Η εκπαιδευτική μεταρρύθμισε ξεκίνησε. Αφετηρία : το Στείρι Βοιωτίας

Tου Γιάννη Αν. ΛΟΥΚΑ

 καταγωγής εκ Στειρίου

΄΄Εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι΄΄ (από το Βοϊδοβόσ’)      Ελληνική Παροιμία

          

               Εύρηκα!  Εύρηκα!

Απόψεις και Ενστάσεις

Του Ρούσσου Βρανά

• Οι τραπεζίτες ζούσαν πάντα στον δικό τους ξεχωριστό κόσµο. Κι είναι αυτός ένας κόσµος στον οποίο κανένα τραπεζικό µεγαλοστέλεχος δεν θεωρεί επαρκή µια ετήσια αµοιβή µισού εκατοµµυρίου. Συνέβαινε χθες, στις µέρες της µεγάλης οικονοµικής άνθησης. Και συµβαίνει και σήµερα, στις µέρες της µεγάλης οικονοµικής ύφεσης.

Απόψεις και Ενστάσεις

του Στάθη Σταυρόπουλου

Άδικο είχε ύστερα ο κυρ Πάγκαλος όταν δήλωνε στην «Ε» (7/8/2001) ότι: «Εγώ θα φύγω απ' το ΠΑΣΟΚ, αν γίνει αρχηγός ο Γιώργος Παπανδρέου».
Σκέψη που φαίνεται ότι τον βασάνιζε ιδιαίτερα επί εφτά ολόκληρα χρόνια, έτσι ώστε να δηλώνει στο «Βήμα» (3/10/2007): «Δεν θα ξαναμιλήσω φιλικά με τον Γιώργο Παπανδρέου. Δεν θα τον συγχωρήσω ποτέ...».
Βεβαίως, εκείνη η εποχή (το 2001) «είχε άλλη ηθική» -διότι, κατά τον κυρ Πάγκαλο- η ηθική είναι ζήτημα... εποχής! Τω καιρώ εκείνω λοιπόν ήταν ηθικό να διορίσει την κόρη του και μάλιστα νόμιμο να της εξασφαλίσει τρεις αλληλοδιάδοχους διορισμούς: από τη Βουλή στο Πανεπιστήμιο κι από 'κεί στον Δήμο (επί Ντόρας). Ευτυχώς η κοπέλα κινήθηκε γρήγορα από τη μια θέση στην άλλη -πράγμα που εκτός από νόμιμο και ηθικό ήταν κι έξυπνο.
Φαντασθείτε η (καλλίφωνος όπως μαθαίνω) θυγατέρα να 'ταν σήμερα άνεργη και ο πατήρ υπουργός να της έκοβε το επίδομα;!
Τραγωδία που ούτε ο Σοφοκλής θα 'χε το κουράγιο να συνθέσει.
Τη συνέθεσε όμως ο Γιωργάκης ή, αν προτιμάτε, ο Γεώργιος ο Β' Παπανδρέου ο Γ' για όλους τους Ελληνες. Το 90% του λαού αποδοκιμάζει τα μέτρα που πήρε ο γιος της Αρχηγομήτορος και Πριγκηπάδελφος του Νικολάκη, ο κ. Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου, εντολοδόχος του Διευθυντηρίου των Τριών.
Τέτοιο σταλινικό ποσοστό απ' την ανάποδη, δηλαδή 90% αποδοκιμασίας, ουδείς άλλος Ελληνας πολιτικός έχει καταφέρει, πλην των δωσιλόγων της Κατοχής και του έρμου του Γουλιμή, όστις ουδέποτε κυβέρνησε.
Ναι, αλλά το υπόλοιπον 10% επιδοκιμάζει;
Ας το αναλύσουμε. Αν εξαιρέσουμε ένα 3% ραγιάδων και ένα 3% ηλιθίων, ποσοστά που κινούνται μέσα σε ένα παραδεκτό όριο κάθε κοινωνίας, συν 1% αξιολάτρευτα αγαθών, μας μένει ένα 3%! Ακριβώς δηλαδή το ποσοστό εκείνων που έβαλαν τον Γιωργάκη να πάρει αυτά τα μέτρα κι ωφελούνται απ' αυτά. Των Δυνατών -ήγουν αυτών των Οικογενειών που, απ' την εποχή των κοτζαμπάσηδων (με κάποιαν σχετική ανανέωση), απομυζούν αυτήν τη χώρα.
Και για να αποδείξουμε του λόγου το αληθές: Με την επιμήκυνση του εργασιακού χρόνου η κυβέρνηση θα προσπορισθεί 800.000.000 ευρώ («Βήμα», χθες). Τρομερό ποσόν! Μόνον τις επιδοτήσεις ΜΚΟ, λογιών - λογιών Ιδρυμάτων, συμμετοχών σε Δ.Σ. και Ανεξαρτήτων Αρχών να έκοβε η κυβέρνηση των ανδρεικέλων (και των ανδραπόδων που υπερψήφισαν τέτοια μέτρα στη Βουλή), θα εξοικονομούντο τα πολλαπλάσια.
Ομως ο κυρίως στόχος αυτών των μέτρων, εκτός από μιαν εκ νέου αναδιανομή του πλούτου υπέρ των πλουσίων, είναι το οριστικό σκλάβωμα των εργαζομένων.
«Μπορείς να μου πεις πώς θα ζήσει η μάνα μου με 330 Ευρώ τον μήνα» ρωτούσε Παριανή κυρία με έντονο ύφος και στον ενικό, τον κ. Παπανδρέου που εξέδραμε στην Πάρο («Αποκαλύψεις», 10.7.2010). Κι εκείνος, ενοχλημένος, ανεχώρησε!

*****

Α! και μια παρωνυχίς! Αλλά εξ όνυχος (παρωνυχίδος) τον λέοντα (το γατόνι). Η νεοσύστατη Δημοκρατική Αριστερά κατεψήφισε μεν το έκτρωμα, αλλά σε 15 μέλη του, άρθρα, δήλωσε παρούσα (!) και τρία μέλη τα υπερψήφισε!! Περιέργως το γεγονός δεν έτυχε ευρείας δημοσιότητος από τα ΜΜΕ. Είναι πάντως μια καλή αρχή στον δρόμο με τις καλές προθέσεις...

Τι είναι αυτό που χρειάζεται επειγόντως σήμερα;

του Δημήτρη Καζάκη, οικονομολόγος,αναλυτής
Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η ενότητα της αριστεράς, ούτε ένα αριστερό μέτωπο, όπως κι αν το εννοεί κανείς, αλλά η ενότητα δράσης της πλειοψηφίας του λαού. Και η πλειοψηφία αυτή δεν βρίσκεται σήμερα στην αριστερά, ούτε καν έχει εμπιστοσύνη στην αριστερά.
Στην αριστερά κυριαρχούσε ανέκαθεν μια ιδιότυπη έπαρση. Για κάποιον περίεργο και μεταφυσικό λόγο θεωρείται ως δεδομένο από πολλούς ότι ο λαός, οι εργαζόμενοι, η εργατική τάξη έχουν απόλυτη ανάγκη την αριστερά Και μάλιστα ανεξάρτητα από την πραγματική κατάσταση της ίδιας της αριστεράς. Επομένως το κυρίαρχο ζήτημα είναι πρώτα να κάνει διάλογο η αριστερά, να τα βρει με τον εαυτό της και κατόπιν να αναλάβει τα ηνία του λαού, ο οποίος υποτίθεται ότι δεν τον απασχολεί τίποτε άλλο εκτός από το πότε και το πώς θα τεθεί επικεφαλής η αριστερά.
Μέχρις όμως να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει υπομονετικά να περιμένει πότε θα είναι έτοιμη η αριστερά για να ηγηθεί του αγώνα. Δυστυχώς αυτή την αντίληψη αποπνέει και η πρωτοβουλία που δημοσιοποιήθηκε την εβδομάδα που πέρασε με σκοπό τον διάλογο και την κοινή δράση της Αριστεράς.
Διαβάστε περισσότερα ..... ΕΔΩ

Απόψεις και Ενστάσεις

του ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Κανένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν είχε το θάρρος να παραιτηθεί από το βουλευτικό του αξίωμα.

