Oι σωτήρες θέλουν να μας αγοράσουν φθηνότερα...

Τίποτε σ’ αυτή τη ζωή και σ’ αυτό τον κόσμο δεν είναι τζάμπα. Ακόμα και τη χρεοκοπία τη χρυσοπληρώνεις. Ήδη οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι το κατάλαβαν, ενώ πολύ σύντομα θα το αντιληφθούμε και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. Η... επιθυμία των αρχι-επιτηρητών μας (Ε.Ε. και ΔΝΤ) διατυπώνεται χωρίς περιστροφές: Μαχαίρι στους μισθούς και στον ιδιωτικό τομέα. Όπως έχει παραδεχτεί και ο πρωθυπουργός μας, άλλωστε, τηδιακυβέρνηση την έχει αναλάβει ο μηχανισμός στήριξης...

Έχουμε και λέμε λοιπόν: Την πρώτη δόση των δανεικών (που είναι απαραίτητα για να ξεπληρώσουμε παλιότερα δανεικά) την πήραμε. Για να πάρουμε αυτά τα πάνω - κάτω 13 δισ. η κυβέρνηση έδωσε – για την ακρίβεια πήρε από την ελληνική κοινωνία και μεταβίβασε στις αγορές:

* Δέκατο τρίτο και δέκατο τέταρτο μισθό στο Δημόσιο.

* Δέκατη τρίτη και δέκατη τέταρτη σύνταξη σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

* Τινάζει στον αέρα το εργασιακό, ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό πλαίσιο.

Μέσα στο καλοκαίρι η Ελλάδα θα πρέπει να εξασφαλίσει ακόμη μερικά δισεκατομμύρια (απαραίτητα για να ξεπληρώσει τόκους από παλιότερα χρέη). Κι απ’ ό,τι φαίνεται, για να εξακολουθήσει να τα λαμβάνει από το... φιλόπτωχοΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η κυβέρνηση θα «υποχρεωθεί» πάλι να δώσει κατιτίς. Ο σοσιαλήσταρχος πρόεδρος του ΔΝΤ, αλλά και πολλοί Ευρωπαίοι επίσημοι και... ημιεπίσημοι το έχουν θέσει ξεκάθαρα: Να κοπούν δύο μισθοί και στον ιδιωτικό τομέα...

Ο επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν, μιλώντας στο ευρωπαϊκό τηλεοπτικό κανάλι Euronews, είπε χαρακτηριστικά ότι η μείωση των μισθών είναι ένα πολύ επώδυνο μέτρο, αλλά και ο μόνος τρόπος για να μπορέσει η Ελλάδα να γίνει ανταγωνιστική και να μπορεί και πάλι να πουλά τα προϊόντα της.
Οι αριθμοί

Ας δούμε πιο προσεκτικά πού ακριβώς μας οδηγούν οι επιτηρητές μας με αριθμούς: Το ελληνικό κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 19.100 δολάρια. Με την επιδρομή στους μισθούς αυτό το εισόδημα, προφανώς, θα περιοριστεί. Με πιο απλά λόγια το κόστος εργασίας θα μειωθεί και έτσι τα ελληνικά προϊόντα θα μπορούν να γίνουν ελκυστικότερα στις αγορές.

Με την ίδια επιχειρηματολογία ο Όλι Ρεν στην έκθεσή του, την οποία θα υποστηρίξει στο Ecofin της 7ης Ιουνίου, θα ζητήσει μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα κατά 6% σε όλα τα κλιμάκια πάνω από το κατώτατο ημερομίσθιο. Αν η πρόταση αυτή δεν γίνει αποδεκτή από την ελληνική κυβέρνηση (πράγμα... απίθανο), θα επιβληθεί με το ζόρι τον Οκτώβριο υπό μορφή προϋπόθεσης για την εκταμίευση της δεύτερης δόσης του δανείου από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό «στήριξης».

Σύμφωνα με τον Όλι, ο στόχος της μείωσης είναι η τόνωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και η αποφυγή μιας βαθύτερης ύφεσης, καθώς η τρόικα (παρά τα βάρβαρα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται στους Έλληνες εργαζόμενους) προβλέπει μείωση της ανταγωνιστικότητας κατά25% τα επόμενα 3 με 5 χρόνια. Συμπέρασμα; Μας παίρνουνε (τα) μέτρα κατά της ύφεσης, τα οποία... βαθαίνουν την ύφεση.

