Παπαδημοκρατία.

Συγγραφή:Χρήστος Καραγιαννίδης 

Αφού συμπλήρωσε δυο χρόνια επιτυχίες, η κυβέρνηση ΓΑΠ αποφάσισε να παραδώσει τη σκυτάλη σ΄ έναν άνθρωπο των τραπεζών, ώστε να μη σπαταλιέται τζάμπα χρόνος στη διαμεσολάβηση. Επαναλαμβάνοντας τον αείμνηστο πατέρα του, ο πρωθυπουργός που τον έλεγαν Γιωργάκη απέδειξε ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα: στα ζόρια μπορεί να μεταμφιεστεί και σε Παπαδημοκρατία.

Η αρχαία σκουριά.

Αποσπάσματα από το ομώνυμο βιβλίο της Μάρως Δούκα

Κι εγώ που θ’ αντιστέκομαι στα συνθήματα και στους εύκολους μελλοντισμούς, εγώ επίσης θα τους ανακινώ δακρύβρεχτους μέσα μου, επειδή αδύνατο να ξεχάσω πάνω στον πάγκο ένα παιδί γεμάτο αίματα στο στήθος. Το κοιτάζαμε και δεν ξέραμε πώς να το βοηθήσουμε.

Ο νόμος Διαμαντοπούλου - Γεωργιάδη, η ΝΔ και η Αριστερά.

Του Σταύρου Κωνσταντακόπουλου

Στη διαδικασία ψήφισης του νομοσχεδίου για την Ανώτατη Εκπαίδευση - ενός νομοσχεδίου που καλό θα είναι του λοιπού να αποκαλούμε νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου-Γεωργιάδη, αν θέλουμε να είμαστε ιστορικά ακριβείς - γίναμε μάρτυρες μιας θεαματικής μεταστροφής.

H κρισιμότερη απόφαση, ξανά…και η εξίσωση της εκτροπής.

Του Γιώργου Κατσαμπέκη

Η ιδιότυπη κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία έχουμε περιέλθει εδώ και αρκετούς μήνες δεν λέει να αρθεί. Και ούτε πρόκειται βεβαίως να συμβεί κάτι τέτοιο, αφού έχουμε να κάνουμε με ξεκάθαρη πολιτική επιλογή που εξυπηρετεί πολύ συγκεκριμένες λειτουργίες.

Το υπεύθυνο ΚΚΕ.

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου
Πέρσι τέτοιον καιρό, το ΚΚΕ αποτελούσε το βασικό στόχο της κυβέρνησης, αλλά και των Φίλων του Μνημονίου, από την εκσυγχρονιστική αριστερά ως την εκσυγχρονισμένη ακροδεξιά. Στη λογική όλων αυτών, το πανό που αναρτούσε το κόμμα στην Ακρόπολη «εξέθετε τη χώρα διεθνώς», οι κινητοποιήσεις του στα λιμάνια «έβλαπταν ανεπανόρθωτα τον τουρισμό», οι συγκεντρωμένοι του στη Βουλή «επεδίωκαν κατάληψή» της, ενώ δηλώσεις στελεχών του κόμματος ότι δεν αποδέχονται ως αιώνια την πολιτική τάξη που εγγυάται τον καπιταλισμό, διαβάζονταν ως ομολογία ότι το κόμμα κινείται με το ένα πόδι εκτός Συντάγματος. 

Οι τραπεζίτες επιστρατεύουν όπλα για το «ξεπούλημα» της Ελλάδας, ενώ οι σοσιαλδημοκράτες ψηφίζουν την εθνική αυτοκτονία

Του Μάικλ Χάντσον*

Ο αγώνας για το μέλλον της Ευρώπης κρίνεται στην Αθήνα και σε άλλες ελληνικές πόλεις-πεδία αντίστασης σε οικονομικές απαιτήσεις που συνιστούν σύγχρονη εκδοχή άμεσης στρατιωτικής επίθεσης. Η απειλή της τραπεζικής επικυριαρχίας είναι σίγουρα δεν συνιστά είδος επιθετικής οικονομικής πολιτικής που να αφήνει περιθώρια για ηρωισμούς στο πεδίο της μάχης.

Εθνική σωτηρία με χακί στολές

Του Νικόλα Σεβαστάκη

Αυτές τις δυο μέρες της γενικής απεργίας η κυβέρνηση του «όλου Πασόκ» δεν στήριξε απλώς το λεγόμενο Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. Φανέρωσε, σε όλη του την ένταση, το μεγάλο πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε. Έδειξε ότι δεν είναι μόνο εξουσία ακραίας οικονομικής βίας, αλλά και ένα καθεστώς ασφυξίας που στρέφεται πλέον εναντίον της πολιτικής δημοκρατίας, της ζωής και της υγείας των ανθρώπων.

Για την πολιτική ανυπακοή

Του Ετιέν Μπαλιμπάρ                                   

Πολιτική ανυπακοή και όχι ιδιωτική, όπως θα μπορούσε να καταστήσει πιστευτό μία επιπόλαιη μεταγραφή της αντίστοιχης αγγλικής έκφρασης: civil disobedience. Δεν πρόκειται  μόνο για άτομα  που συνειδητά θα εναντιωνόταν στην εξουσία. Αλλά για πολίτες, οι οποίοι σε μία κρίσιμη  περίσταση, αναδημιουργούν την ιδιότητά τους  με μία  δημόσια πρωτοβουλία «ανυπακοής» προς το Κράτος.

Τα τέσσερα ψέματα της κυβέρνησης

Οι επιλογές που κάνει η κυβέρνηση δεν είναι νομοτελειακές. Είναι μια επιχείρηση βίαιης ανακατανομής του εισοδήματος υπέρ του κεφαλαίου. Γι’ αυτό διαλύετε το Δημόσιο, γι’ αυτό νομοθετείτε την εργασιακή ζούγκλα. Και για να τα δικαιολογήσει λέει ψέματα.


Από την ομιλία του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βασίλη Μουλόπουλου
Γραφιστική επιμέλεια: Antistachef

Τα βήματα της ταξικής πάλης

Γράφει ο Χρήστος Σίμος


Οι μόνες συλλογικότητες που αναγνωρίζονται είναι αυτές που παλεύουν ενάντια στις συλλογικότητες των εργαζόμενων.


Η τακτική του ΠΑΣΟΚ, ήδη από τη στιγμή που είχε ανακοινωθεί η υπογραφή του Μνημονίου, είναι η εξής: ανακοινώνεται ένα πακέτο μέτρων, είτε από «επίσημες» (υπουργοί, βουλευτές και λοιπά κυβερνητικά στελέχη) είτε από «ανεπίσημες» (φίλια ΜΜΕ) πηγές. Το πακέτο μέτρων προβλέπει μειώσεις μισθών, συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, περικοπές, απολύσεις κι άλλα παρόμοια. Αυτά που ψηφίζονται είναι κάτι λιγότερο από αυτά που είχαν ανακοινωθεί ή κυκλοφορήσει. Παραδείγματος χάρη, ένα δεκαπενθήμερο προτού ανακοινωθούν οι περικοπές στον 13ο και στον 14ο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων, διάφορα «παπαγαλάκια» κυκλοφορούσαν φήμες ότι θα γίνουν περικοπές και στον μισθούς του ιδιωτικού τομέα. Αμέσως μετά τον πόλεμο νεύρων, εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός, ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ανακοινώνοντας το κόψιμο των μισθών μόνο στον δημόσιο τομέα.