Με σκυμμένο κεφάλι ψήφισαν όσα -όσοι εξ αυτών- καταγγέλλουν, νομιμοποιώντας τις ολέθριες επιλογές μιας κυβέρνησης που τους κάνει να ντρέπονται. Τελικά, οι ενστάσεις παρέμειναν εσωτερική υπόθεση. Μια ανούσια «συνοριακή αψιμαχία» μεταξύ μιας ματαιωμένης ιδεολογικής αναφοράς και μιας «ρεαλιστικής», επιβιωτικής επιλογής (...Η έντιμη οδός της παραιτήσεως αφ' ενός θα ήταν καταδικαστική για το Ασφαλιστικό και το Μνημόνιο και αφ' ετέρου δεν θα επέτρεπε να κατασκευαστούν άλλοθι περί υπονόμευσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας)

Aπόψεις και Ενστάσεις

Του Στάθη Σταυρόπουλου


Να αποστρέψει την προσοχή απ' το Ασφαλιστικό-Εργασιακό επιχείρησε ο κ. Πάγκαλος, προβοκάροντας (σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ») το ΚΚΕ ότι «θέλει νεκρούς». 
Πολιτικώς νεκρός ο ίδιος στο μυαλό από χρόνια, ξέρει μόνον να «χαϊδεύει τα αυτιά» των πιο αντιδραστικών κύκλων της χώρας (και του εξωτερικού). Αλλωστε, με τον ίδιο ιταμό τρόπο ο νυν Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης έβριζε σκαιότατα και επί μακρόν τον σημερινό αρχηγό του, τον κ. Γιώργο Παπανδρέου, όταν τον ήθελε «πολιτικώς νεκρόν» κι εκείνον...

....να δουλεύουν τα πρόβατα, για να τρώνε τα γίδια.

Του Ρούσσου Βρανά
Η Ευρώπη...βρήκε πολλούς συµµάχους στη σύνοδο των χωρών της G20 στο Τορόντο. Συµφώνησαν µαζί της πως ο στόχος είναι να περιοριστούν τα ελλείµµατα, επειδή µόνο έτσι θα µειωθούν τα χρέη (και θα πληρωθούν οι τραπεζίτες). Με δυο λόγια, δεν άλλαξε τίποτα. Το παγκόσµιο διευθυντήριο θα εξακολουθήσει να οδηγεί τον κόσµο πραξικοπηµατικά σε ακόµη βαθύτερη ύφεση. Και δεν θα ορρωδήσει µπροστά σε τίποτα. 
Ούτε σε λαούς ούτε σε Συντάγµατα. Οσα συνταγµατικά δικαστήρια κι αν ακυρώσουν τη λεηλασία των λαών, όπως συνέβη στη Ρουµανία µε τις περικοπές στις συντάξεις, ο Δράκουλας του Διεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου θα επιστρέφει στον τόπο του εγκλήµατος διψασµένος για αίµα αθώων.  

Οι κυβερνήσεις.....έχουν πάρει τις αποφάσεις τους. Ταγµένες στο πλευρό των αρπακτικών του χρηµατιστικού κεφαλαίου που τις διατηρεί στην εξουσία, ανατρέπουν ολόκληρη την κοινωνική φιλοσοφία στην οποία στηριζόταν το αστικό σύστηµα: την κοινωνική ασφάλιση που περιόριζε τις µισθολογικές διεκδικήσεις των εργαζοµένων (για να έχουν κάτι για τα γεράµατά τους), τη δηµόσια παιδεία και υγεία που αύξαναν την παραγωγικότητα της εργασίας, τις δηµόσιες δαπάνες για υποδοµές που απάλλασσαν τους επιχειρηµατίες από αυτό το κόστος, την αντιµονοπωλιακή νοµοθεσία που εξασφάλιζε την επιβίωση των µικροµεσαίων επιχειρήσεων.

Ένα πρόβλημα...

....Πώς οι τραπεζίτες και οι κυβερνήσεις τους θα πείσουν τους ψηφοφόρους να συναινέσουν στη λεηλασία µέσα σε ένα δηµοκρατικό σύστηµα; Πρέπει να χειραγωγήσουν τις αντιλήψεις τους. Η φτώχεια τους πρέπει να παρασταθεί ως επιθυµητή, σαν ένα βήµα προς τη µελλοντική ευηµερία. Οµως µισός αιώνας εµπειρίας από την αποτυχηµένη λιτότητα του ΔΝΤ στον Τρίτο Κόσµο είναι αρκετή για να αποδιώξει αυτή τη φαντασίωση. 

Ο πλούτος...του ατόµου είναι αυτό που δηµιουργεί µε την εργασία του και την επιχειρηµατική του δράση, έλεγε ο φιλόσοφος του αστικού Διαφωτισµού Τζον Λοκ. Και όχι τα ανεµοµαζώµατα των σαράφηδων και των τοκογλύφων. Το πραξικόπηµα που κάνουν σήµερα οι τραπεζίτες και οι κυβερνήσεις τους εις βάρος της οικονοµίας και της δηµοκρατίας βρίσκει απέναντί του τόσο τους εργαζοµένους όσο και ένα µεγάλο µέρος του υγιούς επιχειρηµατικού κόσµου. Επειδή επιστρέφει την κοινωνία στον σκοταδισµό, απαιτώντας να δουλεύουν τα πρόβατα, για να τρώνε τα γίδια. 

ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Το παρόν εστάλη στα νέα του Στειρίου από: Αναγνώστρια

Επειδή δεν θυμόμαστε και πολλά από την στατιστική στο πανεπιστήμιο, και επειδή αυτό αποκλείεται να γίνει ποτέ θέμα στις πανελλαδικές εξετάσεις, Άσκηση 1 Να βρεθεί: Η πιθανότητα να συμβεί τρεις φορές σε 189 χρόνια ζωής του Ελληνικού κράτους στην ίδια χώρα, με πληθυσμό 8,000,000 (έστω) να γίνουν πρωθυπουργοί...  Παππούς, Γιος και Εγγονός της ίδιας οικογένειας. Ξαναλέμε ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ ΜΙΑ ! Άσκηση 2 Να βρεθεί: Η πιθανότητα να συμβεί επτά φορές σε 189 χρόνια ζωής του Ελληνικού κράτους στην ίδια χώρα, με πληθυσμό 8,000,000 (κατοίκων έστω) να γίνουν πρωθυπουργοί Πατέρας και Γιος. Οι απαντήσεις A) Aπό παππού σε γιο και εγγονό O Δημήτριος Pάλλης (1844-1921) πέντε φορές πρωθυπουργός (1897, 1903, 1905, 1909 και 1920-21). O γιος του Iωάννης (1878-1946) μια φορά (κατοχικός 1943-44).Γιος και εγγονός ήταν ο Γεώργιος (1918-2006) μια φορά πρωθυπουργός ( 1980-81). Aξίζει να σημειωθεί ότι Γ. Pάλλης ήταν και εγγονός πρωθυπουργού από τη μητέρα του (κόρη του Γ. Θεοτόκη). O Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968) τέσσερις φορές πρωθυπουργός (1944, 1944-1945, 1963 και 1964-65 ). O Aνδρέας Παπανδρέου (1919-1996) τρεις (1981-85, 1985- 89 και 1993-96).  Γιος και εγγονός είναι ο Γιώργος μόλις άρχισε την πρώτη θητεία. O Διομήδης Kυριακός (1811-69) κατέκτησε το αξίωμα μια φορά (1863). Tο ίδιο και ογδόντα χρόνια αργότερα (1949) ο εγγονός του Aλέξανδρος Διομήδης - Kυριακός (1875-1951) Στην ίδια κατηγορία θα μπορούσε να προστεθεί άλλη μια περίπτωση. Πρόκειται για τον Γεώργιο Kουντουριώτη (1782-1858) , που κάθισε στην καρέκλα μια φορά (1848) και ο εγγονός του Παύλος (1855-1935) έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1924-1929). B) Aπό πατέρα σε γιο O Σπυρίδων Tρικούπης (1788-1873) υπήρξε ο πρόεδρος (πρωθυπουργός) του πρώτου νεοελληνικού υπουργικού συμβουλίου (1833). O γιος του Xαρίλαος (1832-1896) διατέλεσε εφτά φορές πρωθυπουργός ((1875, 1878, 1880, 1882-85, 1886-90, 1892-3 και 1893-1895). O Θρασύβουλος Zαΐμης (1825-1889) δυο φορές πρωθυπουργός (1869-70 και 1871). O γιος του Aλέξανδρος οχτώ φορές πρωθυπουργός (1897, 1901, 1915, 1916, 1917, 1926, 1927 και 1928) και Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1929-1935). Aς προστεθεί ότι ο Aνδρέας πατέρας του πρώτου και παππούς του δεύτερου είχε διατελέσει πριν την έλευση του Kαποδίστρια και μετά τη δολοφονία του πρόεδρος της «Διοικητικής Eπιτροπής Eλλάδος» (αξίωμα ανάλογο του πρωθυπουργού). O Eλευθέριος Bενιζέλος (1864-1936) εννιά φορές πρωθυπουργός (1910-15, 1915, 1917-20, 1924, 1928-29, 1929-32, 1932, 1932-33, 1933) . O γιος του Σοφοκλής ορκίστηκε πέντε φορές (1944 και κατά διαστήματα το 1950-51). O Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916) τέσσερις φορές (1899-1901, 1903 και 1903-05) . O γιος του Iωάννης (1880-1961) μια (1950). Το ξαναγράφω - αυτό έγινε ΕΠΤΑ ΦΟΡΕΣ σε 189 χρόνια! ΤΕΛΙΚΑ ΕΧΟΥΜΕ   ''ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ... Για τη δημοκρατία βέβαια δεν βάζουμε καν το χέρι μας στην φωτιά, γιατί, κατά βάση, είμαστε κρυφό-βασιλικοί οι ...κερατούκληδες, αλλά υποβιβάζει την "μαγκιά" μας να παραδεχθούμε κάτι τέτοιο... Άλλωστε είμαστε το μόνο έθνος στην ιστορία που απήτησε δυο φορές ξένο βασιλιά για να τον κυβερνήσει και τους εξώρισε σχεδόν όλους, μεταξύ άλλων, με το πρόσχημα ότι, σαν υπερήφανοι Ελληνες, δεν δεχόμαστε την κληρονομικότητα... Είμαστε ή δεν είμαστε Έθνος ανισόρροπων ;............... "...Σ' αυτόν τον τόπο των παράλληλων μονόλογων,   όπου όλοι είμαστε τόσο τραγικά αυτοδίδακτοι........"                                          Γιώργος Σεφέρης,1900-1971, Νόμπελ 1962