Ας δούμε τώρα με ποιους μας τοποθετούν στην ίδια (μισθολογική) μοίρα ζητώντας μας να τους ανταγωνιστούμε μειώνοντας το κόστος παραγωγής διά της συμπίεσης του κόστους εργασίας. Στη βαλκανική μας γειτονιά το κατά κεφαλήν ετήσιο εισόδημα της Αλβανίας είναι 4.000 δολάρια, της Βοσνίας 1.900, της Βουλγαρίας 6.500, της Κροατίας 9.600, της ΠΓΔΜ 5.100, της Ρουμανίας 7.600.

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, το ετήσιο κατά κεφαλή εισόδημα στη Γερμανία και τη Γαλλία είναι 26.000 δολάρια, στην Αυστρία 27.000, στη Δανία 29.000. Στον ανεπτυγμένο ευρωπαϊκό Νότο, που απ’ ό,τι φαίνεται έχει πάρει σειρά για συμπίεση του μεροκάματου (να το πούμε απλά για να καταλαβαινόμαστε) το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ιταλία είναι 25.000 δολάρια, στην Ισπανία 21.000 και στην Πορτογαλία 19.000.

Συνολική υποτίμηση

Οι σωτήρες μας λοιπόν σπρώχνουν προς μια συνολική υποτίμηση των ελληνικών αξιών. Με πιο απλά λόγια θέλουν να μας «αγοράσουν» φθηνότερα. Να εξασφαλίσουν τη φθηνή μας εργασία, όποτε κι αν τη χρειάζονται, να πάρουν για ένα κομμάτι ψωμί ό,τι από το Δημόσιο έχει απομείνει απούλητο, να «καβατζάρουν» μακροχρόνιες (αιώνιες) μισθώσεις σε ενεργειακές, τουριστικές και άλλες υποδομές ή δυνατότητες της χώρας.

Καθώς σύμμαχοι, εταίροι, φίλοι και οι γύπες των αγορών είναι έτοιμοι να τραφούν από τα υλικά που θα δημιουργούνται κατά τη διαδικασία κατεδάφισης της ελληνικής οικονομίας, όπως κατ’ επανάληψη έχουμε υπογραμμίσει, οι εργαζόμενοι είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια επιδρομή κατά του εισοδήματός μας. Πρέπει να υπερασπιστούμε την ανεξαρτησία μας...

Είμαστε πλέον εμείς και αυτοί…

Στα 50 δισεκατομμύρια ευρώ ανέρχονται τα εισοδήματα που φοροδιαφεύγουν σύμφωνα να με τις εκτιμήσεις της Εθνικής Τράπεζας. Η φορολόγησή τους θα μπορούσε να αποφέρει στα δημόσια ταμεία 9 δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον.

Oι λυκάνθρωποι (δεν) αλλάζουν τρίχα ...

Είναι αδιόρθωτοι!

• Βγήκαν προχθές  και χθες στο κλαρί οι Πασόκιοι υπουργοί, απ' τον κ. Καστανίδη έως και τον κ. Ρέππα να επαινέσουν την κυρία Γκερέκου για την ευθιξία της να παραιτηθεί. (Καθ' οίον τρόπον επαινούσαν άλλοτε την ευθιξία Βερελή, Μαντέλη και άλλων).
• Μάλιστα, αν η χώρα δεν ήταν σε κρίση, αν το πολιτικό σύστημα  του δικομματισμού δεν ήταν υπό  γενική αμφισβήτηση, οι εν λόγω υπουργοί και άλλοι ίδιοι θα ανακήρυσσαν  την κυρία Γκερέκου Αγία Θλιμμένη Παναγία της Ευαισθησίας εν Λούρδη.

Δεν ντρέπονται;

