφώνει και μια αισθητική της κοινωνίας, γιατί γίνεσαι συνδημιουργός των τερατουπόλεων που δεν είναι λειτουργικές, δεν έχουν ελεύθερους χώρους, δεν αναπτύσσουν μια νέα κοινωνικότητα και στηρίζονται στο κακό γούστο. Συνηθίζεις, αυτό το άσχημο να αποτελεί τον τρόπο ζωής σου.
Μα, η σημερινή Αθήνα δεν είναι πόλη, είναι ένα εποικιστικό μόρφωμα. Πόλη σε κάνει μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, σε κάνει μια σχέση αυτού του περιβάλλοντος που έχει χτιστεί και αυτού που είναι ελεύθερο. Απ’ αυτή την άποψη, η τραγωδία ημών των σημερινών Ελλήνων, συνίσταται στο εξής: επιδιώκοντας ή εμπλεκόμενοι αναγκαστικά μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι, το ίδιον όφελος, το κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μας, όλοι από κοινού καταστρέψαμε αυτό που κάνει τη ζωή αξιοβίωτη. Διότι, όταν εγώ αγοράζω ένα διαμέρισμα και απέναντι βλέπω ένα δάσος και μετά από πέντε χρόνια βλέπω άλλες πολυκατοικίες, τότε μηδενίζεται και η αξία του δικού μου διαμερίσματος. Αυτό ακριβώς το οποίο έχει να κάνει με τα άυλα αγαθά, αυτό που έχει να κάνει με το «ανάμεσα» στους ανθρώπους, αυτό προσδιορίζει την περίφημη ποιότητα ζωής. Είναι αυτό που δεν μπορώ να έχω εγώ, να είναι δικό μου. Ο δρόμος Κορίνθου-Πατρών είναι ένας άθλιος δρόμος, με εκθέτει όταν οδηγώ σε απίστευτα πράγματα. Μπορεί να τρέχω σ’ αυτό το δρόμο με το τελευταίο μοντέλο Μερσεντές, το οποίο μπορώ να αγοράσω, το δρόμο όμως Κορίνθου-Πατρών δεν μπορώ να τον αγοράσω. Όμως, η ποιότητα του δρόμου είναι που κάνει τη ζωή αξιοβίωτη και όχι η Μερσεντές που μπορώ ή δεν μπορώ να αγοράσω.


Αυτός ο συγκεκριμένος τρόπος ανάπτυξης που επιβάλλεται από τις μητροπόλεις και την εντόπια νομενκλατούρα, αλλοιώνει την αισθητική των ανθρώπων. Τα ελληνικά χωριά ήταν πανέμορφα, όταν όμως κατεβαίνουν στην πόλη, χάνουνε τη φύση και την αρχιτεκτονική του χώρου και συνηθίζουνε να ζούνε μέσα στα διαμερισματάκια, με τη μια πολυκατοικία μέσα στην άλλη. Στη συνέχεια, επιστρέφοντας για να φτιάξουνε το πατρικό τους σπίτι στο χωριό, το φτιάχνουνε σαν το διαμέρισμα στην Κυψέλη!
Αναπαράγεται ακριβώς αυτή η αθλιότητα. Μ’ αυτή την έννοια, λέει κανένας, τι να κάνω σήμερα; Να δώσω μια αύξηση στους συνταξιούχους; Ένας όμηρος της Κυψέλης ή των Αμπελοκήπων, ένας άνθρωπος που κατέβηκε στην Αθήνα για να σπουδάσουν τα παιδιά του και είναι έγκλειστος σ’ ένα δυάρι, τι του δίνει όταν του κάνει μια αύξηση 5%; Μα, δεν του λείπουν τα 5%, το οξυγόνο του λείπει. Αν δεν προσμετρηθεί σ’ αυτό που λέγεται οικονομική ανάπτυξη η διάσταση των άυλων αγαθών, δηλαδή του αέρα, του «ανάμεσα», αυτού που δεν είναι κανενός, που δεν είναι δικό μου ούτε δικό σου, τότε νομίζω εμείς οι Έλληνες οι οποίοι καυχιόμαστε ότι ατομικά είμαστε απ’ τους ευφυέστερους ανθρώπους στον κόσμο, θα αποτελούμε ως σύνολο, το βλακοδέστερο άθροισμα της οικουμένης

Πηγή

To κράτος του -κάθε- Μυτιληναίου

Της Δέσποινας Σπανούδη

Το περιβάλλον και η ποιότητα ζωής βορά στις χρυσοφόρες μπίζνες.

Το Aλουμίνιο της Ελλάδας (ΑτΕ), μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες της χώρας, λειτουργεί εδώ και μισό περίπου αιώνα στον μικρό Κόλπο της Αντίκυρας, στη βόρεια πλευρά του Κορινθιακού. Το Αλουμίνιο –πρώην Pechiney- είναι εξαιρετικά ενεργοβόρο, απορροφώντας το 6% της ετήσιας πανελλαδικής κατανάλωσης. Από την ίδρυσή του, υπεγράφη μια αποικιακού τύπου σύμβαση με τη ΔΕΗ, για ρεύμα σε συμβολική τιμή, ενώ για την εγκατάστασή του, απαλλοτριώθηκε απο το ελληνικό Δημόσιο έκταση 7.000 στρεμμάτων από τους κατοίκους της περιοχής.