Ένας κανονικός άνθρωπος, μια κανονική βόμβα…

Της Βάλιας Μπαζού

Ένας κανονικός άνθρωπος, μια κανονική βόμβα…και μια ακανόνιστη αντίδραση. Δεν νοιώθω τίποτα. Ούτε οργή, ούτε οδύνη. Ούτε θυμό, ούτε θλίψη. Ούτε φόβο, ούτε ανασφάλεια. Δεν νοιώθω τίποτα όταν ακούω τις δηλώσεις για τη δημοκρατία μας που κινδυνεύει, για τους άνανδρους που θέλουν να πλήξουν την ομαλότητα, για τους δολοφόνους που θέλουν να πλήξουν «την ελληνική κοινωνία, τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών και τις θυσίες που σήμερα κάνουν για να ορθοποδήσει ο τόπος».

Δεν νοιώθω τίποτα,  έχω μόνο περιέργεια. Για το αν ήταν φάκελος ή δέμα. Πώς πέρασε από το καλύτερα φυλασσόμενο κτήριο της χώρας. Τι είδους εκρηκτική ύλη ήταν και πώς ενεργοποιήθηκε. Σε ποιόν απευθυνόταν. Γιατί το άνοιξε. Κι αν δεν το άνοιγε κανείς, τι θα γινόταν. Τι κατέγραψαν οι κάμερες. Θα αναλάβει κάποιος την ευθύνη. Κι αν ναι, τι θα ψελλίσει. Μόνο που η περιέργεια δεν είναι συναίσθημα.

Δεν νοιώθω τίποτα, απλώς αναρωτιέμαι. Τα θεωρώ όλα αναμενόμενα, όλα δεδομένα; Δεν νοιώθω τίποτα γιατί  η οργή, ο θυμός, ο φόβος και η ανασφάλεια έχουν περισσεύσει; Κι αν ναι, αυτό το περίσσευμα μπορεί να  είναι το άλλοθί μου;

Δεν νοιώθω τίποτα και έχω αρχίσει να θυμώνω. Μήπως έχω εκπαιδευτεί  και μπορώ να αντέξω όλη αυτή την αγριότητα που ζω, ζούμε τους τελευταίους 9 μήνες ή καλύτερα τα τελευταία χρόνια. Μήπως έχω εκπαιδευτεί και έχω συμβιβαστεί με την πληγωμένη  δημοκρατία, την ιδιότυπη ομαλότητα , τα συμφέροντα και τις θυσίες που κινούνται παράλληλα και ανισόρροπα.

Δεν νοιώθω τίποτα γιατί κάθε μέρα γίνομαι μάρτυρας, δράστης και θύμα άνανδρων επιθέσεων; Δεν νοιώθω τίποτα γιατί συνήθισα; Δεν ξέρω…

Το μόνο που ξέρω είναι ότι ήταν ένας κανονικός άνθρωπος, μια κανονική βόμβα, ένα κανονικό βράδυ του Ιουνίου, ένας κανονικός φόνος.

Η κρίση του ευρωπαϊκού χρέους

Του Ρούσσου Βρανά

• Η κρίση του ευρωπαϊκού χρέους έχει µερικές παράπλευρες και απρόσµενες συνέπειες. Όχι στη Φρανκφούρτη, αλλά έξι ώρες δρόµο (µε το αεροπλάνο) από την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. 
• Οι έξι χώρες του Συµβουλίου Συνεργασίας του Περσικού Κόλπου αποφάσισαν να βάλουν στο ράφι το σχέδιό τους για την υιοθέτηση ενός κοινού νοµίσµατος. «Εχουµε ακόµη να µάθουµε πολλά από τα προβλήµατα που αντιµετωπίζουν χώρες της ευρωζώνης όπως η Ελλάδα και η Ισπανία», λέει ο αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών του Κουβέιτ, σεΐχης Μοχάµεντ Σαµπάχ αλ Σαλίµ αλ Σαµπάχ, που προήδρευσε στη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του Συµβουλίου στην Τζέντα. Το σχέδιό τους για ένα κοινό νόµισµα αναβάλλεται έως το 2015. Επειδή, κοιτάζοντας την Ευρώπη, διαπιστώνουν τώρα πως αν υιοθετούσαν ένα κοινό νόµισµα προτού εναρµονίσουν τις οικονοµίες των χωρών τους, θα ήταν σαν να έζευαν το άλογο πίσω από το κάρο. Οι διαφορές δυναµικότητας των χωρών του Συµβουλίου είναι µεγάλες. Η οικονοµία της Σαουδικής Αραβίας αντιστοιχεί στο 43% των οικονοµιών των χωρών του Συµβουλίου και είναι 20 φορές µεγαλύτερη από την οικονοµία της µικρότερης χώρας, του Μπαχρέιν. Αν οι Αραβες είναι τόσο επιφυλακτικοί εξαιτίας αυτών των ανισορροπιών, τότε τι να πει κανείς για την οικονοµία της Γερµανίας, που αντιστοιχεί στο 26% του συνόλου της ευρωζώνης και είναι 400 φορές µεγαλύτερη από την οικονοµία της Μάλτας;
• Οι ίδιοι οι Γερµανοί δείχνουν πάντως ανήσυχοι. Γιατί η οικονοµική παντοδυναµία της χώρας τους σέρνει πολλά βαρίδια. Μία από τις µεγαλύτερες χρηµατιστηριακές ιστοσελίδες, η ΒoersenΝΕWS.de, επιβεβαιώνει για ακόµη µία φορά τη νοσταλγία τους για το µάρκο. Η γερµανική ιστοσελίδα αποφάσισε να δίνει στο εξής τις αποτιµήσεις των µετοχών όχι µόνο σε ευρώ, αλλά και σε γερµανικά µάρκα: «Εξαιτίας της κρίσης του ευρώ, πολλοί επενδυτές προσδοκούν την επιστροφή στο γερµανικό µάρκο. Πάντως, µε την αποκατάσταση του γερµανικού µάρκου στις αποτιµήσεις των µετοχών δεν υποστηρίζουµε την κατάργηση του ευρώ, αλλά ανταποκρινόµαστε στην επιθυµία πολλών πολιτών για οικονοµική ασφάλεια». Και η γερµανική ιστοσελίδα συνεχίζει στο σχόλιό της, µε το οποίο δικαιολογεί την απόφασή της: «Το γεγονός ότι το ευρώ απέφερε σηµαντικά οφέλη στους Ευρωπαίους, ιδιαίτερα στους Γερµανούς, είναι αναµφισβήτητο.Οµως, πριν από την εισαγωγή του, είχε σαφώς οριστεί πως µέτρα όπως το “πακέτο σωτηρίας” δεν είναι επιτρεπτά. Ενας από τους πιο ένθερµους υποστηρικτές του ευρώ, ο Χανς Ολαφ Χένκελ, τέως πρόεδρος της Οµοσπονδίας Γερµανικών Βιοµηχανιών, ζητεί σήµερα την κατάργηση του ευρώ και την επαναφορά του γερµανικού µάρκου»
•  Οταν λένε τέτοια οι Γερµανοί, τότε ποιος θα διαψεύσει τον Τζιµ Ρίκαρντς, οικονοµολόγο της Οmnis, που ισχυρίζεται πως σύντοµα η Γερµανία και η Ρωσία θα εξετάσουν τη δηµιουργία ενός νέου νοµίσµατος που θα έχει αντίκρυσµα σε πετρέλαιο και χρυσό; Για την ώρα, θα κρατήσουµε την επισήµανση της γερµανικής ιστοσελίδας ότι «το ευρώ εκφράζει ένα οικονοµικό σύστηµα που έχει διαρραγεί, πρώτα από όλα στη Γερµανία».