• Δεν ήξερε η κυρία  Γκερέκου τα του οίκου της όταν ποιούσε την νήσσαν ενώπιον του Δήμου; Τι υποκρισίες είναι αυτές;
• Η κυρία Γκερέκου όχι μόνον έπρεπε να ξωπεταχθεί από Υπουργός, αλλά να παραιτηθεί κι από βουλευτής!
• Διότι τώρα η κυρία  Ευαίσθητη, ως βουλευτής, θα συνεχίσει  να νομοθετεί. Θα συνεχίσει να υπερψηφίζει  περικοπές μισθών και εισοδημάτων  των άλλων. Με ποιο κύρος; Ποιο ηθικό  έρμα; Ποια έξωθεν καλή μαρτυρία;
• Ή μήπως αυτές οι λέξεις είναι άγνωστες στους Πασόκιους; Είναι! Και είναι, διότι παραμένουν αδιόρθωτοι. Κοιτάζουν μόνον κάθε φορά πώς θα τη σκαπουλάρουν κι ύστερα συνεχίζουν στα ίδια -αδιόρθωτοι!
• Αδιόρθωτοι όταν εξαπολύουν για πολλοστή φορά κυνήγι μαγισσών διαπομπεύοντας ύποπτους (ή προγραμμένους;) για οτιδήποτε πολίτες, τσαλαπατώντας  κάθε τεκμήριον αΑδιόρθωτοι όταν κυνηγούν εντυπώσεις (γκρεμίζοντας φέρ' ειπείν ερείπια όπως η «Φαντασία) ενώ παραμένουν αδρανείς στα κρίσιμα (λόγου χάριν, τι θα γίνει με το Ελληνικό).
• Αδιόρθωτοι όταν, επί  παραδείγματι, η κυρία Ξενογιαννακοπούλου έχει καταργήσει εδώ κι εφτά μήνες το Δ.Σ. του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου, αφήνοντάς το έκτοτε χωρίς διάδοχο σχήμα, ακέφαλο. Ειρήσθω εν παρόδω ότι τα καρατομηθέντα μέλη τού εν λόγω Δ.Σ. εργάζονταν σε αυτό αμισθί -χωρίς καν αμοιβή για τις συνεδρίες τους.
• Είναι αδιόρθωτοι, διότι  συνεχίζουν τους διορισμούς στη Βουλή, είτε συγγενών εξ αίματος (μηδέ τινών  αριστερών εξαιρουμένων), είτε πολιτικών  συγγενών. Οπως ο κ. Πετσάλνικος, όστις διόρισε στη Βουλή τον αποτυχόντα να εκλεγεί βουλευτής πολιτευτή Ευρυτανίας του ΛΑΟΣ κ. Γιάννη Μακρή (ΦΕΚ 324, απόφαση 4836/3327/13-4-2010).
• Είναι αδιόρθωτοι, διότι  ξαναφέρνουν τα «φρουτάκια». Δεν φθάνει που έχουν γονατίσει τον λαό, θέλουν να του τα παίρνουν και με τον τζόγο (των φτωχών). Με το γνωστό τους συνεταιράκι, τον κυρ Κόκκαλη και τους υπόλοιπους ευυπόληπτους, οίτινες δραστηριοποιούνται πέριξ του ευαγούς ΟΠΑΠ, με στόχο να αρμέγουν από τον λαό, κράτος και λαμόγια μαζί, περί τα τέσσερα δισεκατομμυριάκια ετησίως.
• Είναι αδιόρθωτοι -όχι  μόνον ως προς το απώτερο παρελθόν αλλά κι εν σχέσει με το πρόσφατο. Μάστορες (τρομάρα τους) στις διαρροές, στη δημιουργία κλίματος και στη μαύρη προπαγάνδα, διοχετεύουν τώρα ως ενδεχόμενο την πιθανότητα να μην πάρουμε τη δεύτερη δόση του δανείου από το Διευθυντήριο. Και συνεπώς, η μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα φαίνεται να ξαναπέφτει στο τραπέζι (με το ηλίθιο περίστροφο τού ιμιτασιόν Μπίλυ δε Κιντ) -κουτοπονηριές. Πλην όμως θανατηφόρες...
• Είναι αδιόρθωτοι διότι  αμολάνε μπαρούφες με εξαιρετική ευκολία, όπως ο κ. Παπακωνσταντίνου όταν δήλωσε (στις Βρυξέλλες) ότι «οι εξαγωγές μιας χώρας βελτιώνονται, όταν η μισθολογική εξέλιξη είναι πιο αργή από τη μισθολογική εξέλιξη σε χώρες που πουλάνε προϊόντα τα οποία ανταγωνίζονται».
• Βεβαίως, η «αργή  μισθολογική εξέλιξη» είναι ο  ευφημισμός του παγώματος ή της  περικοπής των μισθών (του ιδιωτικού  κυρίως τομέα). Όμως αλλού είναι η  μπαρούφα: στη συσχέτιση της ανταγωνιστικότητας μόνον (μια κι αυτό είναι το πονηρό ζητούμενο) με τη μείωση του κόστους  εργασίας (αλλά και συνακόλουθα της  αγοραστικής δύναμης).
• Με τέτοιες εύκολες  κι αντιεπιστημονικές απόψεις ένας πρωτοετής των οικονομικών θα γελούσε. Αλλά ένας παλαίμαχος κακοποιός  των αγορών θα επευφημούσε!

Τους αδιόρθωτους...

Του Στάθη Σ