στα πρόθυρα µιας νέας εποχής οργής.....

Του Ρούσσου Βρανά
Τις τελευταίες ηµέρες πληθαίνουν τα σχόλια στα διεθνή µέσα ενηµέρωσης που διαβάζουν τα σηµάδια της ταραγµένης εποχής µας σαν να προµηνύουν την έλευση µιας γενικευµένης περιόδου κοινωνικής αναταραχής. 

• Η επιδείνωση της οικονοµικής κρίσης έκανε τον ιστορικό της Γαλλικής Επανάστασης Σάιµον Σάµα να γράψει στην εφηµερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιµς»: «Πρόθεσή µου κάθε άλλο παρά είναι να κάνω µια ήδη επικίνδυνη κατάσταση ακόµη πιο επικίνδυνη. Οµως δεν µπορώ να νιώθω τη µυρωδιά από το θειάφι που βαραίνει την ατµόσφαιρα και να µη σκέφτοµαι πως ίσως βρισκόµαστε στα πρόθυρα µιας νέας εποχής οργής. Τόσο στην Αµερική όσο και στην Ευρώπη, είναι ορατό το ενδεχόµενο ενός καυτού καλοκαιριού κοινωνικής δυσφορίας». Ο ιστορικός δίνει τη δική του εξήγηση για τη φαινοµενική αδράνεια των κοινωνικών στρωµάτων που σήµερα πλήττονται περισσότερο από την κρίση. «Συχνά µεσολαβεί ένα διάστηµα ανάµεσα στο πλήγµα της οικονοµικής καταστροφής και τη συσσώρευση της κοινωνικής οργής», γράφει. «Οµως, ύστερα από µια αρχική περίοδο έντροµου αποπροσανατολισµού, ξεπροβάλλει ο κίνδυνος µιας οργανωµένης κινητοποίησης της οργής». Και προβλέπει πως αυτή η οργή θα κατευθυνθεί εναντίον εκείνων που έχουν πλουτίσει υπερβολικά και που θα θεωρηθούν υπεύθυνοι για την κρίση. Ο Σάιµον Σάµα τους παραλληλίζει µε τους όµοιούς τους που είχαν στοχοποιηθεί κατά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789 ως «πλούσιοι εγωιστές». 
• Οι προβλέψεις της γερµανικής ραδιοφωνίας Ντόιτσε Βέλε είναι στην ίδια κατεύθυνση. Σε σχόλιό της υπενθυµίζει τις προειδοποιήσεις που είχαν απευθύνει το 2008 ο γενικός γραµµατέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, ο πρόεδρος της Παγκόσµιας Τράπεζας Ρόµπερτ Ζέλικ, αλλά και ο ΣτροςΚαν, ο οποίος είχε πει πως «κοινωνική αναταραχή µπορεί να ξεσπάσει σε πολλές χώρες, ακόµη και στις πιο προηγµένες». Και η Ντόιτσε Βέλε καταλήγει στο συµπέρασµα πως όλες αυτές οι προειδοποιήσεις «έχουν σήµερα πια τις περισσότερες πιθανότητες να επαληθευτούν από τότε που ξέσπασε η οικονοµική κρίση». 
• Αναφερόµενη στις πρόσφατες διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις στην Ελλάδα, εκτιµά πως παρόµοια τύχη περιµένει και άλλες «εύθραυστες ευρωπαϊκές οικονοµίες» και διαπιστώνει πως «όλες οι χώρες ανησυχούν για το ογκούµενο κύµα κοινωνικής δυσαρέσκειας». Είναι διάχυτη η εντύπωση µεταξύ των ειδικών ότι ο βαθύς θυµός που σιγοβράζει σε αυτές τις χώρες στρέφεται εναντίον των ίδιων θεσµών και των ίδιων προσώπων που χρεώνονται µε την αποτυχία του παγκόσµιου καπιταλισµού. 
• Η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Πολιτικών Προβλέψεων Μαρί-Ελέν Καγιόλ γράφει: «Οσα συµβαίνουν σήµερα στην Ελλάδα, θα εξαπλωθούν παντού, καθώς οι οικονοµίες θα παρακµάζουν. Θα δούµε την κοινωνική αναταραχή να φουντώνει σε όλες τις χώρες που έχουν προβλήµατα χρέους, µε πρώτες την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Ισλανδία, την Ουκρανία και την Ουγγαρία, ακολουθούµενες από τη Βρετανία και τις ΗΠΑ».
• Μια έντονη µυρωδιά από θειάφι παντού. Ετοιµο να αναφλεγεί. Και η αντίδραση εκείνων που κινδυνεύουν πρώτοι να καούν; Μονάχα µέτρα που θα ρίξουν λάδι στη φωτιά. Σαν να είναι από τη µοίρα τους γραφτό.

επιτροπές (καί) εκτροπές

Του ΣΤΑΘΗ Σ.
Οτι δεν γνώριζαν τι ψήφιζαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ, όταν υπερψήφιζαν το Μνημόνιο, είναι πια πλέον ή βέβαιον!

Τέτοιος, τέλειος, εξευτελισμός του κοινοβουλευτισμού, των κομμάτων τους, αυτών των ιδίων ως προσώπων!

Και μόνον για αυτό κι όχι για τα σκάνδαλά τους ή τα άλλα κρίματα θα έπρεπε όλοι αυτοί να αφανιστούν από το πολιτικό προσκήνιο, να εξαφανιστούν, να ξωπεταχθούν από την πολιτική.

Οχι μόνον ούτε ήξεραν -την τύφλα τους- τι ψήφιζαν, όχι μόνο ελαφρά τη καρδία και ελαφροτέρα τη διανοία ακρωτηρίαζαν την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή αξιοπρέπεια, αλλά συνεχίζουν με θράσος χιλίων πιθήκων τα καραγκιοζιλίκια (με το συμπάθιο απ' τους ήρωες του θεάτρου σκιών), και στη Βουλή, και στις οθόνες, και παντού.

Ομως!

Αίφνης (όχι και τόσον αίφνης) άρχισαν να διαπιστώνουν ότι «το Ασφαλιστικό δεν περνάει, θα πέσουμε». Κι άρχισαν πάλι το γνωστό καλαμπούρι: τις «ερμηνείες», τα ήξεις-αφήξεις, τις «μάχες» Λοβέρδου (να πιάσει κορόιδα τους Κουτόφραγκους), τις πτωχοπροδρομικές διαδρομές απ' τον Αννα (της Κομισιόν) στον Καγιάφα (τον αδελφό Πρίγκηπα Νικολάκη), γενικώς όλο αυτό το γελοίο παιχνίδι της γάτας (ΔΝΤ) με το ποντίκι (που ξεθάβει πάλι «κόκκινες γραμμές») και δεν συμμαζεύεται!

Ρεζουμέ: «Η Κομισιόν δεν ζήτησε ποτέ περικοπή των συντάξεων στο μισό». Και εκεί που λες, «ωραία, έστω αυτό, οι ξεφτίλες», επειδή είναι πολύ πιο ξεφτίλες, προσθέτουν κι ένα «εκτός» κι αρχίζουν εκ νέου τα ψιλά γράμματα.

Αδιόρθωτοι. Απατεωνίσκοι. Κατεργάρηδες. Κακομοίρηδες.

Σε ένα έχει δίκιο ο αρχηγός τους, ότι στο τέλος «θα τους πάρουν με τις πέτρες». Διότι κυβερνούν ήδη οκτώ (κρίσιμους) μήνες κι ουδέναν δείκτη της οικονομίας χάριν της κοινωνίας (πλην λαμόγιων) ουδαμού βελτίωσαν.

Αν εξαιρέσουμε τα ταξίδια του Γιωργάκη που αυξάνονται, όπως οι ακρίδες στην έρημο, προς πάσαν κατεύθυνσιν, τις τρεις ώρες που τρέχει κάθε μέρα στα βουνά και τα λαγκάδια (για να βλέπει από κοντά την πράσινη ανάπτυξη), καθώς και το μεσημβρινό του τάιμ άουτ στο Γυμναστήριο, όλα τα υπόλοιπα έχουν αφεθεί στις ευγενικές φροντίδες του κ. Παμπούκη, του κ. Ερντογάν και του αδελφού Πρίγκηπα Νικολάκη. Τι να σου κάνουν τρεις άνθρωποι (κι ο κυρ Λοβέρδος ο Λοβερδοκτόνος) μπροστά σε έναν όνο και τη σκιά του;

Μα δεν ντρέπονται;

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Η χώρα έκαψε φλάντζα και σκουριάζει παρατημένη στον ανήφορο κι εκείνοι, οι αρχιερείς της συμφοράς, οι μύστες της αθλιότητος, παίζουν στην Εξεταστική ιλαρά παιχνίδια εντυπώσεων...

Δεν νοιάζονται. Δεν αισχύνονται. Ούτε συναισθάνονται την επικείμενη βαρύτατη τιμωρία που καιροφυλακτεί...

 Ανδράρια ανάξια λόγου, που πανηγυρίζουν σαν χουλιγκάνοι για τα ευρήματα που ενοχοποιούν τον αντίπαλο ή εξαφανίζονται σαν κατσικοκλέφτες μόλις αποκαλυφθεί το φιάσκο... 

Τους βλέπεις να σέρνουν ακατάβλητοι το άροτρο της ιλαρότητος στη φτενή επιφάνεια της παραπολιτικής και να ποζάρουν πανευτυχείς ή περίλυποι μετά από ανάξιους θριάμβους ή «ταπεινωτικές» ήττες. Νηπιακά παιχνίδια σε μαύρο φόντο (...Οι καταγέλαστοι «πράσινοι» της χορωδίας βρήκαν τις επαφές Σαμαρά - Χριστοφοράκου και τις ύψωσαν περίβλεπτες στον ερειπωμένο πύργο τους, μπας και ισοφαρίσουν τις εντυπώσεις που σκόρπισε το φιάσκο του «ντουλαπά»... Και οι απέναντι, βουτηγμένοι μέχρι τον λαιμό στο ίδιο ίζημα, μιλούν για αθλιότητα, διαβάζοντας χωρίς τα γυαλιά τους τις ούτως ή άλλως επιλήψιμες σχέσεις του συστημικού επιτελείου τους με τη διαπλοκή. Εξέστω!)

 *** Στην Κίνα, η προσφώνηση «σύντροφοι» (που σημαίνει «άνθρωποι με υψηλά ιδανικά») μπήκε οριστικά στο ράφι της ιστορίας... Στη Μεσόγειο, ακούγονται τα χτυπήματα από το θανάσιμο σκεπάρνι του Ισραήλ, αλλά και η ηχώ της αθλιότητος, από τα λόγια του Ισραηλινού υφυπουργού Αμύνης που αποκάλεσε αλήτες τους νεκρούς που άφησαν πίσω τους τα cyborg του ισραηλινού στρατού... 

Στη Βρετανία, με μια απλή εξέταση αίματος εντοπίζονται τα ίχνη του καρκίνου πολύ πριν εκδηλωθεί η νόσος... 

Στην Ελλάδα, η κυρία Μάγια Τσόκλη αναλαμβάνει την κατήχηση των ελληνοπαίδων στη δουλοπρέπεια, ζητώντας από τις μαθήτριες του Γυμνασίου Θηλέων της Ραλλείου να μετάσχουν στο σόου υποδοχής τουριστών. Και στη Μυτιλήνη, εξαγριωμένοι επιβάτες ενός πλοίου επιτίθενται εναντίον μελών του ΠΑΜΕ, που εμπόδιζαν τον απόπλου (...Καταλαβαίνουν οι εν λόγω συνδικαλιστές τι μέλλεται να συμβεί λίαν συντόμως, υπό συνθήκες κρίσης;) *** 

Σε τι διαφέρουν από τον Μητσοτάκη οι σημερινοί ολετήρες που βγάζουν στο σφυρί την κρατική περιουσία;

Η σιωπή των (δυο) «μεγάλων»

Γράφει ο Θανάσης Ι. Νικολαΐδης

ΕΙΔΑΝ τα…δόντια του αγριεμένου λαού. Μυρίστηκαν μπαρούτι. Φόρεσαν τη μάσκα του καλού, του μεταμελημένου, «την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενοι». Έτοιμου να αγωνιστεί για τα συμφέροντα της βάσης, να…αρπαχτεί για τον πολίτη, να καθαρίσει για την τιμή και την υπόληψή του. Ποιος; Ποιοι; Οι κύριοι (και κυρίες) του κοινοβουλίου μας. Οι «επαγγελματίες» που άλλον αγώνα δεν έδωσαν πέραν από εκείνον για τα προνόμια, την αποζημίωση, τις υπερωρίες τους και τους διορισμούς ευνοουμένων τους.

2010 - ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Το βίντεο είναι του torfil

Δείτε το μέχρι τέλους.

Τόσες αλήθειες  μέσα σε λίγα λεπτά!!!!

Για Ιnternet Explorer το βίντεο ΕΔΩ

Ο Max Keiser μιλά για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα

.....και όλη η αλήθεια για τους οικονομικούς τρομοκράτες !!!


Για Ιnternet Explorer το βίντεο ΕΔΩ 

Μια κριτική προσέγγιση στο νομοσχέδιο για τον ΄΄ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ''

Στις αρχές του 2010 δημοσιοποιήθηκε το κείμενο δημόσιας διαβούλευσης,
όπως το αποκάλεσε το Υπουργείο Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διαβούλευσης με τον τίτλο ''Αρχές Νομοθετικής Πρωτοβουλίας για την νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της
Αποκεντρωμένης Διοίκησης''.
Από τότε το κείμενο ουσιαστικά έχει 'ξεχαστεί' και σ'αυτό βέβαια βοήθησε και η πολιτική και οικονομική επικαιρότητα αφού σοβαρότερα
προβλήματα απασχόλησαν την κοινή γνώμη, που συνδέονται με την πορεία της χώρας μεσούσης μιας παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης που έχειαρχίσει να επηρεάζει για τα καλά, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις δηλαδή την πραγματική οικονομία.

Κάποια συζήτηση έχει ξεκινήσει σε επίπεδο ΟΤΑ, αλλά ο προβληματισμός που αναπτύσσεται βασικά εξαντλείται στα γεωγραφικά όρια των νέων ΟΤΑ και όχι για την ουσία των ρυθμίσεων που προβλέπονται με το κατατιθέμενο νομοσχέδιο.

Στη συνέχεια θα γίνει μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε τα βασικά σημεία του νομοσχεδίου και να διατυπώσουμε τις βασικές μας ενστάσεις και κριτικές.
Κατ'αρχήν θεωρούμε θετικό ως γεγονός την θεσμοθέτηση περιφερειακής αυτοδιοίκησης, έναν θεσμό που αποτελεί ένα πάγιο και διαχρονικό αίτημα του αυτοδιοικητικού κινήματος. Όμως το ίδιο το νομοσχέδιο καταργεί αυτόματα  το μέτρο αυτό, με την θεσμοθέτηση από το ίδιο νομοσχέδιο της λεγόμενης αποκεντρωμένης διοίκησης, δηλαδή της επτά κεντρικές διοικήσεις, οι οποίες θα αποτελέσουν -εάν καθιερωθούν τελικά- τον νέο 'κορσέ' της κεντρικής διοίκησης απέναντι στην περιφερειακή και τοπική αυτοδιοίκηση.
Να σημειώσουμε ότι υπάρχουν θετικά μέτρα που προβλέπονται μέσα από το νομοσχέδιο, που όμως από μόνα τους δεν μπορούν να υπερκεράσουν σε σημασία και βαρύτητα άλλα σοβαρά θέματα κλειδιά, που χαρακτηρίζουν το νομοσχέδιο, όπως ο τρόπος εκλογής των οργάνων της αυτοδιοίκησης, η πρόβλεψη για τις κεντρικές περιφερειακές διοικήσεις του Κράτους, οι πόροι και οι αρμοδιότητες  και μια σειρά άλλα θέματα που θα τονίσουμε στην συνέχεια.

Αναλυτικά τα σημεία της κριτικής μας τοποθέτησης είναι :

1.      Για τον χαρακτήρα και την ουσία της διαβούλευσης

Εκτιμούμε ότι δεν αρκεί μια απλή συζήτηση επί του νομοσχεδίου. Απαιτείται μια ολοκληρωμένη αποτίμηση της προηγούμενης μεταρρύθμισης με τον ονομασία 'ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ'. Υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις πολλών ανθρώπων της αυτοδιοίκησης για τη μεταρρύθμιση αυτή και ειδικότερα για τον τρόπο που υλοποιήθηκε. Οι προηγούμενες ενοποιήσεις έγιναν με έναν τεχνικό τρόπο χωρίς ταυτόχρονα να παρθούν μέτρα για ενίσχυση των νέων ΟΤΑ, κυρίως με πόρους αλλά και με αρμοδιότητες. Η πελατειακή δομή του Κράτους μεταφέρθηκε στους νέους ΟΤΑ χωρίς να υπάρξουν θεσμικά μέτρα για την διασφάλιση της διαφάνειας και της δημοκρατικής λειτουργίας. Οι παλιές κοινότητες που ενσωματώθηκαν στους νέους ΟΤΑ 'μαράθηκαν' και χάθηκε σε μεγάλο βαθμό η άμεση σχέση και επαφή των πολιτών με την αυτοδιοίκηση και τα νέα τοπικά συμβούλια χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες και πόρους δεν μπόρεσαν να παίξουν κάποιο ιδιαίτερο ρόλο, με αποτέλεσμα να υποβαθμιστούν και να απαξιωθούν στα μάτια των δημοτών. Η ανυπαρξία θεσμών άμεσης δημοκρατίας και ελέγχου μετέτρεψε τους νέους ΟΤΑ σε χώρους οικονομικής διαπλοκής με μικρά και μεγάλα συμφέροντα. Για να μπορέσουμε λοιπόν να συζητήσουμε με σωστό και ολοκληρωμένο τρόπο το νέο νομοσχέδιο επιβάλλεται και μια συνολική αποτίμηση της προηγούμενης μεταρρύθμισης σε κάθε κοινωνική συγκρότηση, σε κάθε ΟΤΑ, σε κάθε νομό, σε κάθε περιφέρεια.
Ένα δεύτερο σημείο αφορά τον τρόπο της διαβούλευσης. Η διαβούλευση δεν πρέπει να περιορισθεί μόνο σε επίπεδο κάποιων δημοτικών συμβουλίων ή στις συνεδριάσεις των οργάνων της αυτοδιοίκησης. Χρειάζεται να ανοιχτεί μια μεγάλη συζήτηση μέσα από συνελεύσεις πολιτών σε κάθε επίπεδο ενότητας της κοινωνίας (χωριό, γειτονιά, δήμο, νομό περιφέρεια) αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Μέσα από αυτή την ανοικτή και δημοκρατική διαδικασία το πολιτικό σύστημα να μπορέσει να αφουγκραστεί την κοινωνία και τις ανησυχίες των πολιτών. Και η κοινωνία των πολιτών μέσα από τις ανοικτές διαδικασίες διαβούλευσης που θα πρέπει να διοργανωθούν  σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας, να οργανώσει την δική της παρέμβαση στο συζητούμενο νομοσχέδιο.

2.      Για τις γενικόλογες διακηρύξεις και διαπιστώσεις του νομοσχεδίου

Το κείμενο έχει σε πολλά σημεία του γενικές διαπιστώσεις και διακηρύξεις, οι οποίες ως τέτοιες είναι θετικές, χωρίς όμως πρακτικό αντίκρισμα αφού δεν συνοδεύονται με αντίστοιχα θεσμικά και πρακτικά μέτρα για τον τρόπο που θα υλοποιηθούν. Επίσης σε πολλά σημεία υπάρχουν ασάφειες και δημιουργούν συγχύσεις. Ειδικότερα σημειώνουμε την ασάφεια που διακατέχει το κείμενο του νομοσχεδίου στο θέμα των αρμοδιοτήτων και των οικονομικών πόρων των νέων ΟΤΑ και της
περιφερειακής αυτοδιοίκησης.

3.      Για το σύστημα εκλογής των οργάνων της αυτοδιοίκησης

Το νομοσχέδιο καταργεί μεν το 42%, αλλά επαναφέρει το παλιό σύστημα του 50% +1 για την εκλογή των δημάρχων και περιφερειαρχών, των δημοτικών και περιφερειακών αυτοδιοικήσεων. Η κατανομή των εδρών προβλέπεται να γίνεται με τον ίδιο τρόπο που γίνεται σήμερα, δηλαδή τα 3/5 των εδρών να δίνεται στον επιτυχόντα συνδυασμό και τα 2/5 στους επιλαχόντες. Δηλαδή συνεχίζεται ο αντιδημοκρατικός τρόπος εκλογής των οργάνων της αυτοδιοίκησης και του ασφυκτικού τρόπου ελέγχου της αυτοδιοίκησης από την πλειοψηφία του πρώτου συνδυασμού. Ενώ το νομοσχέδιο σημειώνει σε αρκετά σημεία παρενέργειες, φαινόμενα αλαζονείας και διαπλοκής στην αυτοδιοίκηση, αποτέλεσμα και του σημερινού τρόπου που συγκροτείται και λειτουργεί αυτοδιοίκηση σήμερα, το ίδιο νομοσχέδιο ευνοεί ουσιαστικά την συνέχιση της ίδιας κατάστασης. Ο ασφυκτικός έλεγχος των αυτοδιοικητικών οργάνων από την πλειοψηφία, θα συνεχισθεί και μάλιστα σε ορισμένα όργανα όπως η εκτελεστική επιτροπή στους Δήμους και στην περιφέρεια δεν προβλέπεται καμιά συμμετοχή από την πλευρά της μειοψηφίας. Η καθιέρωση της απλής
αναλογικής στην εκλογή των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων αποτελεί την μοναδική επιλογή, αν θέλουμε οι δήμοι και οι περιφέρειες να αποτελέσουν πραγματικά όργανα αυτοδιοίκησης και όχι όργανα διαχείρισης και εξυπηρέτησης των διαφόρων συμφερόντων. Αν θέλουμε τα
νέα όργανα της αυτοδιοίκησης να μην εκφυλιστούν σε εντεταλμένα όργανα ποικίλων ισχυρών συμφερόντων, θα χρειαστεί να διασφαλιστεί η εκπροσώπηση με αναλογικό τρόπο της πραγματικής θέλησης των πολιτών στα νέα Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια. Η εκλογή των δημάρχων και των περιφερειαρχών να γίνεται με απευθείας εκλογή από το σώμα των δημοτών με απόλυτη πλειοψηφία (50%+1). Χρειάζεται να προβληματισθούμε περαιτέρω για την έννοια του νέου δημοτικού και περιφερειακού συμβούλου, αφού οι σύμβουλοι όπως προβλέπεται από το νομοσχέδιο, ουσιαστικά θα εκλέγονται από τα επιμέρους εκλογικά σώματα των παλιών εκλογικών περιφερειών και όχι από το σύνολο των δημοτών που ανήκουν σε ένα νέο δήμο ή μια περιφέρεια. Ταυτόχρονα θα χρειαστεί να υπάρξουν μέτρα ώστε να διασφαλίζεται και η εκπροσώπηση όλων των επί μέρους περιοχών στα όργανα της αυτοδιοίκησης είτε αφορούν το νέο Δήμο ή την νέα περιφέρεια.

4.      Για την δημιουργία των νέων επτά (;) γενικών διοικήσεων

Στο Γ' μέρος του νομοσχεδίου και σε δύο μόνο σελίδες εξαντλείται ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως είναι η δημιουργία αυτών των νέων γενικών διοικήσεων, οι οποίες δημιουργούνται στο όνομα μιας αποκεντρωμένης κρατικής διοίκησης, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το νομοσχέδιο. Δεν υπάρχει καμιά επιχειρηματολογία για την αναγκαιότητα και τους σκοπούς που θα εξυπηρετήσουν αυτές οι γενικές διοικήσεις, πέρα από την αναγκαιότητα συνάρθρωσης της αυτοδιοίκησης με την κρατική
αποκεντρωμένη Διοίκηση και μια αναφορά στο άρθρο 101 του Συντάγματος όπου αναφέρεται ότι η διοίκηση του κράτους οργανώνεται σύμφωνα με το αποκεντρωτικό σύστημα.
Θεωρούμε ότι η δημιουργία αυτών των γενικών διοικήσεων δημιουργεί τις προϋποθέσεις μιας νέας βαθμίδας της κρατικής γραφειοκρατίας, τελείως άχρηστη σε ένα μικρό Κράτος όπως είναι η Ελλάδα. Η δημιουργία αυτών των γενικών διοικήσεων θα αποτελέσει ένα νέο επίπεδο απομάκρυνσης των
πολιτών και της αυτοδιοίκησης από τα Υπουργεία και την κεντρική Κυβέρνηση. Θα δημιουργήσει ένα νέο επίπεδο γραφειοκρατίας και κατασπατάλησης οικονομικών πόρων. Η αναφορά στο άρθρο 101 του Συντάγματος θεωρούμε ότι είναι τουλάχιστον ατυχής και το μόνο που εξυπηρετεί είναι να δημιουργήσει θεσμικά επιχειρήματα για την επιβολή των νέων επτά γενικών διοικήσεων. Θεωρούμε ότι η ουσία του συγκεκριμένου άρθρου του Συντάγματος ενισχύει μια αποκεντρωμένη αντίληψη για το Κράτος γενικά, ουσιαστικά δηλαδή τονίζει την αναγκαιότητα της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, γιατί και η αυτοδιοίκηση σε τελευταία ανάλυση ένας θεσμός του Κράτους είναι και όχι κάτι
ανεξάρτητα απ' αυτό.
Θεωρούμε ότι όλες οι υπηρεσίες της σημερινής περιφέρειας και της σημερινής νομαρχιακής αυτοδιοίκησης θα πρέπει να περάσουν στις αρμοδιότητες της νέας περιφερειακής αυτοδιοίκησης, εκτός από εκείνες που αυστηρά θα παραμείνουν στην ευθύνη της κεντρικής διοίκησης (π.χ. Άμυνα).
Οι νέες Δημοτικές και Περιφερειακές αυτοδιοικήσεις δεν χρειάζονται έναν άλλον ενδιάμεσο γραφειοκρατικό μηχανισμό ανάμεσα σ' αυτές τα Υπουργεία και την Κυβέρνηση, ο οποίος το μοναδικό έργο που μπορεί να επιτελέσει είναι να αποτελέσει το 'μακρύ' χέρι της κεντρικής εξουσίας
και να προσπαθήσει να ελέγξει την αυτοδιοίκηση.

5.      Για τα θέματα των αρμοδιοτήτων και των οικονομικών πόρων της
αυτοδιοίκησης

Τα θέματα αυτά θα πρέπει να αποσαφηνιστούν στην λεπτομέρειά τους και με θεσμικούς τρόπους, γιατί η προηγούμενη αρνητική εμπειρία του ''ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ'' μας έδειξε ότι σε πολλές περιπτώσεις η αποκέντρωση και η αυτοδιοίκηση έμειναν κενά γράμματα. Οι αρμοδιότητες της

αυτοδιοίκησης που θα πρέπει να ξεκαθαριστούν και να μην δημιουργούνται συγχύσεις και διάφορες ερμηνείες από άλλες διατάξεις, να συνοδευτεί και με μέτρα πραγματικής οικονομικής αυτοδυναμίας. Η οικονομική αυτοτέλεια της αυτοδιοίκησης πρέπει να διασφαλιστεί με αδιαμφισβήτητο θεσμικό τρόπο και να μην παραμείνει ο μέχρι σήμερα φτωχός συγγενής και επαίτης προς την κεντρική εξουσία. Ιδιαίτερα θέματα που απασχολούν τις τοπικές κοινωνίες, όπως αυτά της χωροταξίας, της ποιότητας ζωής και του περιβάλλοντος χρειάζεται να έχουν οι τοπικές κοινωνίες και οι αυτοδιοικήσεις, αυξημένες αρμοδιότητες, μέσα και πόρους για να

μπορέσουν να επιτελέσουν το έργο τους.

6.      Θέματα άμεσης δημοκρατίας, ελέγχου της αυτοδιοίκησης από τους
πολίτες και ουσιαστικής συμμετοχής τους

Στο νομοσχέδιο αναφέρονται σε πολλά σημεία η ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών. Αυτό όμως για να γίνει πράξη χρειάζεται να θεσμοθετηθούν μέτρα διασφάλισης της συμμετοχής των πολιτών στα δρώμενα της αυτοδιοίκησης. Ο ουσιαστικός κοινωνικός έλεγχος και η διαφάνεια των δραστηριοτήτων της αυτοδιοίκησης χρειάζεται επίσης να διασφαλιστεί με συγκεκριμένα μέτρα, όπου οι πολίτες θα μπορούν να κρίνουν και ενδιάμεσα τις αυτοδιοικήσεις τους, να μπορούν να αξιολογούν τις υπηρεσίες και τους υπαλλήλους της αυτοδιοίκησης  και να μπορούν να παρεμβαίνουν στην διαμόρφωση των προγραμμάτων με τις δράσεις και τα έργα της αυτοδιοίκησης. (π.χ. δημοψηφίσματα, συνελεύσεις, δημοσιεύσεις των προκηρύξεων και των συμβάσεων κ.ά.)

Η συγκρότηση της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης δεν είναι ένα θέμα ούτε τεχνικό ούτε γεωγραφικό. Είναι ένα κατ' εξοχήν θέμα πολιτικό και ως τέτοιο χρειάζεται να αντιμετωπισθεί από όλους μας και κυρίως από την αυτοδιοίκηση και την κεντρική εξουσία. Καμιά αρχιτεκτονική δομή από μόνη της δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα σύγχρονα προβλήματα των κοινωνιών, να αναβαθμίσει την δημοκρατία και να διασφαλίσει την κοινωνική πρόοδο.

Κώστας Χαϊνάς
Χαλκίδα 20-2-2010

Να κάνουμε έρανο

«Με δύο παιδιά σε ένα ακριβό ιδιωτικό σχολείο και ακαθόριστες ετήσιες αποδοχές που δεν είναι ούτε τα μισά από ό,τι παίρνει ένας Ολλανδός υπουργός είναι μερικές φορές δύσκολο να τα οργανώσεις όλα. Ο σύζυγός μου πληρώνεται λιγότερο από έναν Ελληνα βουλευτή. Και οι αυξήσεις φόρου θα πιάσουν και εμάς. Αλλά τι μπορούμε να κάνουμε; Απεργία;».
Αυτά δήλωσε, μεταξύ άλλων, σε ολλανδική εφημερίδα και αναδημοσίευσε ΤΟ ΒΗΜΑ, η Ολλανδή σύζυγος του υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου.

Αυτά τα πικρά λόγια τής σχεδόν απελπισμένης μάνας αναδεικνύουν το μέγεθος της αυτοθυσίας του κακοπληρωμένου υπουργού Οικονομικών, που του ρουφάει το «αίμα» η ιδιωτική εκπαίδευση, στην οποία στράφηκε αναγκαστικά για τη μόρφωση των παιδιών του.

Ούτε η ορατή απειλή της προσωπικής εξαθλίωσης, δεν τον σταματά από το να πάρει τα μέτρα που χρειάζεται ο τόπος.

Μετά από αυτές τις αποκαλύψεις ένα μόνο μένει. Να ζητήσουμε από τον υπουργό να μας περικόψει κάτι ακόμη από τους μισθούς και τις συντάξεις, μήπως μπορέσουν να του βελτιώσουν το μισθό, να φτάσει τουλάχιστον του Ολλανδού, να μην τον κοροϊδεύουν και στις Βρυξέλλες όταν πηγαίνει και δίνει αναφορά για το «Πρόγραμμα Σταθερότητας».

Αλλά, αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό η κυβέρνηση, ας κάνουμε έναν έρανο, για να στηρίξουμε αυτήν την οικογένεια που ούτε απεργία δεν μπορεί να κάνει ο προστάτης της, καθώς οι απεργίες «ξινίζουν» του ΠΑΣΟΚ...

Σα δε ντρεπόμαστε...

"Ριζοσπάστης"

Αναδημοσίευση από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Η απάτη Αθήνας - Ε.Ε.

Οι Ελληνες πολίτες βασανίζονται εδώ και τέσσερις μήνες από την απειλή της περικοπής των εισοδημάτων τους. Η δικαιολογία από τα επίσημα χείλη της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και της Ευρ. Ενωσης είναι ότι το δημόσιο χρέος είναι τόσο μεγάλο που ξεπέρασε τα επιτρεπτά όρια στην ευρωζώνη και χρειάζονται οδυνηρά μέτρα για να μετριαστεί.

Παρ' όλα αυτά, δύο στοιχεία έρχονται διαρκώς να κουρελιάσουν αυτή τη δικαιολογία. Πρώτα πρώτα, το έλλειμμα της Ελλάδας δεν είναι ούτε το μοναδικό τέτοιου μεγέθους, ούτε και το υψηλότερο. Η Ιρλανδία, η Ισλανδία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Βρετανία, η Ισπανία και η Πορτογαλία βρίσκονται περίπου στην ίδια μοίρα, και σε χειρότερη.
Δεύτερον, δεν είναι η πρώτη φορά που το δημόσιο έλλειμμα και της Ελλάδας και άλλων χωρών της ευρωζώνης περνάει κατά πολύ το επιτρεπτό όριο του 3%, που θέλει η δημοσιονομική πειθαρχία.
Επομένως, δεν είναι το δημόσιο χρέος αυτό καθ' αυτό υπεύθυνο για τη σημερινή δεινή θέση που βρίσκεται η χώρα, και με την οποία απειλούνται οι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.
Η δικαιολογία, ότι τώρα το ποτήρι ξεχείλισε και οι δανειστές φοβούνται πλέον πως δεν θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω, έχει επίσης αποδειχτεί ένα ψέμα από τους ίδιους τους δανειστές ! Οι οποίοι (βλ. Ντόιτσε Μπανκ και οι αγγλοαμερικανικές τράπεζες) σκληρίζουν διαρκώς ότι η Ελλάδα είναι στα πρόθυρα χρεοκοπίας, όταν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων είναι στο 1,90 ή στο 2,20, αλλά φροντίζουν και τα αγοράζουν όταν με τις στριγκλιές τους τα έχουν εκτοξεύσει στο 3,80 ή στο 6%!
Και ο πιο άσχετος, μα και ο πιο αφελής πια καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα δεν απειλείται, ούτε βάλλεται για το δημόσιο χρέος της. Απειλείται από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις τράπεζές της, με πρωτοστατούσα τη Γερμανία, υπό τα χειροκροτήματα της Βρετανίας και της ζώνης των σκληρών εργοδοτικών βόρειων χωρών.
Η Ελλάδα έχει υποδειχθεί από αυτή την ομάδα ως χώρα παραδειγματισμού για την εφαρμογή μιας ακόμη πιο σκληρής εργοδοτικής πολιτικής για συρρίκνωση των εργατικών δικαιωμάτων και του κόστους εργασίας. Οι εργοδότες θεωρούν πλέον τις αμοιβές των Ευρωπαίων ασύμφορες.
Πρόκειται για την πιο απροκάλυπτη επίθεση του κεφαλαίου κατά των εργαζομένων, με την πανάρχαια συνταγή της εκτέλεσης ενός αιχμαλώτου για παραδειγματισμό των υπολοίπων.
Ο επικεφαλής του μεγαλύτερου συνδικάτου της Γερμανίας (καμιά σχέση με τα εδώ κρατικοδίαιτα και κατ' ευφημισμόν συνδικάτα), που το 'χει πιάσει το νόημα, προειδοποίησε προχθές τη Μέρκελ: «Μη διανοηθείτε να φέρετε και εδώ τα μέτρα που ετοιμάσατε για τους Ελληνες».
Η τιμωρία της Ελλάδας για παραδειγματισμό και για μοντέλο στους λαούς της Ευρώπης γίνεται ολοφάνερη και από ένα άλλο, καραμπινάτο γεγονός:
Η Ε.Ε. έχει τη δυνατότητα να σώσει μια χώρα και από τα νύχια των κερδοσκόπων, που τη δανείζουν, και από την ύφεση για να μην γκρεμιστεί: δίνοντας εντολή στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να κόψει νόμισμα και να το διαθέσει με πολύ χαμηλότοκη ρήτρα. Αυτό ακριβώς κάνουν οι ΗΠΑ εδώ και μήνες, και έχουν μπει πάλι σε ρυθμό ανάπτυξης.
Μα «θα ανέβει έτσι ο πληθωρισμός», μπορεί να αντιτείνει κάποιος. Τα 30 ή 50 δισ., που χρειάζεται η Ελλάδα για να ξελασπώσει, δεν καταγράφονται ούτε ως χιλιοστό στη γραμμή του ευρωπαϊκού πληθωρισμού.
Ο υπογράφων θεωρεί ότι το ελληνικό οικονομικό, κρατικό, πελατειακό σύστημα είναι εγκληματικό, αντιπαραγωγικό και πρέπει να γκρεμιστεί χθες. Οπως είναι συμφέρον για τον λαό να εξαφανιστεί η αμαρτωλή σχέση Κοινοβουλίου - υπαλλήλων - συνδικάτων, που ροκανίζει την παραγωγικότητα της πλειονότητας του λαού και τον λερώνει με τη νοοτροπία της αρπαχτής, της αδικίας, του ρουσφετιού, της αναξιοκρατίας, του ραγιαδισμού. Σπαταλώντας, επιπλέον, και τρισεκατομμύρια από τον ευρωπαϊκό κορβανά σε απάτες.
Αυτή, όμως, η αλλαγή είναι υποχρέωση της (κάθε) κυβέρνησης, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης των κεφαλαιούχων. Υποχρέωση απέναντι στον ελληνικό λαό και σε κανέναν άλλον. Και είναι έγκλημα να χρησιμοποιείται η Ε.Ε. ως άλλοθι και να της δίνεται και το δικαίωμα να επεμβαίνει, χωρίς να έχει κανέναν μηχανισμό επιβολής ή λύσης.

Η Ελλάδα δυστυχεί εδώ και χρόνια να στερείται ηγεσίας με όρθια στάση και αξιοπρέπεια. Είναι πνιγμένη σε νοοτροπίες φοβισμένων πολιτικάντηδων. Αυτή είναι η πληγή της. Ολα τα άλλα έπονται.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